II SAB/Wr 1075/25

II SAB/Wr 1075/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Dominik Dymitruk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi E. P. i J. P. na bezczynność Wójta Gminy Stoszowice w przedmiocie rozpoznania wniosków do projektu planu miejscowego postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lipca 2025 r. E. P. i J. P. (dalej: skarżący) wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy Stoszowice (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosków do projektu planu miejscowego, wskazując, że zaniechanie rozpoznania rzeczonych wniosków narusza art. 17 pkt 1 w zw. z art. 8h ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Podkreślenia wymaga, że w każdej sprawie wniesionej do sądu administracyjnego merytoryczne rozpoznanie skargi musi zostać poprzedzone zbadaniem dopuszczalności wniesionego środka prawnego.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo gdy skarga została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu.
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 u.s.g.).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została oparta właśnie na cytowanym wyżej przepisie art. 101a u.s.g. Stanowi zatem specyficzną skargę na bezczynność organu gminy, niezależną od skargi na bezczynność określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., która to skarga nie przysługuje w przypadku aktów prawa miejscowego.
Regulacja zawarta w art. 101a u.s.g. będzie miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego.
Składający skargę w tym trybie skarżący musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2435/15; 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1665/18; 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1747/17 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi będzie więc każdy, kto może wykazać, że w wyniku bezczynności organu gminy albo w wyniku podjęcia przez organ gminy czynności prawnej lub faktycznej został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Natomiast przedmiotem skargi objęte są czynności prawne lub faktyczne z zakresu administracji publicznej, nakazane prawem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 552/22). Przy czym bezczynność organu gminy może polegać po pierwsze - na niewykonywaniu przez organ gminy czynności nakazanych przez prawo, co może przejawiać się albo w niepodjęciu czynności w ogóle, albo też w zaniechaniu jej wykonywania, w całości lub części, i po drugie - na podejmowaniu przez organ gminy czynności prawnych lub faktycznych naruszających prawa osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I GSK 834/21).
W przedmiotowej sprawie, w toku procedury planistycznej, właściwe organy mają obowiązek zapewnienia zasady partycypacji społeczeństwa, która polega m.in. na umożliwieniu udziału interesariuszom planowania i zagospodarowania przestrzennego w przygotowaniu aktów planowania przestrzennego, w tym wypowiadania się, składania wniosków lub uczestnictwa w konsultacjach społecznych (art. 8e ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.)
W aktualnym stanie prawnym propozycja rozpatrzenia wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego i uwag zgłoszonych w ramach konsultacji społecznych nie podlega jednakże zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o czym stanowi wprost art. 8l u.p.z.p. Uwagi do projektu planu mają więc znaczenie wyłączenie z punktu widzenia realizacji zasady partycypacji społeczeństwa w toku procedury planistycznej, a sposób ich rozstrzygnięcia nie determinuje w żaden sposób prawa osoby mającej interes prawny do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego. W szczególności, obowiązujące przepisy nie ograniczają prawa do zaskarżenia planu miejscowego do kwestii podniesionych w uwagach do projektu planu (zob. art. 101 u.s.g. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 w zw. z art. 147 p.p.s.a.; por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2727/22).
Skoro obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości zaskarżenia propozycji rozpatrzenia wniosków do projektu aktu planowania przestrzennego i uwag zgłoszonych w ramach konsultacji społecznych, to tym bardziej niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu samorządu terytorialnego w tym zakresie.
Możliwość wniesienia skargi, o jakiej mowa w art. 101a u.s.g., została bowiem powiązana z sytuacją, w której organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Tymczasem w niniejszej sprawie organ ani nie był zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżących w określonym czasie; nie naruszył także praw osób trzecich.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.