II SAB/Wa 80/21

II SAB/Wa 80/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Sławomir Antoniuk
Waldemar Śledzik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 7465/21 - Wyrok NSA z 2023-01-26
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 13, ust. 1 i 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy Al. [...] w W. na bezczynność Prezydenta [...] przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy u. [...] w [...] (zwaną dalej także: "Wspólnotą"; "Skarżącą" jest bezczynność Prezydenta [...] (zwanego dalej także jako: "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez nierozpoznanie w terminie wniosku Wspólnoty i nieudzielenie wskazanych tamże informacji.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] października 2020 r. Wspólnota, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, skierowała do Organu wniosek o udostępnienie informacji i przekazanie treści dokumentów dotyczących nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] (zwaną dalej także jako "Nieruchomość").
Wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji, jakie dokumenty dotyczące Nieruchomości zostaną lub zostały udostępnione na wniosek Ministra Rozwoju, który prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku [...] Zarządu Infrastruktury o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej do Nieruchomości i ustanowienie prawa trwałego zarządu Nieruchomością na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego, żądając przy tym "sprecyzowanie rodzajów i nazw dokumentów podlegających udostępnieniu Ministrowi Rozwoju oraz treści wszystkich dokumentów, w tym materiałów, wystąpień, opinii, ocen, wycen, dotyczących Nieruchomości lub związanych z Nieruchomością, będących w posiadaniu Organu, a w szczególności treści dokumentacji, która zostanie lub została udostępniona na wniosek Ministra Rozwoju.
Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. (doręczonym Wspólnocie w dniu [...] listopada 2020 r.), Organ poinformował Wspólnotę, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek zostanie udzielona bez zbędnej zwłoki, nie później niż do dnia 26 grudnia 2020 r.
W dniu [...] grudnia 2020 r. Organ poinformował Wspólnotę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Uzasadniając powyższe Organ uznał, że wniosek Wspólnoty nie ma na celu uzyskanie informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy interesu indywidualnego albowiem przedmiotowe informacje, o które wniosła Wspólnota, mają na celu zbadanie stanu prawnego nieruchomości. Tym samym skoro wniosek Wspólnoty nie dotyczy sprawy publicznej, gdyż jego przedmiotem jest realizacja indywidualnego interesu wnioskodawcy, to nie ma podstaw prawnych do udostępnienia wskazanych dokumentów oraz informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta [...] poprzez nieudostępnienie bez zbędnej zwłoki informacji publicznych wskazanych we Wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2020 r., mimo braku ku temu przeszkód prawnych.
Skarżąca, zarzuciła Organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1) art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej poprzez nierozpoznanie w terminie Wniosku i nieudzielenie wskazanych tamże następujących informacji:
a) jakie dokumenty dotyczące nieruchomości, stanowiącej działkę ew. [...] z obrębu [...], położonej w [...], przy ul. [...] zostaną lub zostały udostępnione na wniosek Ministra Rozwoju, który prowadzi postępowanie w sprawie wniosku [...] Zarządu Infrastruktury o stwierdzenie wygaśnięcie prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej do Nieruchomości i ustanowienie prawa trwałego zarządu Nieruchomością na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego (sprecyzowanie rodzajów i nazw dokumentów podlegających udostępnieniu Ministrowi Rozwoju);
b) treści wszystkich dokumentów, w tym materiałów, wystąpień, opinii, ocen, wycen dotyczących Nieruchomości lub związanych z Nieruchomością, będących w posiadaniu Prezydenta [...], a w szczególności treści dokumentacji, która zostanie lub została udostępniona na wniosek Ministra Rozwoju, o którym mowa w pkt a);
2) art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie, że w zakresie żądania udzielenia informacji i przekazania treści dokumentów odnośnie Nieruchomości Wniosek nie stanowi informacji publicznej i nie może zostać uznany za żądanie udzielenia informacji na podstawie ustawy, bowiem nie ma na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy jedynie indywidualnego interesu, a przedmiotowe informacje potrzebne są Skarżącemu do badania stanu prawnego Nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że argumentacja Organu na podstawie której nie udzielono jej żądanej informacji publicznej jest całkowicie chybiona, gdyż:
Po pierwsze, z treści Wniosku w żadnej mierze nie wynika, że udostępnienie wnioskowanych informacji będzie służyło realizacji indywidualnych interesów Skarżącego.
