II SAB/Wa 723/24

II SAB/Wa 723/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Joanna Kube
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151§1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udzielenie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] października 2024 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, M. P. (dalej "skarżący") wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego [...] w [...] (dalej "organ") o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanu wydanego przez Sąd postanowienia z dnia [...] października 2024 r. w sprawie sygn. akt [...], [...] wraz uzasadnieniem. Skarżący zaznaczył, że nie występuję o żadne akta sprawy (zbiór) tylko o jeden precyzyjnie wskazany dokument, tj. postanowienie sądu. Skarżący wskazał również, że wnosi o przesłanie odpowiedz na adres poczty elektronicznej [...].
Pismem z dnia [...] października 2024 r. organ powołując się na art. 63 k.p.a. w zw. z art. 64 k.p.a. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych ww. wniosku poprzez nadesłanie za pośrednictwem poczty tradycyjnej własnoręcznie podpisanego wniosku oraz wskazanie adresu dla doręczeń, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie organ przekazał skarżącemu zanonimizowaną kopię postanowienia z dnia [...] października 2024 r. w sprawie [...] w zakresie komparycji i sentencji.
W dniu [...] października 2024 r. skarżący, również za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do organu o wskazanie, czy organ zamierza odmówić udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podniósł, że z pisma organu nie wynika nic poza tym, że ma przesłać wniosek podpisany osobiście pocztą tradycyjną. Skarżący wniósł
o sprecyzowanie oczekiwań organu w nieprzekraczalnym terminie do 7 dni od dnia wpływu pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę prawną.
Pismem z dnia 24 października 2024 r. organ wyjaśnił skarżącemu, że analiza wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r. doprowadziła do wniosku, że w sprawie występuje wysokie prawdopodobieństwo wydania decyzji administracyjnej.
W takiej sytuacji wobec treści art. 16 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wniosek wysłany droga e-mailową nie spełnia wymogów o jakich mowa jest w art. 14 § 1 k.p.a, tym samym wniosek w tym zakresie zawiera braki formalne, które muszą zostać usunięte aby możliwe było wydanie decyzji.
W dniu 24 października 2024 r. skarżący skierował do organu za pośrednictwem platformy e-PUAP wniosek o treści tożsamej z wnioskiem z dnia [...] października 2024 r. podpisany podpisem elektronicznym. Ponadto skarżący podał w tym wniosku adres do doręczeń elektronicznych.
Organ pismem z dnia 6 listopada 2024 r. poinformował skarżącego, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych, wniosek z dnia [...] października 2024 r.
o udostępnienie informacji publicznej pozostawia bez rozpoznania.
W dniu 19 listopada 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie ,w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,
3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniona w terminie określonym w ust. 1, a podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku
4) art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie Skarżącemu informacji publicznej w postaci skanu postanowienia z dnia [...] października 2024 r. w sprawie Sygn. akt [...] , [...] wraz uzasadnieniem, pomimo istnienia podstaw do jej udostępnienia bez zbędnej zwłoki.
Skarżący wniósł o:
1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,
2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,
3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
5) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że jego wniosek spełnia zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że prawo każdego obywatela do uzyskania informacji wynika wprost z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Potwierdza to dodatkowo art. 2 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 prawo dostępu do informacji publicznej. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji
o działalności instytucji. Dlatego też, zdaniem skarżącego, nie ma wątpliwości, iż Sąd Rejonowy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Odwołując się do orzecznictwa skarżący podniósł, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie
w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Termin 14-dniowy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stanowi lex specialis w stosunku do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, regulującego terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Dopiero niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie wskazuje się, iż przy wykładni pojęcia "informacja publiczna" należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, w myśl którego prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Informacja publiczna jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów.
