II SAB/Wa 81/24

II SAB/Wa 81/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Joanna Kruszewska-Grońska /sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2090/24 - Wyrok NSA z 2024-12-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 140 poz 938
art. 3 ust. 1, art. 4 i art. 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Narodowego Banku Polskiego do rozpoznania pkt 2 w zakresie dotyczącym kosztów związanych z mediami społecznościowymi oraz pkt 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Narodowego Banku Polskiego na rzecz M. L. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] stycznia 2024 r., złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP, M.L. (dalej: "skarżący"), powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), skierował do Narodowego Banku Polskiego (dalej: "NBP") następujące pytania:
1) czy NBP lub jego poszczególne organy reklamują / promują się (lub swoje posty, założone tam konta, publikacje) w mediach społecznościowych (np. serwisie X/Twitter, Facebook)?
2) Jeżeli tak, to jakie są to media społecznościowe (portale - proszę o wskazanie adresów) i jakie koszty z tym związane poniósł NBP w 2023 r.?
3) Jaka była suma nagród i dodatków uznaniowych wypłaconych wszystkim pracownikom NBP (obejmując w tym także osoby zasiadające w organach NBP jak Prezes NBP, Rada Polityki Pieniężnej czy Zarząd NBP) w 2023 r.?
W odpowiedzi na ww. wniosek, p.o. Zastępca Dyrektora Generalnego NBP w piśmie z [...] stycznia 2024 r. poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2022 r., poz. 2025; dalej: "ustawa o NBP"), NBP może inicjować i organizować badania naukowe, jak również prowadzić działalność wydawniczą i promocyjną. W zakresie działalności promocyjnej są podejmowane przedsięwzięcia, które mają na celu informowanie społeczeństwa o działalności NBP oraz podnoszenie poziomu wiedzy na temat zasad funkcjonowania NBP jako banku centralnego; nie jest to jednak działalność reklamowa w rozumieniu podmiotów komercyjnych. W ramach powyższego NBP realizuje działania polegające na zamieszczaniu i promocji wybranych publikacji NBP w oficjalnych kontach społecznościowych banku centralnego (Facebook, Instagram, Linkedln, X (d. Twitter) oraz na kanale YouTube), a także w ramach prowadzonych kampanii promocyjnych.
Z uwagi na wieloaspektowy charakter przedsięwzięć promocyjnych NBP oraz przyjęty pakietowy i/lub ryczałtowy sposób rozliczania kosztów tych przedsięwzięć, brak jest możliwości przypisania wydatków ponoszonych przez NBP w przedmiotowym zakresie do konkretnych narzędzi kampanii promocyjnych prowadzonych przez bank centralny w mediach społecznościowych. W konsekwencji NBP nie dysponuje wnioskowaną informacją publiczną, obejmującą koszty realizacji działań prowadzonych z wykorzystaniem wskazanych we wniosku kanałów komunikacji za 2023 r.
Natomiast w kwestii pytania dotyczącego nagród i dodatków wypłaconych wszystkim pracownikom NBP w 2023 r., wskazano, iż w obowiązującym stanie prawnym, tryb i zasady dostępu do informacji o wynagrodzeniach pracowników NBP określają przepisy art. 66 ustawy o NBP, a w myśl art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ostatniej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Wszystkie informacje o wynagrodzeniach pracowników NBP zostały udostępnione, w trybie i w sposób określony w ww. przepisach, na stronie internetowej: https://bip.nbp.pl/ wynagrodzenia/wynagrodzenia.
Pismem z [...] stycznia 2024 r. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa NBP (dalej też: "organ"), zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 w związku z art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.f.p.").
W oparciu o ww. zarzut skarżący domagał się: zobowiązania Prezesa NBP do rozpoznania jego wniosku z [...] stycznia 2024 r.; zasądzenia kosztów postępowania i rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że organ władzy publicznej nie jest w posiadaniu informacji z zakresu gospodarowania środkami publicznymi przeznaczonymi na reklamę (promowanie) w serwisach społecznościowych. Ogólne odesłanie do "wieloaspektowego charakteru przedsięwzięć NBP" czy różnego sposobu rozliczania kosztów trudno uznać za wiarygodne czy satysfakcjonujące chociażby z punktu widzenia zasad rachunkowości wynikających z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm.; dalej: "u.r.") czy zasad wynikających z u.f.p.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący stwierdził, iż organ musi uwiarygodnić, że nie posiada żądanej informacji publicznej, aby nie pozostawać w stanie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Natomiast sąd jest zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, by organ żądanej informacji nie posiadał, zaś oceniając, czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać - winien m.in. ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją.
