II SAB/Wa 745/24

II SAB/Wa 745/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2305
art. 449b, art. 122 ust. 1 i2, art. 470, art. 435 ust. 3, art. 449, art. 456 ust. 2,
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego 1. zobowiązuje Ministra Obrony Narodowej do rozpoznania wniosku W. B. z dnia [...] czerwca 2024 r. o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Uzasadnienie
W.B. wnioskiem z dnia 27 czerwca 2024 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego za okres od 1 kwietnia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. w miesięcznej wysokości 800 zł na podstawie art. 449b ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny.
Radca Ministra Departamentu Kadr MON w odpowiedzi z 30 lipca 2024 r. wskazał, że mając na uwadze ustalenia dotyczące mechanizmów finansowych dedykowanych m.in. dla personelu służby inżynieryjno-lotniczej, zaprezentowane przez Ministra Obrony Narodowej w dniu 14 marca br. w [...], Departament Kadr podjął działania zmierzające do ich uszczegółowienia, w szczególności w zakresie określenia zakresu podmiotowego żołnierzy uprawnionych do dodatkowego świadczenia motywacyjnego. W konsekwencji powyższego Sekretarz Stanu w MON, działając z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, określił zasady przyznawania omawianej należności pilotom, innym członkom załóg oraz personelowi służby inżynieryjno-lotniczej. Jako jeden z warunków jej otrzymania ustalono wymóg otrzymywania dodatku specjalnego o charakterze stałym, o którym mowa w § 8, 12 albo 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 149, z późn. zm.). Radca Ministra Departamentu Kadr wskazał, że wobec braku spełnienia przez wnioskodawcę powyższej przesłanki nie dostrzega się możliwości przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego.
W.B. pismem z dnia 26 listopada 2024 r. złożył ponaglenie w związku z bezczynnością Ministra Obrony Narodowej w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego.
W.B. pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 czerwca 2024 r. o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego zarzucając naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 449b ustawy o obronie Ojczyzny. Skarżący wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w sprawie przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego; zobowiązanie organu do wydania decyzji; zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący w uzasadnieniu przytaczając przebieg postępowania wskazał, że w dniu 27 czerwca 2024 r. złożył do MON wniosek o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego na podstawie art. 449b. ustawy o obronie ojczyzny. Odpowiedzi na wniosek udzielił w dniu "30 czerwca 2024 r." Radca Ministra Departamentu Kadr, który stwierdził, że jednym z warunków otrzymania dodatkowego świadczenia motywacyjnego jest otrzymywanie dodatku specjalnego o charakterze stałym, o którym mowa w § 8, 12 albo 13 rozporządzenia MON z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W związku z tym, że ww. świadczenie zostało przyznane instruktorom i wykładowcom Centrum [...] (gdzie jeszcze do stycznia 2024 r. służył), pomimo faktu, że nie pobierają wspomnianych dodatków specjalnych oraz to, że odmowa przyznania takiego świadczenia powinna być załatwiona poprzez wydanie decyzji administracyjnej, złożył w dniu 27 września 2024 r. do Ministra Obrony Narodowej skargę. Odpowiedź z dnia 3 października 2024 r. została udzielona z naruszeniem przepisów k.p.a. dotyczących skarg. Dodatkowo, organ zignorował wskazane przez niego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 104 k.p.a. oraz nie wziął pod uwagę art. 28, 61 i 61a oraz orzecznictwa sądów. Dlatego też, w dniu 22 października 2024 r. skarżący wystosował kolejną skargę.
Skarżący zaznaczył, że w dniu 27 września 2024 r. (data doręczenia 29 września 2024 r.) złożył do Ministra Obrony Narodowej ponaglenie, w którym to wnosił o wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie oraz udzielenie odpowiedzi na skargę.
Skarżący podkreślił, iż ma świadomość, że konstrukcja art. 449b ustawy o obronie Ojczyzny sprawia, że decyzja dotycząca przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego jest uznaniowa i leży w gestii Ministra. Jednakże zadania na stanowisku służbowym skarżącego można uznać za "wykonywanie zadań o szczególnie istotnym charakterze dla Sił Zbrojnych". W ocenie skarżącego zarówno przyznanie jak i odmowa przyznania tego świadczenia powinny być dokonane w formie decyzji administracyjnej.
