II SAB/WA 730/21

II SAB/Wa 730/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 13 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2022 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w L. na bezczynność Ministra Aktywów Państwowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Minister Aktywów Państwowych dopuścił się bezczynności w zakresie punktu 1 w części dotyczącej całkowitego kosztu druku pakietów wyborczych przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego i punktu 2 wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz R. z siedzibą w L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Minister Aktywów Państwowych w dniu [...] lipca 2020 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił F. S. (dalej: "Skarżący") udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej całkowitego kosztu konfekcjonowania pakietów wyborczych, przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego oraz wystosował pismo nr [...], w którym poinformował Skarżącego, że działania w zakresie druku poszczególnych elementów pakietu wyborczego na potrzeby wyborów prezydenckich zarządzonych przez Marszałka Sejmu na dzień 10 maja 2020 roku, realizowane były przez Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych S.A., na podstawie polecenia Prezesa Rady Ministrów, wydanego w formie decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r. Decyzja nie została udostępniona Ministerstwu Aktywów Państwowych.
Ponadto Ministerstwo Aktywów Państwowych w piśmie również z dnia [...] lipca 2020 r. zaznaczyło, iż posiada jedynie informacje dotyczące konfekcjonowania pakietów wyborczych. Czynności w tym zakresie zostały zrealizowane przez Pocztę Polską S.A. na podstawie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2020 roku, nr [...], polecającej Poczcie Polskiej S.A. podjęcie i realizację niezbędnych czynności zmierzających do przygotowania przeprowadzenia wyborów Prezydenta RP w 2020 r., w trybie korespondencyjnym. Jednak informacje z tego zakresu podlegają ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy - spółki Poczta Polska S.A.
Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] maja 2020 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP wpłynął do Ministerstwa Aktywów Państwowych wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1. całkowitego kosztu druku i konfekcjonowania pakietów wyborczych przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego,
2. umów zawartych w związku z wskazanymi w pkt. 1 czynnościami.
Skarżący zażądał przesłania powyższych informacji na skrzynkę ePUAP, z której pismo nadano.
Pismem z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...], organ poinformował "Skarżącego", że odpowiedź zostanie mu udzielona niezwłocznie, nie później niż do dnia 11 lipca 2020 r., a zmiana terminu udzielenia odpowiedzi wynika z konieczności przeprowadzenia pogłębionej analizy dokumentacji.
Pismem z dnia 10 października 2021 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł on o:
1. zobowiązanie Ministra Aktywów Państwowych do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej,
2. stwierdzenie, iż Minister Aktywów Państwowych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. wymierzenie Ministrowi Aktywów Państwowych grzywny w kwocie 1000 (słownie: jednego tysiąca) złotych,
4. zasądzenie od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego,
5. udostępnienie skarżącemu akt sprawy w postaci elektronicznej.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniu [...] maja 2020 r. wniósł do Ministra Aktywów Państwowych za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. całkowitego kosztu druku i konfekcjonowania pakietów wyborczych przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego, 2. umów zawartych w związku z wskazanymi w pkt 1 czynnościami.
Następnie w dniu [...] lipca 2020 r. organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie całkowitego kosztu druku i konfekcjonowania pakietów wyborczych przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego.
Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie II SA/Wa 1549/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o jej uchyleniu. Orzeczenie to wobec jego niezaskarżenia przez żadną ze stron postępowania stało się prawomocne, a odpis tego orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi doręczono organowi w dniu 23 sierpnia 2021 r.
Skarżący nadmienił, że jego wniosek z dnia [...] maja 2020 r. składał się z dwóch punktów, podczas gdy do tej pory organ podjął działania wyłącznie w związku z jednym z nich. Rozstrzygnięcie uchylonej decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. wskazywało wprost wyłącznie pkt 1 wniosku, a pkt 2 został całkowicie przemilczany.
Do dnia sporządzenia niniejszej skargi skarżący nie otrzymał od organu żadnego pisma związanego z pkt 2 wniosku poza pismem przedłużającym termin na udostępnienie informacji publicznej do dnia [...] lipca 2020 r.
Organ w odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 26 października 2021 r., wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał twierdzenia zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W niniejszej sprawie zarówno kwestia tego czy podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz oceny charakteru żądanej informacji nie budzi żadnych wątpliwości. Minister Aktywów Państwowych jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, zaś żądane dokumenty urzędowe w postaci umów dotyczących druku i konfekcjowania pakietów wyborczych przeznaczonych do głosowania korespondencyjnego, a także wskazania całkowitego kosztu druku tych pakietów stanowią informację o sprawach publicznych.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, zaś ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny.