Jak wynika z odpowiedzi NBP - organ ten potwierdza fakt ponoszenia kosztów związanych z promocją w mediach społecznościowych, ale jednocześnie uznaje, iż nie posiada informacji o wysokości tych kosztów. Sam fakt, że (być może) organ nie posiada "gotowej" odpowiedzi na pytanie o koszty, a do jej przygotowania jest niezbędna analiza zawartych umów i dokonanych rozliczeń ze swoimi kontrahentami nie oznacza, iż jego żądanie straciło podstawę w u.d.i.p. Organ powinien, w następstwie złożonego wniosku, dokonać analizy takich umów oraz poniesionych w 2023 r. kosztów, które mają związek z reklamą (promowaniem) w serwisach społecznościowych. Według skarżącego, nawet ryczałtowy czy pakietowy sposób rozliczenia kosztów nie oznacza braku (biorąc pod uwagę treść i zakres umowy) możliwości udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie, zwłaszcza gdy chodziłoby o zbiorcze koszty, jakie na reklamę w mediach społecznościowych poniósł NBP w 2023 r.
Skarżący przypomniał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 u.f.p. gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Jeżeli do realizacji przedmiotowego zadania wykorzystywane są środki publiczne, to informacje o przebiegu jego realizacji i wykonaniu należy uznać za informacje o charakterze publicznym w rozumieniu u.d.i.p. w powiązaniu z art. 33 i art. 35 u.f.p. (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 209/21 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany przez organ art. 66 ustawy o NBP normuje zasady ustalenia wynagrodzeń osób zajmujących konkretne stanowiska, nie stanowi zaś odpowiedzi na pytanie, jaką sumę faktycznie NBP wydatkował w 2023 r. na nagrody i dodatki dla wszystkich pracowników (w tym nieobjętych art. 66 ustawy o NBP). Zatem wniosek skarżącego obejmuje odmienne dane niż objęte regulacją art. 66 ustawy o NBP (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 466/19).
Także odesłanie do strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej: https://bip.nbp.pl/wynagrodzenia/wynagrodzenia trudno uznać za prawidłowe. Jak wskazał skarżący, na stronie tej - pomijając fakt, że nie dotyczy ona wynagrodzeń za 2023 r. - zrealizowano nakaz wynikający z art. 66 ustawy o NBP, ujawniając informację o wysokości wynagrodzeń na niektórych ze stanowisk zajmowanych w NBP.
Skarżący zaakcentował, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, wedle którego wydatkowanie środków publicznych, przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników, w tym na nagrody, w podmiotach państwowych i samorządowych, jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 17 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 287/22). Tak więc przedstawione przez organ odesłanie w kontekście pytania o sumę nagród i dodatków wypłaconych pracownikom NBP w 2023 r. nie stanowi w ogóle odpowiedzi na to pytanie.
W odpowiedzi na skargę Prezes NBP wniósł o jej oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, w myśl którego gdy organ nie posiada żądanej informacji publicznej, to nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Dalej Prezes NBP podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z [...] stycznia 2024 r., iż nie jest w stanie ustalić wysokości kosztów wnioskowanych przez skarżącego na podstawie analizy umów i dokonanych rozliczeń ze swoimi kontrahentami, ponieważ w stosunkach umownych, a w konsekwencji w rozliczeniach z kontrahentami, nie są wyodrębniane koszty działalności promocyjnej organu w poszczególnych kanałach komunikacji w mediach społecznościowych. Prezes NBP nie posiada zapotrzebowania na dane w ujęciu wnioskowanym przez skarżącego i nie jest obowiązany do konstruowania umów ani dokumentowania rozliczeń w taki sposób, aby spełniać potencjalne oczekiwania osób występujących z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Organ ewidencjonuje koszty działalności promocyjnej ze szczegółowością określoną w obowiązującej w NBP polityce rachunkowości, według wartości segmentów klucza księgowego Systemu Gospodarki Własnej. Realizacja działań promocyjnych w Internecie odbywa się w oparciu o ryczałtowy/pakietowy sposób rozliczania opierający się na wymaganiu osiągnięcia ilościowych celów globalnych/sumarycznych w wykorzystywanych kanałach komunikacji, bez ich wyszczególniania. W konsekwencji Prezes NBP nie dysponuje wnioskowaną przez skarżącego informacją publiczną obejmującą koszty realizacji działań prowadzonych z wykorzystaniem kanałów komunikacji w mediach społecznościowych za 2023 r.