Minister Obrony Narodowej, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Pełnomocnik w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania. Zaznaczył, że istota rozpatrywanej skargi sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy odmowa przyznania żołnierzowi zawodowemu dodatkowego świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 449b ustawy o obronie Ojczyzny odbywać się winna w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. Podkreślił, że z powyższej konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 449b ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny wynika, że przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego następuje w drodze decyzji administracyjnej i ma ono ściśle uznaniowy charakter, o czym świadczy użycie zwrotu "może przyznać", a także nie następuje na wniosek zainteresowanego żołnierza zawodowego. Minister stoi na stanowisku, iż odmowa przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, a stwierdzenie zawarte wart. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Skoro zatem wyłącznie przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego następuje w drodze decyzji administracyjnej, to ustawodawca celowo tylko dla przyznania tego uprawnienia "zarezerwował" formę decyzji administracyjnej. Na potwierdzenie powyższej tezy wskazał, że regulacja art. 449 ustawy, dotycząca innej należności pieniężnej przysługującej żołnierzom zawodowym, tj. świadczenia motywacyjnego. W myśl ust. 2 cyt. przepisu świadczenie motywacyjne przyznaje lub odmawia przyznania, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 470, na czas pełnienia służby w danej jednostce wojskowej. Zatem skoro ustawodawca w następujących po sobie przepisach odmiennie uregulował formy prawne odmowy przyznawania należności pieniężnych, to należy wyprowadzić z tego wniosek, że zrobił to celowo i nie przewidział formy decyzji administracyjnej dla odmowy przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej także P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a.
Zgodnie zaś z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi stała się bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W sprawie niniejszej skarżący zakwestionował bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 czerwca 2024 r. o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego na podstawie art. 449b ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, ze zm.), zwanej dalej także u.o.O. Zarzucił, że organ nie rozpatrzył jego wniosku w formie decyzji administracyjnej.
Istota sprawy sprowadza się w pierwszej kolejności do oceny, czy rozpatrzenie wniosku złożonego przez żołnierza zawodowego w sprawie przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 449b u.o.O., powinno być przez Ministra dokonane w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a.
Przed przystąpieniem do rozważań w tym zakresie Sąd wskazuje, iż uznał,
że skarga jest dopuszczalna, albowiem skarżący przed jej wniesieniem wystąpił do organu z ponagleniem z dnia 26 listopada 2024 r. Powyższe umożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi. W ocenie Sądu w sprawie nie ma też innych podstaw do odrzucenia skargi.
Rozpoznając skargę na bezczynność MON w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 935), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775), zwanej dalej k.p.a. , organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.
Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej
- nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś
w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych
w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo
z przyczyn niezależnych od organu.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy
w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu,
lub nie podjął stosownej czynności.
W ocenie Sądu sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącego powinien być bowiem, na gruncie przepisów u.o.O. rozpatrzony w procesowej formie decyzji administracyjnej, co w tej sprawie nie nastąpiło. Wniosek skarżącego z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie dodatkowego świadczenia motywacyjnego nie został rozpatrzony w formie decyzji administracyjnej.
Pismo radcy Ministra Departamentu Kadr MON nie jest aktem administracyjnym Ministra Obrony Narodowej.
Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 449 ust. 1 u.o.O. żołnierzowi zawodowemu przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu: 1) 25 lat służby wojskowej, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie albo 2) 28 lat i 6 miesięcy służby wojskowej - w wysokości 2500 zł miesięcznie. Zgodnie z ust. 2, świadczenie motywacyjne przyznaje lub odmawia przyznania, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 470, na czas pełnienia służby w danej jednostce wojskowej. Zgodnie z ust. 3, świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się żołnierzowi zawodowemu: 1) który w ostatniej opinii służbowej otrzymał ocenę ogólną niższą niż dobra; 2) przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne, dyscyplinarne lub o odpowiedzialności zawodowej do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania; 3) ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia; 4) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone - przez okres 1 roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Stosownie do ust. 4, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, art. 456 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 5, świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub urlopu opiekuńczego; 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, wymienionych w art. 457; 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania; 4) zwolnienia od zajęć służbowych w przypadkach, o których mowa w art. 276 ust. 1 pkt 1 i 3-6 oraz art. 284 ust. 1; 5) innej nieobecności trwającej co najmniej 1 miesiąc kalendarzowy. Zgodnie z ust. 6, jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 3 i 5, wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje z dniem zaistnienia tych okoliczności. Wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje w formie dokumentu wydawanego dla celów ewidencyjnych przez organ, który przyznał to świadczenie. Do ustalania wysokości świadczenia motywacyjnego przepis art. 435 ust. 3 stosuje się odpowiednio (ust. 7).
