II SAB/Wr 1018/25

II SAB/Wr 1018/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Wojciech Śnieżyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi K. G. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego V. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania odwołania postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.
Uzasadnienie
K. G. (dalej: skarżący) reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. G. złożył 17.07.2025 r. (data nadania w placówce pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania ww. organu w przedmiocie wskazanym w sentencji.
W treści skargi wskazał, że 14.03.2025 r. złożył odwołanie od decyzji Wojewody Dolnośląskiego wraz z kompletem wymaganych dokumentów, wobec czego organ był zobowiązany do przekazania odwołania w terminie 7 dni. Skarżący podniósł, że organ przekazał powyższe odwołanie dopiero 17.06.2025 r., po jego interwencji w tej sprawie. Zdaniem skarżącego, tak rażące naruszenie terminu ustawowego stanowi poważne uchybienie proceduralne i uzasadnia wniesioną przez niego skargę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi. Organ podniósł, że odwołanie przekazane zostało organowi wyższego stopnia 18.06.2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołując się na stanowisko wyrażone przez NSA w dwóch uchwałach składu siedmiu sędziów: z 22.06.2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 07.03.2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości), przyjdzie zauważyć, że zasadniczym celem skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ administracyjny postępowania jest doprowadzenie do usunięcia stanu przewlekłości, a więc załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w danej sprawie w sytuacji, gdy zostało ono zakończone przed złożeniem skargi. Choć wskazane uchwały dotyczą wniesienia skarg na przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, to jednak stanowią one ważną wskazówkę w zakresie koniecznego podejścia do sprawowania sądowej kontroli także w przypadku tych wszystkich skarg na przewlekłość w podjęciu czynności już zakończonych - przed wniesieniem takich skarg - w inny sposób niż przez wydanie aktu administracyjnego załatwiającego sprawę, w tym przez przesłanie odwołania do organu wyższego stopnia.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że na dzień wniesienia niniejszej skargi, tj. 17.07.2025 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej), Wojewoda – choć z opóźnieniem - wywiązał się już z obowiązku przekazania odwołania skarżącego ponieważ, jak sam skarżący wskazał w treści skargi, zostało ono przekazane organowi wyższego stopnia w wyniku interwencji skarżącego, co potwierdzają akta postępowania administracyjnego. Czynność więc, której dotyczy skarga została już dokonana ponad miesiąc przed wywiedzeniem skargi na przewlekłość. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia każdego ze stanów opieszałości organu administracji dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. Skoro więc w ocenianej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan przewlekłości Wojewody, to w kontekście wskazanych wyżej uchwał, brak było podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z uwagi na stan sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu opieszałości organu administracyjnego, a zatem, nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z 29.09.2020 r., sygn. akt II OSK 26/20).
Uzupełniająco Sąd wskazuje, że skarżący pomimo wezwania Sądu, nie przesłał kopii ponaglenia na przewlekłość oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia, co również skutkuje niedopuszczalnością skargi, wobec niewyczerpania możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej oraz podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez przedstawiciela numeru PESEL i również z tego obowiązku się nie wywiązał.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.