Wydłużenie terminu 14-dniowego, wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tego terminu o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji.
Podkreślić należy, że przedłużenie ww. terminu jest usprawiedliwione, jeśli podyktowane jest ważną, uzasadnioną przyczyną (jest niezbędne), a nadto, gdy w następstwie upływu przedłużonego terminu organ udostępnia wnioskowaną informację, ewentualnie wydaje decyzję o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie NSA podkreśla się również, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Na gruncie tego specyficznego postępowania w orzecznictwie powstaje zagadnienie, co do sposobu korzystania ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Jak wyjaśnił NSA, analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. kształtujących terminy załatwiania spraw. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi ze sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak przyjąć, jak podkreślił NSA, iż podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny terminu 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny. (tak: NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1469/13, opubl. w CBOSA).
W orzecznictwie podnosi się nadto, iż termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14, LEX nr 1534491).
W przypadku potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., nie jest uprawnione twierdzenie, że po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16 ustawy. Takie rozumowanie, jak podkreśla się w piśmiennictwie, prowadziłby do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w Kodeksie postępowania administracyjnego.
W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę, w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Dodać należy, iż nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (zob. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1027/14, LEX nr 1464729).
Zdaniem M. Bidzińskiego, M. Chmaja i P. Szustakiewicza, nie ma przeszkód, aby podmiot zobowiązany nawet kilkakrotnie powiadamiał wnioskodawcę o przyczynach uchybienia i przedłużał termin udostępnienia informacji. Jednak łącznie to przedłużenie nie może przekraczać 2-miesięcznego terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (M. Bidziński, M.Chmaj, P. Szustakiewicz, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", 2015, s 153, a także I. Kamińska i M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. III, LEXOmega/el, teza 2 do art. 13).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, organ w dniu [...] lipca 2020 r. udzielił pisemnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2020 r. w zakresie pytania 2 wniosku oraz pytania 1 wniosku, w części dotyczącej informacji o całkowitym koszcie druku przedmiotowych pakietów wyborczych, stwierdzając, iż żądanej informacji nie posiada. Działania w zakresie druku poszczególnych dokumentów pakietu wyborczego na potrzeby wyborów prezydenckich zarządzonych przez Marszałka Sejmu na dzień 10 maja 2020 r. realizowane były, jak wyjaśnił Minister Aktywów Państwowych, przez Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych S.A. Organ podkreślił, że nie uczestniczył ani nie pośredniczył w zlecaniu druku kart do głosowania, ani nie posiada dokumentów, na podstawie których możliwe jest odniesienie się do pytań z przedmiotowego zakresu. Organ także poinformował wnioskodawcę, że ma jedynie informacje dotyczące konfekcjonowania pakietów wyborczych.
Jednocześnie odnosząc się do żądania udostępnienia całkowitego kosztu konfekcjonowania pakietów wyborczych, Minister wydał w dniu [...] lipca 2020 r. decyzję odmowną , która następnie, w wyniku kontroli sądowej, została uchylona mocą wyroku WSA w Warszawie z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1549/20.
Sąd nie był zatem uprawniony do badania bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2020 r. w części dotyczącej żądania udostępnienia całkowitego kosztu konfekcjonowania pakietów wyborczych. W tym zakresie Skarżący może wnieść skargę na niewykonanie ww. wyroku sądowego.
Sąd stwierdza ponadto, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest pism, z których wynikałoby, że organ zastosował procedurę z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Z powyższego wynika, iż termin załatwienia sprawy upływał w dniu 26 maja 2020 r. Od dnia 27 maja 2020 r. do dnia 5 lipca 2020 r., a więc przez okres 40 dni, organ pozostawał zatem w bezczynności w zakresie opisanym w punkcie 1 niniejszego wyroku.
Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość i przykładowo ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, lekceważenia wniosków skarżącego czy braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, opóźnienie organu w załatwieniu wniosku nie było znaczne, a sprawa wymagała podjęcia czynności wyjaśniających.
Działanie organu we wskazanym okresie musi zostać zatem ocenione jako nie mające miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W tej sytuacji wniosek o wymierzenie organowi grzywny winien zostać oddalony.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.
Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Oddalenie skargi w pozostałym zakresie nastąpiło na podstawie art. 151 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.