Po drugie, status organizacyjno-prawny Skarżącego potwierdza, że Skarżący nie realizuje swoich indywidualnych interesów, lecz interesy ogółu właścicieli lokali budynku przy ul. [...] w [...], a więc prawa zbiorowe tej społeczności. Członkowie Zarządu tej Wspólnoty występują jako wyraziciele interesu ogółu, a nie interesu własnego. Wspólnota jest przymusowym, powstającym ex lege na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, zrzeszeniem wszystkich właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości budynkowej.
Po trzecie, przedmiotem Wniosku są kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, ponad 100 właścicieli lokali, oraz są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Odpowiedź na te kwestie zapewni transparentność działań władzy publicznej, umożliwi społeczną jej kontrolę, pozwoli budować społeczeństwo obywatelskie.
Po czwarte, informacje wnioskowane przez Skarżącą, o których w skardze są informacją publiczną, bowiem dotyczą spraw ujętych w katalogu z art. 6 ust. 1 pkt 3) lit, a), d), e) ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ponadto dotyczą procesu dysponowania mieniem publicznym oraz funkcjonowania wspólnoty państwa.
Po piąte, bez znaczenia dla powstania po stronie Organu obowiązku udostępnienia informacji publicznych jest cel, zamiar czy sposób ich uzyskania czy wykorzystania przez Skarżącego. Dana informacja nie zyskuje, bądź też nie traci przymiotu informacji publicznej ze względu na cel, dla którego jest uzyskiwana.
Po szóste, Skarżąca nie ma możliwości uzyskania informacji wskazanych we Wniosku w innym trybie. Nie jest też stroną innego toczącego się postępowania w przedmiocie informacji objętych Wnioskiem. Zatem, Organ nie miał podstaw aby twierdzić, iż występując po raz pierwszy z Wnioskiem, Skarżąca nadużywa swoich praw.
Po siódme, Organ, jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, tym bardziej że znajdowała się ona w jego posiadaniu (co potwierdza pismo znajdujące się w aktach sprawy Zastępcy Dyrektora Departamentu Gospodarki Nieruchomościami Ministerstwa Rozwoju z dnia [...] października 2020 r.).
Mając na uwadze wskazane naruszenia oraz przywołaną wyżej argumentację, Skarżąca na podstawie art. 149 § 1 pkt 1) i pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 200 tejże ustawy, wniosła o:
1. stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie oraz zobowiązanie Organu do rozpatrzenia Wniosku w terminie 14 dni, licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie;
2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko, podkreślając, że jak sama podkreśla strona Skarżąca "(...) Uzyskanie informacji od Organu ma istotne znaczenie dla Skarżącego, z uwagi na to, że nieruchomość objęta wnioskiem o uzyskanie informacji publicznej sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością wspólną zarządzaną przez Skarżącego, a wedle Skarżącego planowana jest zmiana podmiotu, który będzie sprawował trwały zarząd nieruchomością. Udostępnienie tych informacji Skarżącemu umożliwi społeczną kontrolę nad sposobem zagospodarowania nieruchomości oraz zbudowanie społeczeństwa obywatelskiego, a przede wszystkim zapewni transparentność działań władzy publicznej.", co jedynie potwierdza dokonaną przez Organ ocenę, że wniosek Skarżącej nie ma na celu uzyskanie informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy jej interesu indywidualnego ukierunkowanego na zbadanie stanu prawnego nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności, Organ wskazał, że jest on nieuprawniony, gdyż rozpatrzenie wniosku Skarżącej oraz udzielenie informacji Wnioskodawcy nastąpiło w terminie wskazanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i dlatego nie można uznać, jak wywodzi Skarżąca, iż organ nie podjął żadnych czynności w terminie przewidzianym w art. 13 tejże ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").
Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.
Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.
Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy Sąd w punkcie wyjścia rozważań wskazuje, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności.
W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W rozstrzyganej sprawie poza sporem jest, że Prezydent [...], do którego z wnioskiem o udzielenie informacji zwróciła się Skarżąca Wspólnota, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Istota sporu sprowadza się natomiast, w szczególności, do rozstrzygnięcia czy żądane przez Skarżącą informacje wyczerpują zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz czy Organ dochował obowiązku poinformowania Wnioskodawcy o załatwieniu jego wniosku w przypisanym trybie i terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Zdaniem Skarżącej, wnioskowane informacje dotyczą procesu dysponowania mieniem publicznym, a ponadto dotyczą funkcjonowania wspólnoty państwa, to tym samym stanowią również informację publiczną i dlatego powinny być Wnioskodawcy udostępnione.
Z kolei zdaniem Organu, żądane informacje oraz dokumenty nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą jedynie indywidulanego interesu Wspólnoty i są jej potrzebne do badania stanu prawnego Nieruchomości, o czym poinformowano Skarżącą pismem z dnia [...] grudnia 2020 r.
