II SAB/Wr 1129/25

II SAB/Wr 1129/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis /sprawozdawca/
Marta Pawłowska
Symbol z opisem
6135 Odpady
658
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 37 par. 1 pkt 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Mieroszowa w przedmiocie podejrzenia niewłaściwego gromadzenia odpadów oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył B. K. Zaskarżył przewlekłość i bezczynność postępowania, w związku z prowadzeniem postępowania dotyczącego podejrzenia niewłaściwego gromadzenia odpadów na terenie działki nr ew. [...] obręb G. Działając w imieniu własnym skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że Urząd Miejski w M. dopuścił się rażącej bezczynności, działając z rażącym naruszeniem prawa, i/lub rażącego przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszonej w czerwcu 2022 r. z jego zawiadomienia. 2 zobowiązanie Urzędu Miejskiego w M. do: a. załatwienia sprawy (zgłoszenia) w terminie, wyznaczając odpowiedni termin do jej załatwienia; b zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego podejrzenia niewłaściwego gromadzenia odpadów; c. wydania decyzji w powyższej sprawie; 3. zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności i pociągnięcia ich do odpowiedzialności; 4. podjęcie przez Urząd Miejski w M. środków zapobiegających bezczynności w przyszłości oraz opisanie tych środków i przesłanie do skarżącego; 5. przesłanie przez Urząd Miejski w M. do skarżącego wyjaśnienia przyczyn i ustalenia dot. osób winnych bezczynności stwierdzonych przez Kolegium w postanowieniu Kolegium z dnia 12 stycznia 2023 r., 6.wyłączenia z prowadzenia sprawy pracownika (Pani P. S.) odpowiedzialnego za jej dotychczasowy bieg na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 i 6 KPA; 7. ukarania urzędu maksymalną karą dopuszczalną przez prawo; 8. przyznanie skarżącemu cząstkowego odszkodowania w wysokości 10.000 PLN z tytułu sposobu prowadzenia tej sprawy przez Urząd Miejski w M. i straconego czasu jaki na jej prowadzenie musiał poświęcić; 9.zasądzenie od Urzędu Miejskiego w M. na rzecz skarżącego kosztów tego postępowania.
Na uzasadnienie skarżący wskazał, że od ponad trzech lat Burmistrz M. nie zakończył postępowania administracyjnego wszczętego w dniu 20.07.2022 na zawiadomienie skarżącego z dnia 30.06.2022 o nielegalnym składowaniu odpadów. Tak naprawdę sprawa jest w tym samym miejscu co w momencie mojego zgłoszenia ponad trzy lata temu. Skarżący wyjaśnił, że w toku sprawy wielokrotnie składał ponaglenia oraz kierował sprawy do SKO i WSA. Urząd Miejski w M. unika doręczeń, prowadzi sprawę w sposób bardzo powolny (np. moja prosta moja prośba o przesłanie protokołu zajmuje Urzędowi 1 miesiąc), miesza role skarżącego (tj. zgłaszającego i strony), celowo tak prowadzi postępowanie, żeby z przyczyn proceduralnych (kruczkami prawnymi) móc je zamknąć, oczywiście obarczając stronę kosztami usunięcia odpadów. Dodatkowo narusza podstawowe zasady KPA. Skarżący wskazuje listę przykładowych i wybranych. Artykuł 7 kpa, art 8 kpa:1.organ nie stał na straży praworządności - sam częstokroć naruszał kpa czy inne przepisy; 2. nie podejmował na wniosek strony czynności oraz nie wyjaśniał swoich sprzecznych działań; 3.interes społeczny i obywateli (ochrona środowiska) to jest ostatnie czym urząd się kieruje; 4.naruszenie zasady zaufania obywatela do organu 1. przykłady naruszeń KPA i innych aktów; 2. urząd do tej pory nie odpowiedział na wiele pytań strony i wątpliwości; np. pismo strony do Urzędu z dnia 12.10.2022: na pierwszej wizytacji w terenie urzędnik w protokole stwierdził, że nie był w stanie zlokalizować odpadu oraz granic działki, a następnie w decyzji jest informacja, że odpad jest w granicach działki skarżącego i to skarżący powinienem go usunąć. Strona rozważa czy kontrola z dnia 10.08.2022 się rzeczywiście odbyła, bo jest wiele sprzecznych informacji w pismach oraz informacjach jakie skarżący uzyskiwał od Urzędnika w tamtym okresie. 