II SAB/Wr 1588/22

II SAB/Wr 1588/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Malwina Jaworska-Wołyniak /sprawozdawca/
Władysław Kulon /przewodniczący/
Wojciech Śnieżyński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 37, art. 35, art. 36
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak – spr. po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji o odmowie – we wznowionym postępowaniu - uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
H. P. (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpatrzeniu jej odwołania od decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia 22 listopada 2019 r. (nr [...]/324/2019), którą odmówiono - we wznowionym postępowaniu - uchylenia decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r. (nr 374/2015) udzielającej na rzecz U. Sp. z o.o. s.k. z/s w S. pozwolenia na budowę "Hotelu [...] obejmującego:
1. Budowę budynku hotelowego,
2. Budowę pawilonu gastronomicznego,
3. Budowę boksu chłodni VRV,
4. Budowę boksu na pojemniki na śmieci,
5. Budowę zewnętrznych schodów żelbetowych
wraz z budową instalacji elektrycznych, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazowej, wodociągowej, wentylacyjnej, ogrzewania i chłodzenia, infrastruktury technicznej, dróg i placów wewnętrznych" na działkach nr [...] (budowa hotelu i pawilonu gastronomicznego z infrastrukturą), [...], [...], [...], [...], [...] (infrastruktura techniczna) w S. - obręb [...].
Z akt sprawy wynika, że Starosta Jeleniogórski decyzją z dnia 22 listopada 2019 r., (nr [...]/324/2019) odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu wyżej opisanej decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosły H. P., I. C., J. C. i K. G., reprezentowane przez r.pr. A. W. Odwołanie to wpłynęło do Wojewody Dolnośląskiego w dniu 31 grudnia 2019 r. przy piśmie Starosty Jeleniogórskiego z dnia 27 grudnia 2019 r.
W dniu 8 stycznia 2021 r. do Wojewody Dolnośląskiego wpłynęło pismo I. C., J. C. i K. K. (dawniej G.), w którym wniosły o udzielenie informacji na jakim etapie postępowania jest sprawa ich odwołania oraz poinformowały o wypowiedzeniu pełnomocnictwa r.pr. A. W. Z kolei pismem z dnia 12 stycznia 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 13 stycznia 2021 r. adw. M. S. dołączyła kopię pełnomocnictwa udzielonego jej w niniejszej sprawie przez skarżącą i zwróciła się o udzielenie informacji o sprawie.
Pismem z dnia 8 marca 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 15 marca 2021 r. Starosta Jeleniogórski przekazał wystąpienie pełnomocnika skarżącej z dnia 4 stycznia 2021 r. o dokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym, tj. przyjęcia pełnomocnictwa i udzielenia wglądu w akta sprawy.
W dniu 21 maja 2021 r. do Wojewody Dolnośląskiego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 18 maja 2021 r. złożone w toku postępowania.
Również w dniu 16 czerwca 2021 r. do Wojewody wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 14 czerwca 2021 r. z zapytaniem o czynności dokonane przez organ w sprawie.
W dniu 1 lipca 2021 r. do Wojewody wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 28 czerwca 2021 r. o udzielenie informacji w sprawie.
Pismem z dnia 16 maja 2022 r. Wojewoda Dolnośląski przekazał Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ponaglenie wniesione przez pełnomocnika skarżącej.
Postanowieniem z dnia 27 maja 2022 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia 22 listopada 2019 r. oraz stwierdził, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyznaczył też termin załatwienia sprawy do dnia 27 czerwca 2022 r.
Pismem z dnia 21 czerwca 2022 r., które wpłynęło do organu w dniu 23 czerwca 2022 r. Prokurator Okręgowy w J. zgłosił swój udział w sprawie.
Wywodząc do tut. Sądu skargę strona zarzuciła Wojewodzie bezczynność o jakiej mowa w art. 37 §1 pkt 2 k.p.a. i rażące naruszenie art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. Wniosła o stwierdzenie bezczynności Wojewody w rozpoznaniu odwołania, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do wydania orzeczenia w sprawie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazała, że pomimo skutecznie wniesionego odwołania, które wpłynęło do Wojewody w dniu 31 grudnia 2019 r. oraz pomimo wydania postanowienia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2022 r. do dnia wniesienia skargi Wojewoda pozostaje bezczynny. Nie wyjaśnił też przyczyn zaistniałej przewlekłości, jak również nie wyznaczył innego terminu załatwienia sprawy.