Zgodnie natomiast z art. 449b ust. 1 powołanej ustawy, niezależnie od świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 449, Minister Obrony Narodowej, w przypadkach uzasadnionych wyjątkowymi warunkami pełnienia służby, miejscem jej pełnienia, jej właściwością lub kwalifikacjami żołnierza zawodowego, w sytuacji wykonywania zadań o szczególnie istotnym charakterze dla Sił Zbrojnych, w tym w skróconych terminach ich realizacji, niezależnie od czasu pełnienia przez żołnierza służby wojskowej, może przyznać żołnierzowi zawodowemu, w formie decyzji, dodatkowe świadczenie motywacyjne, określając jego wysokość i czas jego otrzymywania. Zgodnie z ust. 2 dodatkowego świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się, a przyznane cofa się, żołnierzowi zawodowemu: 1) przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne, dyscyplinarne lub o odpowiedzialności zawodowej - do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania; 2) ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia; 3) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone - przez okres 1 roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Stosownie do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, przepis art. 456 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 4 dodatkowego świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub opiekuńczego; 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, wymienionych w art. 457; 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania; 4) zwolnienia z zajęć służbowych, o którym mowa w art. 276 ust. 1 pkt 1 i 3-6 oraz art. 284 ust. 1; 5) innej nieobecności trwającej co najmniej 1 miesiąc kalendarzowy.
Jeżeli po przyznaniu dodatkowego świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 2 lub 4, wstrzymanie wypłaty dodatkowego świadczenia motywacyjnego następuje z dniem zaistnienia tych okoliczności. Wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje w formie dokumentu wydawanego dla celów ewidencyjnych przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe lub wykonuje obowiązki w ramach dyspozycji (ust. 5). Zgodnie z ust. 6, do ustalania wysokości dodatkowego świadczenia motywacyjnego przepis art. 435 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
W odpowiedzi na skargę wskazano, że odmowa przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, a stwierdzenie zawarte wart. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Podniesiono, że skoro wyłącznie przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego następuje w drodze decyzji administracyjnej, to ustawodawca celowo tylko dla przyznania tego uprawnienia "zarezerwował" formę decyzji administracyjnej.
Sąd powyższego poglądu nie podziela. Okoliczność, że w art. 449b ustawy o obronie Ojczyzny nie wskazano na możliwość wydania decyzji o odmowie przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 449 ustawy, nie daje podstaw do twierdzenia, że wniosek żołnierza o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego (z art. 449b) nie powinien być rozpatrzony poprzez wydanie decyzji administracyjnej.
Dodatkowe świadczenie motywacyjne jest bez wątpienia świadczeniem nadzwyczajnym, innym od świadczenia motywacyjnego. Inne są bowiem ustawowe warunki jego przyznania oraz organ, który je przyznaje. Świadczenie motywacyjne przyznaje organ określony w art. 470 u.o.O., natomiast dodatkowe świadczenie motywacyjne przyznaje wyłącznie Minister Obrony Narodowej.
W ocenie Sądu, skoro uprawnienie organu polegające na przyznawaniu żołnierzowi zawodowemu dodatkowego świadczenia motywacyjnego w trybie art. 449b ustawy o obronie Ojczyzny jest częścią administracyjnoprawnego stosunku służbowego i jest ono realizowane w formie decyzji administracyjnej, to w takiej właśnie formie rozstrzygany powinien być także wniosek żołnierza o przyznanie tego świadczenia.
Zatem, ewentualna odmowa przez Ministra Obrony Narodowej uwzględnienia żądania przyznania dodatkowego świadczenia motywacyjnego powinna mieć formę decyzji administracyjnej, co w tej sprawie nie nastąpiło.