Za całkowicie chybiony organ uznał zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 33 ust. 1 u.f.p., ponieważ NBP nie jest jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu u.f.p., a więc ww. przepis nie znajduje zastosowania do organu, który prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o NBP. Błędne jest również odwoływanie się przez skarżącego do przepisów u.r., która w art. 2 ust. 1 pkt 1 wprost wyłącza NBP ze swojego zakresu podmiotowego.
Z kolei rozpatrując wniosek skarżącego w zakresie określonym w pkt 3, Prezes NBP miał na uwadze art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawierający normę kolizyjną wyłączającą stosowanie u.d.i.p. w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały uregulowane odmiennie w innych aktach prawnych. Dlatego organ był obowiązany do wyjaśnienia, czy skarżący w ogóle może domagać się żądanej informacji na podstawie przepisów u.d.i.p. Powołując się na treść art. 66 ust. 3, ust. 6 i ust. 7 ustawy o NBP, Prezes NBP stanął na stanowisku, że przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania do pkt 3 wniosku skarżącego, gdyż udostępnianie informacji o wynagrodzeniach pracowników NBP, z uwzględnieniem wszystkich składników wynagrodzenia, premii i nagród, odbywa się na zasadach określonych w ww. przepisach ustawy o NBP. Tym samym organ nie mógł uwzględnić żądania zawartego w pkt 3 wniosku, o czym powiadomił skarżącego w piśmie z [...] stycznia 2024 r., zaś twierdzenie o pozostawaniu przez Prezesa NBP w bezczynności w tym zakresie jest bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).
Stosownie do treści art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o NBP, Prezes NBP jest przełożonym wszystkich pracowników NBP, przewodniczy Radzie Polityki Pieniężnej, Zarządowi NBP oraz reprezentuje NBP na zewnątrz. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż Prezes NBP - reprezentujący NBP, czyli bank centralny Rzeczypospolitej Polskiej posiadający osobowość prawą i powołany w celu kształtowania polityki pieniężnej Państwa - jest w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem wykonującym zadania publiczne. Spoczywa więc na nim obowiązek udostępnienia informacji publicznej (vide prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 15 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 79/12; z 21 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 242/16; z 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 62/18; z 14 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 293/22).
Przechodząc do kwalifikacji prawnej przedmiotu wniosku, należy podnieść, iż dotyczy on działalności NBP - podmiotu wykonującego zadania publiczne, któremu przysługuje wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 ustawy o NBP), a podstawowym celem jego działalności jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to podstawowego celu NBP (art. 3 ust. 1 ustawy o NBP). Zatem pytania zawarte we wniosku skarżącego z [...] stycznia 2024 r. mieszczą się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p.
Na pierwsze pytanie ww. wniosku organ udzielił twierdzącej odpowiedzi.
W odniesieniu do drugiego pytania Prezes NBP wymienił media społecznościowe - Facebook, Instagram, Linkedln, X (d. Twitter) oraz kanał YouTube, lecz co do kosztów związanych z działalnością w tych mediach podał, że takiej informacji nie posiada, gdyż nie jest mu potrzebna. Organ ewidencjonuje koszty działalności promocyjnej ze szczegółowością określoną w obowiązującej w NBP polityce rachunkowości, według wartości segmentów klucza księgowego Systemu Gospodarki Własnej. Realizacja działań promocyjnych w Internecie odbywa się w oparciu o ryczałtowy/pakietowy sposób rozliczania opierający się na wymaganiu osiągnięcia ilościowych celów globalnych/sumarycznych w wykorzystywanych kanałach komunikacji, bez ich wyszczególniania. Prezes NBP stwierdził, iż nie jest w stanie ustalić wysokości kosztów wnioskowanych przez skarżącego na podstawie analizy umów i dokonanych rozliczeń ze swoimi kontrahentami, ponieważ w stosunkach umownych, a w konsekwencji w rozliczeniach z kontrahentami, nie są wyodrębniane koszty działalności promocyjnej organu w poszczególnych kanałach komunikacji w mediach społecznościowych.