W tej sytuacji należy ocenić, że w dalszym ciągu konsekwentnie narusza powołane w zarzutach przepisy, które w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. nakazują wydać orzeczenie niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia otrzymania odwołania, bądź też w razie rzeczywistego i uzasadnionego procedowania w terminie wyznaczonym odpowiednio do tej okoliczności. Zważywszy na ponad dwuletni okres oczekiwania na decyzję ocenić należy jego bezczynność jako rażąco naruszającą prawo i wyznaczyć w drodze orzeczenia niezwłoczny termin do wydania oczekiwanej przez skarżącą decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a nadto wskazał, że decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r. Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Starosty Jeleniogórskiego z dnia 22 listopada 2019 r. (nr [...]/324/2019).
Ponadto, wyjaśnił, że na termin załatwienia omawianej sprawy wpływ miała potrzeba rozpatrzenia odwołania w sposób prawidłowy i z poszanowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, jak również liczba spraw załatwianych przez tutejszy organ. Natomiast, jako przyczynę, odnoszącą się do dalszych działań w stosunku do rozpatrzenia odwołania wskazał na braki kadrowe oraz problemy z elektronicznym obiegiem korespondencji. Wskazał również, że zgodnie z zawiadomieniami Wojewody udostępnionymi na stronie internetowej Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu i na tablicy ogłoszeń, na podstawie art. 15zzzzznl ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (poz. 1842, ze zm.), wstrzymane zostały terminy załatwienia postępowań odwoławczych oraz nadzwyczajnych prowadzonych przez Wojewodę Dolnośląskiego - Oddział Orzecznictwa Wydziału Infrastruktury Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.), z dniem 17 grudnia 2020 r., na okres 30 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 grudnia 2020 r.), z dniem 21 stycznia 2021 r., na okres 30 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 stycznia 2021 r.), z dniem 23 marca 2021 r., na okres 30 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 marca 2021 r.), z dniem 27 kwietnia 2021 r. na okres 15 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 kwietnia 2021 r.) z dniem 14 maja 2021 r. na okres 15 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 maja 2021 r.) oraz z dnia 7 czerwca 2021 r. na okres 15 dni (zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 czerwca 2021 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu).
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 259, zw. dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.
Zgodnie z art. 149 § 1 Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą go do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Wreszcie na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi – Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia 22 listopada 2019 r. (nr [...]/324/2019), którą odmówiono - we wznowionym postępowaniu - uchylenia decyzji z dnia 31 sierpnia 2015 r. udzielającej na rzecz U. Sp. z o.o. s.k. z/s w S. pozwolenia na budowę "Hotelu [...] obejmującego:
1. Budowę budynku hotelowego,
2. Budowę pawilonu gastronomicznego,
3. Budowę boksu chłodni VRV,
4. Budowę boksu na pojemniki na śmieci,
5. Budowę zewnętrznych schodów żelbetowych
wraz z budową instalacji elektrycznych, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazowej, wodociągowej, wentylacyjnej, ogrzewania i chłodzenia, infrastruktury technicznej, dróg i placów wewnętrznych" na działkach nr [...] (budowa hotelu i pawilonu gastronomicznego z infrastrukturą), [...], [...], [...], [...], [...] (infrastruktura techniczna) w S. - obręb [...].
