I GZ 41/19

I GZ 41/19 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2019-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ludmiła Jajkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6553
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1731/18 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2018-12-06
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 58 § 1 pkt 3, art. 37 § 1, art. 28, art. 46 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółdzielni Mleczarskiej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1731/18 w zakresie odrzucenia skargi Spółdzielni Mleczarskiej na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia odpowiedzialności płatnika podmiotu skupującego z tytułu uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty mlecznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1731/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę Spółdzielni Mleczarskiej na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie zobowiązania płatnika do wpłacenia opłaty naliczanej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty krajowej mleka.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zarządzeniem z 25 października 2018 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do reprezentowania spółki w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz złożenie dokumentu z właściwego rejestru, określającego umocowanie do udzielenia takiego pełnomocnictwa, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo, nie złożył zaś dokumentu określającego umocowanie do udzielenia takiego pełnomocnictwa.
WSA uznał, że skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, to skargę należało odrzucić.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka domagała się uchylenia postanowienia Sądu I instancji i nadania skardze biegu, zarzucając postanowieniu naruszenie:
1. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wezwaniu pełnomocnika spółki do uzupełnienia braków skargi w sytuacji, w której skarga braków nie zawierała, bowiem w aktach administracyjnych sprawy znajdowało się pełnomocnictwo procesowe uprawniające do występowania przed sądami administracyjnymi oraz aktualna informacja z rejestru przedsiębiorców KRS skarżącej;
2. art. 58 § 1 poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niezasadnym odrzuceniu skargi w sytuacji braków formalnych pisma – odpisu z KRS w ten sposób, że Sąd nie uwzględnił załączonej na etapie postępowania administracyjnego aktualnej informacji z rejestru przedsiębiorców KRS skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dlatego dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy nie miały dla rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia.
W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu, niemniej jednak ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 37 § 1 ani w żadnym innym przepisie nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie pełnomocnika musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego ma wynikać, że pełnomocnik jest uprawniony do działania za mocodawcę, natomiast mocodawca będąc osobą prawną mógł – za pośrednictwem ściśle określonych osób – udzielić umocowania, a nie o dokument mający konkretną formę prawną.
W zakreślonym przez Sąd terminie, upływającym 14 listopada 2018 r., pełnomocnik złożył odpis pełnomocnictwa, ale nie złożył dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tym samym nie wykonał wezwania Sądu. Stwierdzić zatem należy, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.