Ponadto skarżący podniósł, że w przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność/przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności/przewlekłości. Wobec tego uznać należy, że bezczynność/przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność/przewlekłość.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ opisał przebieg postępowania
w sprawie i wskazał, że wniosek o odrzucenie skargi jest uzasadniony. Dodatkowo podniósł, że na etapie przedsądowym obowiązuje zasada niejawności. Dotyczy ona zachowania w tajemnicy wiadomości z postępowania przygotowawczego, aż do czasu zanim zostaną ujawnione w postępowaniu sądowym. Owe wiadomości dotyczą zarówno ustaleń faktycznych, jak i rozstrzygnięć podejmowanych na ich podstawie. Zgodnie z art. 241 § 1 k.k. (tj. rozpowszechnianie bez zezwolenia publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym) zagrożony jest bowiem grzywną, karą ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej "u.d.i.p.", terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W sprawie jest bezsporne, że Prezes Sądu Rejonowego [...]
w [...], jako organ władzy publicznej, jest obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Dokonując oceny, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną należy przede wszystkim zaznaczyć, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności
o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu informacje żądane przez skarżącego we wniosku z [...] października 2024 r. stanowią informacji publicznej. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia skanu wydanego przez Sąd postanowienia z dnia [...] października 2024 r. w sprawie sygn. akt [...], [...] wraz uzasadnieniem. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna,
w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych,
w szczególności:
– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu.
W ocenie Sądu mimo, że zachodzi zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania przepisów u.d.i.p. organ nie pozostaje w bezczynności, albowiem prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Mając na względzie treść powołanych przepisów, należy zauważyć, że na gruncie u.d.i.p. należy wyróżnić dwa etapy postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o różnym co do sformalizowania charakterze.
W chwili wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej aktualizuje się obowiązek ustalenia, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także, czy jej udostępnienie nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ustalenia te determinują dalszy tok postępowania oraz prawną formę załatwiania wniosku.
Jeżeli bowiem wniosek dotyczy informacji publicznej, a nie ma ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tej sytuacji wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., jako że na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej.
Sytuacja zmienia się jednak w momencie "przejścia" do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Od tej chwili wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) skutkuje więc koniecznością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli nie spełnia on wymagań ustalonych w przepisach prawa dla podania. W takiej bowiem sytuacji – mocą art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu.
Zgodnie zaś z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Stosownie natomiast do treści art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.
Stosownie natomiast do treści art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej. W związku z tym, że organ zamierzał wydać w sprawie decyzję administracyjną wniosek ten powinien spełniać wymogi dla podania określone w art. 63 § 2 i § 3 k.p.a. Wniosek skarżącego zawierał dwa braki formalne: brak podpisu oraz brak wskazania adresu skarżącego.
Na skutek wezwania z dnia [...] października 2024 r. oraz pisma wyjaśniającego z dnia 24 października 2024 r. skarżący uzupełnił brak formalny podania w postaci braku podpisu. Chociaż skarżący nie wykonał dokładnie wezwania organu poprzez podpisanie wniosku własnoręcznie, to jednak usunął ten brak formalny poprzez nadesłanie za pośrednictwem platformy e-PUAP wniosku opatrzony podpisem elektronicznym. Skarżący nie usunął jednak braku formalnego podania w postaci braku jego adresu.
W nadesłanym za pośrednictwem e-PUAP wniosku skarżący podał wyłącznie adres do doręczeń elektronicznych, a nie adres. Nie uczynił zatem zadość wezwaniu organu.
Wyjaśnić przy tym należy, że nie można uznać, że podanie adresu do doręczeń elektronicznych czyni zadość wymogowi podania adresu zwykłego strony. Ustawodawca wyraźnie bowiem w treści art. 63 § 2 k.p.a. zaznaczył, że adres jest obligatoryjnym elementem podania, także w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej. Podkreślić też należy, że ustawodawca nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne"
i "nieistotne". Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania, że adres strony nie jest wymagany, w sytuacji gdy w podaniu jest wskazany adres elektroniczny.
W związku z tym, że skarżący nie uzupełnił wszystkich braków formalnych wniosku z [...] października 2024 r., a organ zamierzał wydać w sprawie decyzję administracyjną, zachodziły podstawy do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Zaznaczyć przy tym należy, że skierowane do skarżącego wezwanie było jasne i jednoznacznie wskazywało jakie braki formalne skarżący winien uzupełnić oraz w jakim terminie.
Wobec powyższego należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2024 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.