3. gdyby ochrona środowiska była ważna dla urzędu a tym samym interes społeczny, to ta sprawa tyle by nie trwała i urząd dołożyłby starań, żeby szybko wyjaśnić sprawę. 4. Odwołanie z dnia 21 marca 2024 nie zostało przekazane do SKO. Urząd w M. w dniu 9.04.2024 "sprytnie" przekazał doprecyzowanie odwołania z dnia 2.04.2024 do SKO wiedząc, że ono samo jest po terminie, tworząc tym samym chaos w datach. W piśmie Urzędu do SKO z dnia 9.04.2024 odwołanie z dnia 21 marca 2024 opisał jako "prośba o przesłanie oryginału decyzji", ewidentnie zmieniając jego tytuł i wprowadzając SKO w błąd co doprowadziło do jeszcze większych opóźnień w załatwieniu sprawy. 5.urząd mając doskonale świadomość, że nie dopełnił obowiązku wysłania pism z UPD (o ile je rzeczywiście wysłał) i tak dalej brnie bezczelnie kłamiąc, że pism nie da się wysyłać z UPD, co znowu wydłuża prowadzoną sprawę przed Organami wyższego szczebla. Nie można mieć zaufania do takiego Urzędu. Przecież Urząd wysyła setki pism do obywateli i nie jest możliwe, żeby nie wiedział o możliwości wysyłania pism z UPD, więc to jest celowo wprowadzanie w błąd strony słabszej. Art. 7b KPA w połączeniu z Art 304 KPK § 2 1. brak współdziałania z innymi organami (np. Policją) mimo, że Urząd był do tego zobowiązany. 2. Urząd nie poinformował niezwłocznie Policji czy prokuratora o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu (tj. przeciwko środowisku) oraz nie przedsięwziął niezbędnych czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. 1. Urząd przez co najmniej kilka tygodni nie powiadomił policji — trudno tu mówić o niezwłocznym poinformowaniu czy też współdziałaniu z innymi organami: - urząd wszczął postępowania dopiero 20 dni po otrzymaniu zgłoszenia; - wyznaczenie pierwszego terminu wizytacji w terenie na 10.08.2022; -dopiero po telefonach wnioskodawcy, piśmie i przypominaniu Pani Urzędnik P. S. o obowiązku art. 304 kpk art. 2 na wizytację została w dniu 04.08.2022 doproszona Policja. Art. 9 KPA brak informowania strony o stanie sprawy i o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego Urząd wysłał stronie pismo informujące, że przekazuje kopię decyzji bez pouczenia, że należy ją traktować jak dostarczenie oryginału. Nie poinformował również w piśmie o skutkach takiego doręczenia kopii i o biegnących od niej terminach na odwołanie. Przez takie działanie skarżący prawie przegapił termin na odwołanie. Art. 10 KPA Art. 39 KPA. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu oraz Urząd nie doręczał stronie pism z prowadzonego postępowania mimo twierdzeń, że wysyłał.1.organ przed wydaniem decyzji nie poinformował strony o zebraniu całego materiału dowodowego oraz nie umożliwił mi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 2. wysyłanie pism i dokumentacji bez UPD (stwierdzone przez WSA). Art. 15,65 i 133 KPA Art. 127 KPA + Konstytucja RP 1.nieprzekazanie odwołania do SKO; 2. utrudnianie prawa do odwołania: odwołanie z dnia 21 marca 2024 nie zostało przekazane do SKO. Art. 24 §1 pkt 5 i pkt 6 KPA Nie wyłączono pracownika (Pani P. S.) z prowadzenia postępowania 1.Organ był zobowiązany przez Kolegium do wyjaśnienia i ustalenia osób winnych bezczynności stwierdzonych przez Kolegium w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2023 r. Niewątpliwie skutkiem takiego ustalenia powinno być wskazanie osoby odpowiedzialnej za prowadzenie niniejszej sprawy. Jednakże Organ nie wyłączył żadnej osoby z prowadzenia postępowania (szczególnie Pani P. S.) mimo że wszczęto, bądź powinno się wszcząć w stosunku do niej postępowanie dyscyplinarne za zaniechania w niniejszej sprawie. 2. istnieją rozbieżności w oświadczeniach i protokole pokontrolnym na które wskazywał skarżący w piśmie z dnia 12.10.2022 - sugerujące poświadczenia przez urzędnika nieprawdy. Art. 35 §1 KPA rażąca przewlekłość i bezczynność postępowania 1. wszczęcie postępowania dopiero 20 dni po otrzymaniu zgłoszenia. 