II SAB/Wr 1361/22

II SAB/Wr 1361/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Marta Pawłowska
Władysław Kulon /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 338/23 - Wyrok NSA z 2023-07-05
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 1 pkt 8, art. 149 par. 1, par. 1a, w, par. 2, art. 52 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 37 par. 1 pkt 1, art. 37 par. 2, par. 3 pkt 1, art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 2028
art. 24b ust. 1, art. 24b, ust. 2, art. 24c ust. 1, art. 24c ust. 3, ust. 4
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi "Z." sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie ustalenia taryfy tymczasowej dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 września 2022 r. "Z." sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie określenia taryfy tymczasowej dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S., domagając się na podstawie:
1) art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a.") zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie taryfy tymczasowej dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku;
2) art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdzenia, że bezczynność organu regulacyjnego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
3) art. 200 P.p.s.a. zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 8 lipca 2020 r. strona skarżąca złożyła do organu wniosek o skrócenie okresu obowiązywania taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązującej na terenie gminy S., zatwierdzonych decyzją z dnia 10 maja 2018 r. znak: WR.RET.070.292.2018.AR. Pomimo przedłożenia pełnej dokumentacji - w ocenie organu - nie zaistniały przesłanki do zatwierdzenia proponowanych we wniosku zmian w taryfie, dlatego wydał w dniu 2 listopada 2020 r. decyzję odmowną co do skrócenia okresu obowiązywania taryf. Na tą decyzję skarżąca Spółka odwołała się do organu drugiej instancji, który decyzją z dnia 22 lutego 2021 r. uchylił decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pomimo złożenia kolejnych dowodów i uzasadnień do proponowanych zmian taryf, organ w dniu 9 września 2021 r. ponownie wydał decyzję odmawiającą skrócenie okresu obowiązywania taryfy.
W dniu 4 marca 2021 r. strona skarżąca złożyła nowy wniosek o zatwierdzenie taryfy. Na wszystkie wezwania do uzupełnienia dokumentów oraz złożenia nowych wyjaśnień Spółka reagowała natychmiastowo, składając kolejne dokumenty. Pomimo szczegółowych wyjaśnień organ w dniu 7 maja 2021 r. wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązującej na terenie gminy S. na okres 3 lat. Spółka od decyzji odwołała się do organu drugiej instancji, który decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. uchylił decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 9 marca organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia dokumentów. Pomimo złożonych dwóch wyjaśnień, odpowiedzi na jedną informację oraz odpowiedzi na dwa zapytania e-mailowe w dniu 29 kwietnia 2022 r. organ wydał decyzję, na podstawie której odmówił zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. na okres 3 lat (tiret pierwszy), a ponadto nałożył na stronę skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni, poprawionego projektu taryfy w zakresie wskazanym w treści decyzji (tiret drugi). Spółka nie wniosła środków zaskarżenia od tej decyzji, zatem obliguje to organ, zgodnie z art. 24c ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 ze zm.; dalej zwana "u.z.z.w."), do określenia w drodze decyzji tymczasowej taryfy.
Termin na przedłożenie poprawionego projektu taryfy, zgodnie z decyzją z dnia 29 kwietnia 2022 r., upłynął bezskutecznie w dniu 24 lipca 2022 r. Jak zauważyła w tym miejscu strona skarżąca, organ takie stanowisko potwierdził w swoim piśmie z dnia 10 czerwca 2022 r., w którym jednoznacznie wskazał datę (tj. 24 maja 2022 r.), od której biegnie termin określony w art. 24c ust. 4 u.z.z.w.
W uzasadnieniu prawnym skargi wskazano ponadto, że przytoczony przepis u.z.z.w. stanowi, iż w przypadku, w którym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie przedłożyło w terminie określonym w decyzji odmawiającej zatwierdzenia taryfy poprawionego projektu taryf lub poprawionego uzasadnienia, organ określa w drodze decyzji tymczasową taryfę. Zgodnie z przepisem dla powstania obowiązku określenia przez organ tymczasowej taryfy muszą być spełnione dwie przesłanki, tj. negatywny wynik oceny projektu taryf lub uzasadnienia z powodu warunków ekonomicznych oraz nieprzedłożenie poprawionego projektu taryf lub uzasadnienia w terminie określonym w decyzji odmawiającej zatwierdzenia taryf. W ocenie strony skarżącej oba powyższe warunki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Po pierwsze, oczywistym w ocenie strony skarżącej jest, że organ wydał decyzję z dnia 29 kwietnia 2022 r. odmawiającą zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. na okres 3 lat wyłącznie z uwagi na negatywny wynik oceny projektu taryf i uzasadnienia z powodu warunków ekonomicznych. Nałożony na Spółkę obowiązek poprawienia projektu taryf oraz uzasadnienia sprowadza się de facto do konieczności obniżenia wnioskowanych cen i stawek opłat poprzez przyjęcie do ich kalkulacji niższych stawek amortyzacji i dłuższego okresu amortyzowania środków trwałych, tak tych istniejących jak i planowanych do realizacji. Zatem oczywistym jest, iż podstawę odmowy zatwierdzenia przedłożonych taryf stanowiła właśnie negatywna ocena warunków ekonomicznych, a ponadto, iż organ uznał, że istnieje konieczność obniżenia cen i stawek opłat poniżej cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy. Została zatem spełniona pierwsza ustawowa przesłanka określenia w drodze decyzji taryfy tymczasowej. Po drugie, bezspornym jest, że strona skarżąca nie przedłożyła poprawionego projektu taryf w terminie określonym w wyżej powołanej decyzji, który bezskutecznie upłynął z dniem 24 lipca 2022 r. Została zatem spełniona również druga ustawowa przesłanka określenia w drodze decyzji taryfy tymczasowej.