W ocenie Sądu, w realiach badanej sprawy Wojewoda dopuścił się bezczynności. W tym kontekście przede wszystkim wskazać trzeba, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
W świetle brzmienia art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przyjmuje się, że bezczynność ma miejsce wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z bezczynnością mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie je podjął, ale nie zakończył ich wydaniem w terminie decyzji lub innego aktu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której Wojewoda zaniechał przewidzianego k.p.a. działania polegającego na rozpoznaniu odwołania skarżącej w terminie. W jej realiach po wpływie odwołania do organu w dniu 31 grudnia 2019 r. Wojewoda nie podjął żadnych działań ukierunkowanych na jego rozpoznanie. Nie podjął ich także na skutek złożonego ponaglenia oraz wydanego w wyniku jego rozpoznania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2022 r. stwierdzającego bezczynność Wojewody, uznającego, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczającego termin załatwienia sprawy do dnia 27 czerwca 2022 r. Dopiero w dniu 19 grudnia 2022 r., a zatem już po wywiedzeniu do tut. Sądu pismem z dnia 16 listopada 2022 r. skargi na bezczynność, która wpłynęła do Wojewody w dniu 22 listopada 2022 r. organ odwoławczy rozpoznał odwołanie skarżącej i wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzję Starosty Jeleniogórskiego z dnia 22 listopada 2019 r. Tak długi czas oznacza, że organ nie tylko pozostawał bezczynny, ale również, że jego bezczynność – w ocenie Sądu – ma charakter kwalifikowany, tj. nosi znamiona rażącego naruszenia prawa przez które należy rozumieć oczywiste, wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjne i drastyczne naruszenie treści obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, publ. CBOSA).
Tak długiego okresu bezczynności nie może usprawiedliwiać ogłoszony z powodu COVID na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio z dniem 14 marca 2020 r. stan zagrożenia epidemicznego (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz. U. poz. 433), a z dniem 20 marca 2020 r. stan epidemii (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. poz. 491), w trakcie których - zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z 31 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CON/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) - bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczynał się a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Również bowiem po rozpoczęciu biegu terminów, które nastąpiło na mocy nowelizacji ww. ustawy, która weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r. (ustawa z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Dz. U., poz. 875) organ nie rozpoznał odwołania, poprzestając na zawiadomieniu odpowiednio w dniu 17 grudnia 2020 r., 21 stycznia 2021 r., 23 marca 2021 r., 27 kwietnia 2021 r., 14 maja 2021 r., 7 czerwca 2021 r. o wstrzymywaniu biegu terminów postępowań odwoławczych. Nawet jednak uwzględniając fakt zawieszenia biegu terminów oraz opublikowanie zawiadomień o wstrzymaniu biegu terminów postępowań odwoławczych należy przyjąć, że organ zaniechał rozpoznania odwołania w terminie, rażąco przekraczając określone w tym zakresie normy z art. 35 § 1 i § 3 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu, a do zaistniałej sytuacji nie przyczyniła się strona skarżąca. Co istotne – nawet po wydaniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wyznaczeniu w jego treści terminu załatwienia sprawy do dnia 27 czerwca 2022 r. organ nie podjął żadnych działań w sprawie. Nadto, z akt sprawy próżno wywnioskować powodów tak znacznej absencji organu, stąd zasadnym było przypisanie kwalifikowanej bezczynności. Sytuacja bowiem, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. W tym miejscu odnotować również trzeba, że z przedłożonych akt sprawy nie wynika aby organ na jakimkolwiek etapie postępowania odwoławczego informował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Niniejsze zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.
Trzeba również zauważyć, że wskazane w odpowiedzi na skargę braki kadrowe oraz duży wpływ spraw do organu wymagających ich załatwienia w drodze decyzji administracyjnej z poszanowaniem zasad procesowych nie mogą stanowić usprawiedliwionego uzasadnienia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków w takim okresie, aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie (wyrok NSA z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1233/19, publ. CBOSA).
Uwzględniając powyższe kryteria uznać należało, że w kontrolowanej sprawie organ pozostawał bezczynny a stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co też orzeczono w pkt. I i II sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie zaś zawarte w pkt III wynika z tego, że w sytuacji gdy organ przed dniem wyrokowania wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, a w tej konkretnej sprawie wydał decyzję w dniu 19 grudnia 2022 r. (które nie podlega w niniejszym postępowaniu merytorycznej ocenie), to okoliczność ta czyni bezprzedmiotowość stosowania przez Sąd instrumentu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., czyli zobowiązania organu do wydania w określonym terminie dochodzonego skargą aktu.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 i 205 § p.p.s.a. Na koszty postępowania w wysokości 597 zł składa się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (480 zł) oraz równowartość poniesionej przez niego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.