II SAB/Wa 827/22

II SAB/Wa 827/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji A. K. (dalej "skarżący") zwrócił się o nadesłanie "danych kontaktowych jednostek administracyjnych w Polsce:
- samorządowych
- gminnych
- powiatów
- miast"
W piśmie tym wskazał, że nie posiada dostępu do Biuletynu Informacji Publicznej lub innych stron www. Podniósł również, że chciałby realizować swoje uprawnienia publiczne, lecz nie posiada powyższych danych.
Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał powyższe pismo zgodnie z właściwością rzeczową Centralnemu Zarządowi Służby Więziennej. W piśmie tym Minister wskazał, że przekazuje korespondencje skarżącego, który jest osadzony, "dotyczącą braku dostępu wnoszącego do informacji dotyczących danych kontaktowych jednostek samorządu terytorialnego".
Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. poinformował skarżącego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa osoby pozbawione wolności mają zapewniony dostęp do stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej. W piśmie tym podniesiono, że nie jest prawdą, aby skarżący nie miał zapewnionego dostępu do wnioskowanych informacji dotyczących danych kontaktowych jednostek samorządu terytorialnego. Informacje te zgodnie
z treścią ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.
z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej umieszcza na swojej stronie BIP. Wskazano również, że brak jest podstaw do udostępnienia tych informacji na wniosek. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.
A. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2022 r.
o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do niezwłocznego dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2022 r.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że zgodnie z art. 8 ust. 2 u.d.i.p., informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2. Dalej pełnomocnik skarżącego, odwołując się do orzecznictwa, wskazał, że pytanie o adres Biuletynu Informacji Publicznej i sposób zapoznania się z rejestrem jego zmian niewątpliwie mieścił się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako każdej informacji o sprawach publicznych. Skarżący zwrócił się o udzielenie informacji, tj. danych kontaktowych jednostek samorządu terytorialnego. Zatem organ administracji publicznej powinien poinformować, że wnioskowane informacje udostępnione zostały w BIP oraz powinien,
z uwagi, że skarżący jest pozbawiony wolności, wyjaśnić, w jaki sposób skarżący przebywający w Zakładzie Karnym w [...] może zrealizować swoje prawo dostępu do informacji publicznej. W ocenie pełnomocnika skarżącego w żadnej mierze zapewnienie skarżącemu prawa dostępu do informacji publicznej nie spełnia poinformowanie o potencjalnym uprawnieniu osób pozbawionych wolności w zakresie dostępu do Internetu. W niniejszej sprawie Dyrektor Generalny Służby Więziennej powołał się na zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] i [...], które regulują dostęp osadzonych do BIP. Skarżący jest osobą pozbawioną wolności,
a co za tym idzie ma także ograniczone możliwości korzystania z urządzeń technicznych, w tym komputerów z dostępem do Internetu, aby mógł bezproblemowo zapoznać się
z informacją publiczną, będącą przedmiotem jego wniosku. Zgodnie z art. 110a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53, z późn. zm.), Dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Ponadto Kodeks karny wykonawczy w art. 102 wylicza katalog praw skazanego w związku z osadzeniem
w jednostce penitencjarnej. Przedmiotowy katalog nie zawiera prawa osadzonego do dostępu do Internetu. Wprawdzie katalog ten ma charakter otwarty, przesądza o tym zwrot w szczególności, w związku z tym można zakładać, że administracja właściwego zakładu karnego może wyrazić zgodę na inne prawa osadzonego, w tym na dostęp do Internetu, w szczególności w celu uzyskania dostępu do interesującej informacji publicznej.
W ocenie pełnomocnika skarżącego niedopuszczalne jest natomiast postępowanie, jak w przypadku skarżonego organu, polegające na poinformowaniu, że informacja, o która wnosił skarżący została opublikowana w BIP i poinformowanie
o zasadach dostępu do Internetu w zakładach karnych. W istocie takie zachowanie orgnau nie stanowi odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Prawidłowe działanie organu, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej polega na:
1) udzieleniu informacji lub odmowie jej udzielenia z uwagi na wyłączenia określone w ustawie o dostęp do informacji publicznej (art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej),
2) poinformowaniu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej,
3) poinformowanie, że organ nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego udzielona skarżącemu odpowiedź nie spełnia ww. wskazanych sposobów postępowania oraz nijak ma się do możliwości dotarcia do interesującej go informacji, w sytuacji, gdy względy natury ogólnej (tu: pozbawienie wolności) uniemożliwiają mu realizacje konstytucyjnego uprawnienia bez wyraźnej zgody dyrektora zakładu karnego. W sprawach ze skarg na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej, bezczynność może polegać na niepodjęciu przez zobowiązany organ czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji, niewydaniu decyzji odmownej gdy informacja publiczna nie podlega udostępnieniu, udzieleniu informacji niepełnej, niezgodnej z wnioskiem bądź niejasnej, a także gdy wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną a organ w ustawowym terminie nie informuje o tym strony.
Pełnomocnik skarżącego podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym
w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie
o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Powyższe terminy dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb dostępu. Innymi słowy, dla ustalenia, że w sprawie nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, której adresat wniosku nie posiada, jest on obowiązany wypowiedzieć się w tym przedmiocie. W takim przypadku pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku (organ) od zarzutu bezczynności.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi nie udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] czerwca 2022 r., ani nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji albo umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Organ podniósł, że skarżący poinformowany został, iż wobec możliwości dostępu do danych, o udostępnienie których wnosi, w Biuletynie Informacji Publicznej poprzez sieć internetową nie ma podstaw do udostępnienia ich na wniosek. Zgodnie z bowiem
z art. 8 ust. 4 u.d.i.p. m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, są obowiązane do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji dotyczących sposobu dostępu do informacji publicznych będących w ich posiadaniu
i nieudostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] miał możność skorzystania
i korzystał (po uprzednim zgłoszeniu takiej potrzeby) z sieci internetowej w celu uzyskania interesujących go danych.