W konsekwencji, w ocenie Spółki, po stronie organu powstał ustawowy obowiązek wszczęcia postępowanie w przedmiocie określenia tymczasowej taryfy dla skarżącej i wydania decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 4 u.z.z.w. Tymczasem od dnia 25 lipca 2022 r. organ nie podjął postępowania ani nie zawiadomił o powodach, dla których nie wydał decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 24c ust. 4 u.z.z.w. Tym samym należało uznać, że w sposób oczywisty pozostaje on w stanie bezczynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako całkowicie niezasadnej i pozbawionej podstaw prawnych, wskazując, że w dniu 22 lipca 2022 r. wpłynął wniosek Spółki z żądaniem wszczęcia postępowania w zakresie ustalenia taryfy tymczasowej. W dniu 26 lipca 2022 r. organ wydał postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia taryfy tymczasowej dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S.. Na przedmiotowe postanowienie Spółka złożyła zażalenie, które wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W dniu 29 września 2022 r. Prezes wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Osią sporu w niniejszej sprawie – jak wskazał organ - pozostaje problem taryfy tymczasowej. W sprawie decyzja negatywna z dnia 29 kwietnia 2022 r. – jak wskazał organ - została wydana z przyczyn niezależnych od warunków ekonomicznych, gdyż przyczyny jej wydania dotyczyły informacji przedstawionych w sposób niewystarczający i nieszczegółowy, co w konsekwencji nie pozwoliło organowi wyciągnąć jednoznacznych wniosków potwierdzających zaproponowane w projekcie taryfy ceny wody i ścieków. Ponadto, organ w decyzji zakwestionował niecelowość ponoszonych kosztów oraz skorygowanie kalkulacji, wartości i danych przedstawionych w Tabelach A do H, co nie wiąże się z warunkami wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo. Z uwagi na powyższe brak jest uregulowań, które przewidują ustalenie taryfy tymczasowej, ponieważ nie zostały spełnione wszystkie przesłanki zawarte w art. 24c u.z.z.w. Ponadto, postępowanie w sprawie ustalenia taryfy tymczasowej jest wszczynane z urzędu, a potrzeba wszczęcia postępowania z urzędu podlega ocenie organu, który na skutek okoliczności sprawy podejmuje decyzję, czy z tego uprawnienia skorzystać. Tym samy, w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności organu z uwagi na wydanie w dniu 26 lipca 2022 r. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało wszczęte, gdyż nie zostały spełnione przesłanki do wszczęcia z urzędu postępowania. W związku z powyższym nie można zarzucić organowi, iż pozostawał w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 § 2 w związku z § 1 tego artykułu ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie została spełniona formalna przesłanka dopuszczalności skargi na bezczynność organu, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, jeżeli służyły one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a). W myśl art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; zwana dalej "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). Dopiero zatem po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu. W niniejszej sprawie ponaglenie takie strona skarżąca wniosła do Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pismem z dnia 5 września 2022 r.
Istotne jest w dalszej części procedowania, że skarżąca Spółka wniosła skargę na bezczynność w przedmiocie określenia taryfy tymczasowej dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. (postępowanie w tym przedmiocie zostało zainicjowane pismem strony z dnia 22 lipca 2022 r.). Jej zdaniem, ponieważ nie wniosła środków zaskarżenia od decyzji Dyrektora RZGW z dnia 29 kwietnia 2022 r. znak sprawy: WR.RZT.70.159.2021, którą na podstawie art. 24b ust. 1 oraz art. 24c ust. 3 u.z.z.w. odmówiono zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy S. na okres 3 lat (tiret pierwszy) i nałożono na stronę skarżącą obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni, poprawionego projektu taryfy w zakresie wskazanym w treści decyzji (tiret drugi), organ powinien - zgodnie z art. 24c ust. 4 u.z.z.w. – określić w drodze decyzji tymczasową taryfę.
Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług (art. 24b ust. 1 u.z.z.w.). Art. 24b ust. 2 u.z.z.w. stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przekazuje organowi regulacyjnemu wniosek o zatwierdzenie taryfy w terminie 120 dni przed dniem upływu okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2:
1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z:
a) przepisami ustawy,
b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;
2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.
Jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia (art. 24c ust. 3 u.z.z.w.). Jeżeli zaś wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny z powodu warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, wskazujących na konieczność obniżenia cen i stawek opłat poniżej cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy, a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie przedłożyło w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 3, poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, organ regulacyjny określa, w drodze decyzji, tymczasową taryfę, biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz zapewniając pokrycie uzasadnionych kosztów tego przedsiębiorstwa (art. 24c ust. 4 u.z.z.w.).
Spór w niniejszej sprawie dotyczy zatem odpowiedzi na pytanie, czy organ miał prawny obowiązek podjąć na podstawie art. 24c ust. 4 u.z.z.w. decyzję o określeniu tymczasowej taryfy, a jeśli tak to, czy w razie braku takiej decyzji pozostaje w bezczynności.
Należy w tym miejscu podkreślić, że podjęcie decyzji w trybie art. 24c ust. 4 u.z.z.w. wiąże się ze spełnieniem dwóch warunków, które muszą wystąpić łącznie, tj. wynik oceny, weryfikacji lub analizy wniosku przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego o zatwierdzenie taryfy musi być negatywny z powodu warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, wskazujących na konieczność obniżenia cen i stawek opłat poniżej cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy (pierwszy warunek), i przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie przedłoży w terminie określonym w decyzji o odmowie zatwierdzenia taryfy poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadnienia (warunek drugi).
W ocenie Sądu wymienione powyżej warunki nie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, bowiem decyzja z dnia 29 kwietnia 2022 r. – jak wskazał organ - została podjęta z przyczyn niezależnych od warunków ekonomicznych, gdyż przyczyny jej wydania dotyczyły informacji przedstawionych w sposób niewystarczający i nieszczegółowy, co w konsekwencji nie pozwoliło organowi wyciągnąć jednoznacznych wniosków potwierdzających zaproponowane w projekcie taryfy ceny wody i ścieków. Ponadto, organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że w decyzji tej zakwestionował niecelowość ponoszonych kosztów oraz skorygowanie kalkulacji, wartości i danych przedstawionych w Tabelach A do H, co nie wiąże się z warunkami wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało podzielić stanowisko organu, że nie był on zobowiązany wydać decyzji o określeniu taryfy tymczasowej, ponieważ nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 24c ust. 4 u.z.z.w. Takie tok rozumowania doprowadziło zresztą do wydania w dniu 26 lipca 2022 r. postanowienia znak WR.RZT.70.159/2021, którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia taryfy tymczasowej. Jak wskazano w uzasadnieniu tego postanowienia, we wniosku o zatwierdzenie taryfy przedstawiono informacje dotyczące kosztów działalności przedsiębiorstwa, prognozowanych kosztów działalności w kolejnych latach oraz wysokość taryf w latach 2022-2024 uwzględniającą ponoszone koszty i warunki ekonomiczne działalności przedsiębiorstwa. Dane te powinny zostać ujęte w poprawionym projekcie taryfy i poprawionym uzasadnieniu, które przedsiębiorstwo powinno przedłożyć organowi regulacyjnemu. Ponadto, postępowanie w sprawie ustalenia taryfy tymczasowej jest wszczynane z urzędu, potrzeba wszczęcia postępowania z urzędu podlega ocenie organu, który na skutek okoliczności sprawy podejmuje decyzję, czy z tego uprawnienia skorzystać. Zdaniem organu w sprawie zaistniała jedna z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., tj. zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W opisanej sprawie Spółka wniosła o ustalenie taryfy tymczasowej, podczas gdy u.z.z.w. nie przewiduje ustalenia takiej taryfy na wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Taryfa tymczasowa może zostać określona na podstawie przesłanek zawartych w art. 24c ust. 4 u.z.z.w., które nie zostały spełnione w sprawie. W związku z powyższym organ regulacyjny nie ma podstaw prawnych do jego rozpatrzenia, co winno skutkować odmową wszczęcia postępowania administracyjnego.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego, to po pierwsze - brak działania organu, przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz po drugie - upływ terminu do załatwienia sprawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w sprawie określenia taryfy tymczasowej organ nie pozostaje od dnia 25 lipca 2022 r. w sposób oczywisty w stanie bezczynności, bowiem nie doszło w ogóle do wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, skargę należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić w całości.