2. wyznaczenie pierwszego terminu wizytacji w terenie urzędnika na 10.08.2022 (półtorej miesiąca po zgłoszeniu). Nic nie stało na przeszkodzie, żeby urzędnik już następnego dnia po otrzymaniu zgłoszenia tj. 1.07.2022 pojechał na miejsce i zbadał sprawę od razu zawiadamiając Policję (zgodnie z artykułem 304 KPK § 2), może wtedy udałoby się złapać sprawcę. Jest to najpoważniejsze zaniechanie urzędnika. 3. Strona wyjaśnia, że wielokrotnie prosiła o różne dokumenty i wyjaśnienia i albo ich nie otrzymywała albo otrzymywała je po ponagleniach, np.: - protokół z wizytacji w terenie z dnia 10.08.2022 - w dniu 6.09.2022 (po miesiącu od wizytacji w terenie) skarżący otrzymał pismo informujące, że został sporządzony protokół z tej wizytacji, jednak samego protokołu nie dostał. W tym samym dniu tj. 6.09.2022 poprosił o przesłanie tego protokołu, następnie musiał wysłać ponaglenie w dniu 21.09.2022 tak żeby otrzymać protokół 3.10.2022. 4. na początkowym etapie sprawy (gdy znaczenie miała prędkość działania Urzędu to Urząd nie odpowiadał przez EPUAP (skrzynkę podawczą) a listownie, mimo że skarżący wszystkie swoje pisma wysyłał profilem zaufanym i urząd miał obowiązek na nie w ten sposób odpowiadać — nie sposób nie zauważyć w tym celowości i przewlekłości — wiadomo bowiem że trzeba doliczyć dodatkowy czas na dostarczenie listu plus pisma można datować dowolnie. 5. postępowanie trwa już ponad trzy lata i jest w punkcie wyjścia. 6.SKO w dniu 15 maja 2025 uchyliło decyzję i od tego czasu (prawie trzy miesiące) brak kontaktu z urzędu i nic nie zapowiada, żeby urząd podjął jakieś działania w niedługiej przyszłości. Art. 36 ust. 1 i 2 KPA 1 brak informacji o niezałatwianiu sprawy; 2. brak informacji o przyczynach zwłoki, 3. brak wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, 4. brak informacji pouczającej o prawie do wniesienia ponaglenia 1. W toku prowadzenia sprawy chyba tylko raz B. K. dostał informację o niezałatwieniu sprawy w terminie. 2. przez co najmniej pierwsze pół roku prowadzenia sprawy Urząd nie pouczył skarżącego o prawie do wniesienia ponaglenia - w tamtym czasie bardzo trudnym dla strony było dowiedzenie się, gdzie i jak może wnieść ponaglenie oraz w ogóle, że mam taką możliwość. Art. 7, 9, 10 KPA brak rozróżnienia roli zgłaszającego i strony. Do tej pory skarżący nie wie czy i od którego etapu występuje w pismach od Urzędu jako zgłaszający a od kiedy jako do strona, czyli właściciel nieruchomości. Ma to poważne konsekwencje w kontekście praw B. K. Art. 37 § 4 KPA nieprzekazanie ponaglenia do organu wyższego stopnia w terminie 7 dni od jego otrzymania, W dniu 26.06.2023 B. K. wysłał kolejne ponaglenie do SKO. To ponaglenie urząd w M. otrzymał w dniu 26.06.2023 jednak wbrew przepisom Urząd w M. przekazał je dopiero Samorządowemu Kolegium w dniu 4.07.2023 czyli po 8 dniach. W niniejszej sprawie nie sposób oprzeć się wrażeniu, że jest ona prowadzona albo w skrajnie niekompetentny sposób lub w sposób celowo chroniący osoby odpowiedzialne za nielegalne porzucenie odpadów. Poza powyższymi dwoma przypadkami, nie ma innego wytłumaczenia na tak długie prowadzenie sprawy i to co się w niej dzieje (jak inaczej wytłumaczyć wysyłanie pism bez UPD lub nieprzekazywanie odwołań do SKO). W związku z tym skarżący żąda, żeby pracownik odpowiedzialny za prowadzenie tej sprawy został od niej odsunięty. B. K. nie liczy, że znajdzie się winny nielegalnego porzucenia odpadów. Gminie M. na tym nie zależy, a wręcz robi wszystko, żeby do wykrycia tych osób nie doszło. Co więcej Urząd (a tak naprawdę urzędnik) znalazł sobie kozła ofiarnego w osobie B. K. i mści się za zgłoszenie porzucenia odpadów. Strona dodaje, że jest strasznie zmęczona prowadzeniem tej sprawy i pilnowaniem, żeby Urząd nie złapał jej na różnego rodzaju kruczki prawne. Skutkiem działalności Urzędu jest to, że nigdy już nie zgłosi jakiegokolwiek łamania prawa godzącego w dobro wspólne. B. K. oświadcza, ze zmarnował mnóstwo swojego czasu (3 lata). W tej sprawie zostaje jeszcze tylko jeden sposób, żeby ją przyspieszyć i zakończyć tj. nagłośnić tą sprawę w mediach. Podsumowując, działania organu skutkowały realną szkodą dla interesu prawnego