Dalej organ odwołując się do orzecznictwa wskazał, że adresat wniosku nie jest zobligowany udostępnić skarżącemu informacji umieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej na wniosek i nie ma znaczenia to, że skarżący jest pobawiony wolności
w zakładzie karnym, z czym związane są ograniczenia w dostępie do Internetu. Bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności , to jest nie udostępnia takiej informacji w sposób przewidziany ww. ustawie, m.in. w sposób określony w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a nie w sytuacji, gdy odmawia przekazania informacji, która została już udostępniona poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Organ wyjaśnił również, że jak podkreślano w orzecznictwie sądowym, skazany
w zakładzie karnym musi się liczyć z ograniczeniami swobód i wolności, co jest nieodzownym elementem wykonywania kary pozbawienia wolności, chociaż osobie tej przysługują prawa i wolności gwarantowane w Konstytucji RP, oczywiście poza prawem do wolności. Polskie prawo penitencjarne respektuje powyższe zasady i na przykład nie pozbawia skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności dostępu do Internetu, przy czym dostęp do niego jest umożliwiany z uwzględnieniem potrzeb innych skazanych.
Dodatkowo organ stwierdził, że skoro skarżący skierował wniosek o udzielenie informacji publicznej do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, to ten organ zgodnie z intencją wnioskodawcy miał mu udostępnić żądaną informację. Fakt przekazania wniosku przez Ministra według właściwości Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej nie może implikować po jego stronie stanu bezczynności. O tym, który organ jest właściwy do udzielenia żądanej informacji decyduje sam wnioskodawca. Nie sposób zatem doszukiwać się bezczynności organu, do którego strona nie złożyła wniosku w trybie przepisów wyżej wskazanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Regulacja ta stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.
Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast art. 6 ust. 1 ustawy w formie przykładowego katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Podkreślić należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów.
Niesporne w sprawie jest, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, mają walor informacji publicznej. Przypomnieć należy, że skarżący wnioskował o udostępnienie "danych kontaktowych" jednostek samorządu terytorialnego w Polsce. Niewątpliwie są do dane, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.
Skarga jest jednak niezasadna, albowiem Dyrektor Generalny Służby Więziennej nie był adresatem wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej i w związku z tym nie był zobowiązany do jego rozpatrzenia w myśl przepisów u.d.i.p. Wniosek ten pierwotnie wpłynął do Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji i został przekazany organowi "zgodnie z właściwością" przy piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r.
Wyjaśnić należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie możemy mówić o właściwości organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien być załatwiony przez ten podmiot, do którego ten wniosek został złożony. Podmiot taki winien rozważyć przede wszystkim czy jest w posiadaniu żądanej informacji, a jeżeli tak, to czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Jeżeli zaś żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację publiczną podmiot ten winien udostępnić ją wnioskodawcy, ewentualnie odmówić jej udostępnienie w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli zachodzą określone w ustawie przesłanki. Jeżeli podmiot ten nie jest w posiadaniu żądanej przez wnioskodawcę informacji winien go o tym poinformować.
Wskazanie we wniosku o udostępnienie informacji publicznej określonego adresata żądania powoduje, że tylko ten podmiot uprawniony jest do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego, a w konsekwencji teoretycznie rzecz ujmując tylko ten podmiot może pozostawać w zwłoce. O tym, który organ jest właściwy do udzielenia żądanej informacji decyduje sam wnioskodawca we wniosku. Nie sposób doszukiwać się zatem bezczynności organu, do którego strona nie złożyła wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przekazanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej "zgodnie z właściwością" wykracza poza regulacje zawarte
w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta nie przewiduje takiej formy działania organów. Ustawa nie zezwala również na przekazanie wniosku, w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie, tj. w przypadku decyzyjnego trybu załatwiania spraw dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji, co wynika wprost z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Nie stosuje się zatem ich do całego postępowania zainicjowanego żądaniem o udzielenie informacji publicznej, stąd wyłączone jest stosowanie art. 65 k.p.a. Brak przewidzianej w przepisach prawa możliwości przekazania organowi według właściwości wniosku
o udostępnienie informacji publicznej powoduje, że nawet jeśli doszło do takiego wadliwego przekazania, to nadal organem właściwym w sprawie jest organ, do którego - jako adresata - wpłynął wniosek inicjujący postępowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 114/13 oraz NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1814/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dodatkowo podnieść należy, że nawet gdyby przyjąć, iż Dyrektor Generalny Służby Więziennej był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2022 r., to zauważyć należy, że organ ten odpowiedział skarżącemu na ten wniosek, informując, iż informacja, której się domaga, jest udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.
Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jedną z form udostępnienia informacji publicznej jest ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.
Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza zatem tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP. Załatwienie wniosku
o udostępnienie informacji publicznej w takim przypadku winno jednak odbyć się poprzez odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., I OSK 2244/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak też organ uczynił w niniejszej sprawie kierując do skarżącego pismo z dnia [...] czerwca 2022 r. Odnotować przy tym należy, że w piśmie tym oraz w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżący jako osadzony ma dostęp do BIP.
Nie można w takiej sytuacji uznać, że organ pozostaje w bezczynności. Wobec tego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.