Przy tak zakreślonym sporze, Sąd przyznał rację Organowi i dlatego skargę oddalił.
W punkcie wyjścia rozważań, Sąd stwierdza, że zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej, został zdefiniowany w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W świetle tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. dodać można, że podczas prac nad u.d.i.p., pojęcie "sprawa publiczna" było traktowane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (por. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (por. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209).
Także w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak słusznie zresztą zauważa Skarżąca, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA).
Korelatem takie rozumienia informacji publicznej jest przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, która na mocy prawa podlega udostępnieniu.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret pierwsze u.d.i.p. informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.
W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że Skarżąca upatruje naruszenie przepisów u.d.i.p. w tym, że z jednej strony, Organ nie rozpoznał w terminie jej wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udzielenie informacji publicznej, czym dopuścił się naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jak i w tym, że nie udzielił informacji co do tego, jakie dokumenty dotyczące Nieruchomości zostaną lub zostały udostępnione na wniosek Ministra Rozwoju, który prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku [...] Zarządu Infrastruktury o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej do Nieruchomości i ustanowienie prawa trwałego zarządu nad przedmiotową Nieruchomością na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego. Zauważyć przy tym należy, że Skarżąca formułując przedmiotowy wniosek jednocześnie zażądała "sprecyzowania rodzajów i nazw dokumentów podlegających udostępnieniu Ministrowi Rozwoju oraz treści wszystkich dokumentów, w tym materiałów, wystąpień, opinii, ocen, wycen, dotyczących Nieruchomości lub związanych z Nieruchomością, będących w posiadaniu Organu, a w szczególności treści dokumentacji, która zostanie lub została udostępniona na wniosek Ministra Rozwoju".
Przystępując do oceny czy Organ pozostaje w bezczynności wskazać w pierwszej kolejności należy, że bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. zachodzi wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku nie udostępnia informacji publicznej, ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego.
W przypadku skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r.; sygn. akt I OSK 2355/13).
Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, zaś w przypadku odmowy jej udostępnienia, organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy).
Stosownie do art. 13 ust. 1 komentowanej ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Przy czym w przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Analiza przepisów komentowanej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji może zachować się w jeden z poniższych sposobów:
1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej. Przy czym w tym trybie udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Sądowej lub centralnym repozytorium (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.);
2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Wówczas dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy.
3) odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;
4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy, Sąd podziela pogląd Organu, że żądana przez Skarżącą informacja nie ma charakteru informacji publicznej lecz, w istocie swojej treści, dotyczy interesu indywidualnego Skarżącej w związku z prowadzonym postępowaniem przez Ministerstwo Rozwoju o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej w stosunku do nieruchomości położonej w [...] przy u. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz o ustanowienie prawa trwałego zarządu na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego
Sąd zauważa, że w związku z tym postępowaniem, Skarżąca "pierwotnie" zwróciła się w dniu [...] października 2020 r. do Ministerstwa Rozwoju o udzielenie stosownej informacji (także w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej) na powyższą okoliczność.
W odpowiedzi, Minister Rozwoju poinformował pełnomocnika Skarżącej, że prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku [...] Zarządu Infrastruktury o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu MON w stosunku do przedmiotowej nieruchomości i oraz, w szczególności, że "(...) obecnie wystąpił do Prezydent [...] z prośbą o przekazanie dokumentacji w trybie art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, będącej w zasobie Skarbu Państwa w celu przeprowadzenia dalszej pogłębionej analiz stanu prawnego nieruchomości celem podjęcia rozstrzygnięcia". (por. k. 2 akt adm. sprawy).
W tym stanie rzeczy uznać należy, że żądana przez Skarżącą informacja, jakie dokumenty dotyczące przedmiotowej Nieruchomości zostaną lub zostały udostępnione na wniosek Ministra Rozwoju, który prowadzi postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu MON do Nieruchomości i ustanowienie tego prawa w stosunku na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego, podobnie jak informacja w zakresie udostępnienia treści wszystkich dokumentów, w tym materiałów, wystąpień, opinii, ocen, wycen dotyczących tej Nieruchomości, a w szczególności treści dokumentów, które zostaną Ministrowi Rozwoju przekazane, nie stanowi informacji publicznej lecz dotyczy konkretnego, indywidualnego interesu ze sfery prywatnej Skarżącej, w związku z prowadzonym postępowaniem przez Ministerstwo Rozwoju o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu.
Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z 5 października 2017 r. I OSK 3255/15 i przywołane tamże poglądy doktryny, że "Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu ("dokumenty wewnętrzne") [zob.] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4).