strony oraz doprowadziły do utraty zaufania do organu administracji publicznej. Dodatkowo B. K. poniósł znaczące koszty (nie tylko poświęcony czas) na prowadzenie tej sprawy. Skarżący uważa, że Organ powinien załatwić niniejszą sprawę niezwłocznie, czyli zwyczajowo w przeciągu miesiąca, od wszczęcia postępowania, a w sprawach bardziej skomplikowanych, w terminie dwóch miesięcy. Tymczasem skarżący oczekuje rozstrzygnięcia już od ponad trzech lat, i nic nie wskazuje na to, żeby sprawa przyspieszyła. Wniesienie w niniejszej sprawie skargi na bezczynność i przewlekłość Organu jest uzasadnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Organ nie rozpoznał jeszcze wniesionego w dniu 30.06.2022 zgłoszenia oraz nie wydał decyzji w sprawie wszczęcia w dniu 20.07.2022 postępowania administracyjnego w terminie ustawowym, określonym w art. 35 ani 36 KPA.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a zatem m.in. w sprawach kończących się wydaniem decyzji administracyjnej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Burmistrz dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie.
W pierwszej kolejności, oceniając dopuszczalność wniesionej skargi, wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę – w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na mocy art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. w przypadku bezczynności/przewlekłości jest instytucja ponaglenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł wymagane ponaglenie, wobec czego przesłanka formalna do wniesienia skargi została spełniona. W takiej sytuacji rzeczą sądu było badanie czy organ dopuścił się zarzucanej mu opieszałości. Ze względu na wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.).
Przystępując do jej merytorycznego rozpoznania zaznaczyć najpierw należy, że oceny zasadności skargi na bezczynność Sąd dokonuje na dzień jej wniesienia, co wymaga uwzględnienia odpowiedniego stanu prawnego i faktycznego (Uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, dostępne w CBOSA). Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika ono z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bowiem bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie ma zatem art. 35 § 1 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4b p.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność, bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, dostępne w CBOSA).
Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zasada szybkości postępowania nie pozostaje przy tym w kolizji z zasadą legalizmu, gdyż obie te zasady powinny być realizowane w równym stopniu (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., II GSK 916/15, dostępne w CBOSA). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Treść obowiązku płynącego z powyższego przepisu oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych opóźnień. W myśl art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Dalej trzeba pamiętać, że kontrolując postępowanie objęte skargą Sąd miał także na uwadze, że po myśli art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest natomiast obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, po zapoznaniu się z aktami sprawy, Sąd stwierdził, że burmistrz nie dopuścił się bezczynności czy przewlekłości w przedstawionym wcześniej rozumieniu. Analiza przebiegu postępowania wskazuje, że organ ostatecznie wywiązał się z obowiązków nałożonych przywołanymi wcześniej przepisami k.p.a. Z przekazanych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że pismo skarżącego wpłynęło dnia 30.06.2022 r. do Urzędu Miejskiego w M., zostało przekazane zgodnie z właściwością wskazaną w art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach za pośrednictwem elektronicznego formularza "zgłoś interwencje", działającego na stronie internetowej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w sprawie porzucenia/nielegalnego zdeponowania/składowania/zakopywania odpadów niebezpiecznych na nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer [...], obręb G. Ponadto, w sprawie ustalono, że umiejscowienie porzuconych trotów ma miejsce na działce gruntu numer [...], obręb G., będącej własnością B. K. W związku z powyższym Burmistrz M. wszczął, dnia 20.07.2022 r., postępowanie administracyjne dotyczące podejrzenia niewłaściwego gromadzenia odpadów na terenie działki nr ewid. [...], obręb G. i wyznaczył termin kontroli w terenie na działce nr ewid. [...], obręb G. na dzień 10.08.2022 r. o godzinie 9:30; ponadto ponowną kontrolę w terenie przeprowadzono dnia 20.02.2023 r. i potwierdziła ona odpady na działce strony. Po wniesieniu przez skarżącego w dniu 2 stycznia 2023 r. do organu skargi na bezczynność i przewlekłość Burmistrza, dnia 19 stycznia 2023 r., SKO w Wałbrzychu wydało postanowienie wyznaczające organowi 1 szej instancji termin do załatwienia sprawy na dzień 31 marca 2023 r. Ostatecznie Burmistrz M., dnia 8 marca 2023 r., wydał decyzję nr 1/2023, znak ZŚ.6236.3.2022 nakazującą B. K. – właścicielowi nieruchomości oznaczonej jako działka [...], obręb G. i tym samym posiadaczowi odpadów zgromadzonych na nieruchomości - usunięcie odpadów o kodzie 030105 i 030104.Następnie opisana decyzja Burmistrza Miasta M. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2025 r. (SKO 4132/4/2025) została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ 1szej instancji. Wskazane rozstrzygnięcie zakończyło pierwszy etap postępowania, w którym organ nie załatwił sprawy w terminie ustawowym. Z powyższego wynika, że już w pierwszym etapie postępowania który trwał od daty wpływu wniosku skarżącego (30.06 2022 r.) do dnia wydania pierwszej decyzji w sprawie (8 marca 2023 r.).
Co szczególnie istotne z puntu widzenia zarzutów skargi, kolejny etap postępowania należy liczyć od dnia wpływu do Burmistrza decyzji SKO uchylającej decyzję organu 1 szej instancji i przekazaniem tego orzeczenia wraz z aktami sprawy do organu pierwszej instancji. Do biegu terminu załatwienia sprawy Sąd nie wlicza bowiem okresu, w którym sprawa była procedowana przez organ odwoławczy. Zgodnie z decyzją SKO4132/4/2025 z dnia 15.05.2025 r. (data wpływu do Urzędu dnia 03.07.2025 r.) uchylającą decyzję Burmistrza M. nr 1/2023 z dnia 08.03.2023 r. do ponownego rozpatrzenia, organ ponowił w dniu 24.07.2025 r. wizję w terenie na nieruchomości (wykonano zdjęcia), na której stwierdzono brak występowania odpadów (odpady wcześniej zmagazynowane zostały uprzątnięte lub uległy rozkładowi, nie zaobserwowano innych odpadów), w wyniku tego Burmistrz M. decyzją z dnia 12 sierpnia 2025 r. umorzył postępowanie. Dalej trzeba powiedzieć, że skarga na przewlekłość/bezczynność wpłynęła do organu 7 sierpnia 2025 r., przypominając, że akta (wraz z decyzją uchylającą poprzednie orzeczenie organu 1 szej instancji), zostały zwrócone przez SKO do Urzędu Gminy w M. dnia 3 lipca 2025 r., zaś decyzja umarzająca postępowanie nosi datę 12 sierpnia 2025 r. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zachowanie Burmistrza nie nosi znamion bezczynności ani przewlekłości.
Jeśli chodzi zaś o szereg zarzutów skargi, odnoszących się do kwestii "zachowań" lub sposobu pracy urzędu, czy też jego pracowników, to w tym zakresie sądy administracyjne nie mają kognicji. Sądy administracyjne badają przewlekłość/bezczynność w prowadzonym postępowaniu. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się tu zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., przedłużonym na zasadach określonych w art. 36 k.p.a., ewentualnie w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie, a także czy czynności organu podejmowane w ramach prowadzonego postępowania były zasadne i adekwatne do okoliczności sprawy. Pozostałe (poza orzecznicze) zarzuty strona może podnosić w tzw. skardze powszechnej (Dział VIII kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski"-art. 221 i n.). Sąd nie ma także prawnych możliwości "wyciągania konsekwencji (np. dyscyplinarnych) wobec pracowników organów władzy publicznej.
Reasumując skarga polegała oddaleniu, po myśli art. 151 psa.