W ocenie Sądu, z treści tych oświadczeń Prezesa NBP wynika, że kwestia wysokości kosztów prowadzenia działalności w mediach społecznościowych nie jest w ogóle niemożliwa do ustalenia, lecz jej wyliczenie może wiązać się z szeregiem trudności. Dlatego organ w takim przypadku powinien rozważyć zwrócenie się do skarżącego o wykazanie, iż jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dopiero gdy skarżący nie wykaże spełnienia tej przesłanki, Prezes NBP może rozpoznać w tym zakresie wniosek, wydając decyzję odmowną (vide wyrok NSA z 20 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 4057/21).
Zaznaczyć należy, że informacja przetworzona to taka informacja publiczna, która w zasadzie w chwili złożenia wniosku nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste. Informacja prosta - co do zasady - nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu. W pewnych jednak wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przeanalizowania i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może skutkować koniecznością podjęcia takich działań organizacyjnych, w tym zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego oraz utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, ponieważ powstały w wyniku ww. działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (vide wyroki NSA z 16 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 313/22 i z 14 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2677/21). Reasumując, informacja przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego - wymaga użycia dodatkowych sił i środków, zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych danych, a także wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to więc informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych.
Ustosunkowując się do pytania nr 3 wniosku, należy przyznać skarżącemu rację, iż ani podana przez organ strona Biuletynu Informacji Publicznej ani powołane przez niego przepisy art. 66 ustawy o NBP nie stanowią odpowiedzi na to pytanie. W ww. pytaniu skarżący wyraźnie domaga się podania łącznej kwoty wydatkowanej przez organ w 2023 r. na nagrody i dodatki uznaniowe dla wszystkich pracowników NBP, w tym dla osób zasiadających w organach NBP, którymi - wedle art. 6 ustawy o NBP są Prezes NBP, Rada Polityki Pieniężnej i Zarząd NBP. Jak skonstatował NSA w wyroku z 10 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2406/22, wysokość wynagrodzeń wszystkich pracowników finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną. Żądana do udostępnienia informacja o wynagrodzeniach, premiach lub nadgodzinach za pracę stanowi informację o wydatkowaniu środków publicznych, a zatem jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bez znaczenia dla uznania takich informacji za informacje publiczne jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą podmiotu zobowiązanego, czy osoby pełniącej funkcję publiczną i czy ta informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Ta okoliczność ma natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i to na tym etapie postępowania podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem o udostępnienie mogą być udostępnione zgodnie z prawem, choćby z uwagi na prawo do prywatności.
Mając na uwadze okoliczność, że Prezes NBP dotychczas nie zrealizował pytania nr 2 w części dotyczącej kosztów prowadzonej przez organ działalności w mediach społecznościowych oraz pytania nr 3 wniosku informacyjnego skarżącego z [...] stycznia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał Prezesa NBP do rozpoznania tego wniosku w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy. Ponownie rozpoznając wniosek, organ uwzględni zaprezentowaną wyżej ocenę prawną Sądu.
Tutejszy Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Prezes NBP częściowo odpowiedział na wniosek skarżącego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast stwierdzona bezczynność była wynikiem błędnej kwalifikacji prawnej pozostałej części wniosku. Zatem nie sposób przypisać organowi lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa.
Z treści skargi wynika, iż przedmiotem jej jest bezczynność Prezesa NBP względem wszystkich trzech pytań wniosku. Tymczasem, jak już wzmiankowano, organ terminowo udzielił odpowiedzi na pytanie nr 1 oraz częściowo na pytanie nr 2 wniosku. W konsekwencji skarga na bezczynność Prezesa NBP w ww. zakresie jest nieuzasadniona. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym zakresie skargę oddalił, o czym orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.