W ocenie Sądu, zarówno żądana informacja, jak i wnioskowane przez Skarżącą dokumenty, mają w gruncie rzeczy cechy dokumentacji o charakterze wewnętrznym, które – jak zawnioskował o to Minister Rozwoju – mają być przedmiotem "pogłębionej analizy stanu prawnego Nieruchomości celem podjęcia decyzji", a zatem są to dokumenty i materiały niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawierające jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (por. wyrok NSA z 25.03.2014 r., I OSK 2320/130; wyrok NSA z 15.07.2010 r. I OSK 707/10, wyrok NSA z 16.04.2010 r. I OSK 83/10).
Są więc jedynie dokumentami pomocniczymi, mającymi na celu ułatwienie organowi (w rzeczonej sprawie - Ministrowi Rozwoju) podjęcie prawidłowej decyzji, jako swoistego rodzaju "fragment przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu" (por. wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122).
Sąd podziela przy tym te poglądy judykatury i doktryny, które podkreślają, że w znaczeniu przedmiotowym u,d,i,p, udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (zob. H. Knysiak-Molczyk: Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 191; uzasadnienie uchwały NSA z 9.12.2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z 14.03.2014 r., I OSK 2301/13; z 11.06.2015 r., I OSK 596/15), a tym bardziej informacje, które – jak to określiła w zarzutach skargi Skarżąca - "zostaną" przekazane Ministrowi Rozwoju, gdyż żądając określonych informacji w trybie komentowanej u.d.i.p. nie można "domniemywać" o jakie informacje czy o jakie w przyszłości "wytworzone" dokumenty chodzi, tylko należy je jednoznacznie wskazać.
Ponadto, w ocenie Sądu, jak słusznie podkreśla Organ, prawo dostępu do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do poszukiwania dowodów w sprawie indywidualnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Wymaga to obiektywizacji treści wniosku, gdyż niejednokrotnie osoba go składająca może mieć wrażenie, że to co ją interesuje, jest również ważne dla społeczeństwa.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Organ prawidłowo uznał, dokonując oceny wniosku Wspólnoty, że złożony przez jej pełnomocnika wniosek o udzielenie informacji publicznej, w kontekście wskazanych okoliczności i jego treści, nie mógł być uznany za żądanie udzielenia informacji na podstawie u.d.i.p., gdyż dotyczył realizacji indywidualnego interesu w toczącej się sprawie.
Potwierdzeniem powyższego jest okoliczność, że – jak poinformował o tym Organ w odpowiedzi na skargę – Prezydent [...] działając w trybie art. art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2020 r., poz. 1990 ze zm.), na wniosek Ministra Rozwoju, doręczony [...] lipca 2020 r., znak [...], przekazał protokolarnie do Ministra Rozwoju wymagalną w ww. piśmie dokumentację dotyczącą przedmiotowej nieruchomości w ramach prowadzonego postępowania o ustanowienie trwałego zarządu do opisanej we wniosku Nieruchomości. Tymczasem na podstawie u.d.i.p. akta postępowania administracyjnego są udostępniane przez organ administracji prowadzący dane postępowanie i tylko w sytuacji gdy są to dokumenty urzędowe w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy w związku z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a więc są dokumentami zawierającymi oświadczenie woli i wiedzy organu prowadzącego postępowanie.
Reasumując tę część rozważań, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Organ nie naruszył zatem przepisu prawa materialnego art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p.
W ocenie Sądu, bezpodstawne są też zarzuty skargi dotyczące "nierozpoznania w terminie Wniosku Skarżącej".
Z analizy akt sprawy wynika bowiem , iż Organ w terminie 14-dniowym od dnia wpływu Wniosku o udostępnienia informacji publicznej (tj. doręczonym Organowi w dniu [...] października 2020 r.), pismem z [...] listopada 2020 r. poinformował Skarżącą, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek zostanie udzielona bez zbędnej zwłoki, nie później niż do dnia 26 grudnia 2020 r. z uwagi na konieczność "analizy przez właściwą komórkę merytoryczną ewentualnego przygotowania stosownych informacji (k. 7 akt adm.). Następnie Organ pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, wskazując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (k. 10 akt adm.).
W świetle powyższego uznać należy, że Organ - z zachowaniem maksymalnego, według art. 13 ust. 2 u.d.i.p. terminu 2 miesięcy - wywiązał się z obowiązku udzielenia informacji publicznej "bez zbędnej zwłoki", a więc zgodnie z dyspozycją określoną w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia faktyczne, ponieważ w rozstrzyganej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze naruszeń, a zarzut bezczynności działania organu okazał się bezpodstawny, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.