Wskazania wymaga, że ustawodawca jednoznacznie – w odniesieniu do świadczenia motywacyjnego i także dodatkowego świadczenia motywacyjnego – przewidział rozstrzyganie o tym uprawnieniu w formie decyzji.
Warto wskazać, że zgodnie z art. 122 ust. 1 u.o.O. od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, i skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655, 1457 i 1855).
Zgodnie z art. 122 ust. 2 przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się w sprawach: 1) mianowania na stopień wojskowy; 2) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej; 3) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową; 4) powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku. Przepis art. 122 ust. 3 stanowi, że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach: 1) powołania do obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej; 2) powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych; 3) wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia do dyspozycji; 4) delegowania do pełnienia obowiązków.
Sprawa dodatkowego świadczenia motywacyjnego jest sprawą określoną w u. o.O. i nie należy do żadnej ze spraw (o których mowa w art. 122 ust. 2 u.o.O.), w których wyłączone byłoby stosowanie k.p.a. Przyjąć należy w związku z tym, że wniosek żołnierza powinien być rozpatrzony w formie decyzji administracyjnej. Na gruncie przepisów u.o.O. nie ma podstaw do przyjęcia innego charakteru rozstrzygnięcia przez organ w tego rodzaju sprawie. Warto zauważyć, że ustawodawca nie wskazał też wprost, w jakiej formie cofa się przyznane dodatkowe świadczenie motywacyjne (art. 449b ust. 2 u.o.O.). Ustawodawca dookreślił jedynie, że wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje w formie dokumentu wydawanego dla celów ewidencyjnych (art. 449b ust. 5 u.o.O.). Na tej podstawie nie można wywieźć, że organ nie jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku żołnierza zawodowego o przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego w procesowej formie decyzji. Przepis art. 449b stanowi materialnoprawną przesłankę do rozstrzygnięcia w sprawie.
W sytuacji, gdy w ocenie organu nie ma podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, Minister Obrony Narodowej w kwalifikowanym akcie obowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych oraz wskazać argumenty, które jego zdaniem uniemożliwiają przyznanie dodatkowego świadczenia motywacyjnego.
Z akt administracyjnych sprawy (karta 3) wynika, że radca Ministra Departamentu Kadr MON w piśmie z dnia 30 lipca 2024 r. wskazał wnioskodawcy, że nie spełnił jednego z warunków do otrzymania przedmiotowego świadczenia określonego przez Sekretarza Stanu w MON, tj. otrzymywania dodatku specjalnego o charakterze stałym, o którym mowa w § 8,12 albo 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 149, z poźn. zm.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (v. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982 z. 9-10, poz. 169 str. 351).
Pismo radca Ministra Departamentu Kadr MON z dnia 30 lipca 2024 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Pismo to nie wyraża stanowiska Ministra Obrony Narodowej i nie jest podpisane przez osobę reprezentującą Ministra Obrony Narodowej.
W związku z tym, że organ władzy publicznej nie rozparzył w ustawowym terminie wniosku skarżącego z dnia 27 czerwca 2024 r. w formie decyzji administracyjnej stwierdzić należało, że organ pozostaje w bezczynności.
Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną przyczyną. Okoliczności wynikające z akt administracyjnych i powołane w odpowiedzi na skargę, w tym stanowisko organu co do braku obowiązku rozpatrzenia wniosku w formie decyzji, nie mogą być traktowane jak okres opóźnienia wynikający z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie jest to zatem okres opóźnienia, którego nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 § 1- § 4 k.p.a.
Tym samym stwierdzić należało, że skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i pozostaje zasadna na dzień orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do Sądu nie wpłynęła jakakolwiek informacja od organu o wydaniu decyzji w sprawie.
Z tego względu Sąd zobowiązał Ministra Obrony Narodowej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 27 czerwca 2024 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie organ nie podjął właściwego działania w ustawowym terminie, jednakże z akt postępowania i z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby działanie organu było celowe. Argumentacja organu, choć nie mogła wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej bezczynności, nie stanowi jednocześnie przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Pogląd organu, co do braku konieczności wydania decyzji administracyjnej w sprawie wniosku skarżącego stanowi wyraz interpretacji u.o.O. i sam w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Brak oczekiwanego przez skarżącego działania organu, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.