IV SAB/Wr 665/22

IV SAB/Wr 665/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Judecki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 13
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA del. Tomasz Judecki, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w zakresie punktów 1, 2 i 5 wniosku strony; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do rozpoznania wniosku strony w zakresie punktu 1, w części dotyczącej udostępnienia żądanych dokumentów, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony w zakresie punktów 2 i 5; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody D. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek M. M. z dnia 29 marca 2022 r.
Jak wynikało z akt sprawy, wskazanym wnioskiem (w piśmie wskazano datę 29 stycznia 2022 r.) M. M. - działając jako sołtys sołectwa S. - wystąpił do Wojewody D. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej aktualnych działań i współpracy między organem a Burmistrzem Gminy T. w zakresie zapewnienia na terenie Gminy T. miejsc czasowego i stałego pobytu uchodźców, przybywających z terenu Ukrainy. Wnosił o wskazanie:
1. Czy i kiedy Burmistrz Gminy T. zgłosił gotowość przyjęcia uchodźców w Świetlicy Wiejskiej w S. lub innych miejscowościach Gminy T.? Prosił o udostępnienie dokumentów z tym związanych, tj. wszelkich zapytań oraz przesłanych zgłoszeń, wniosków i innych pism.
2. Czy i kiedy organ dokonał weryfikacji obiektów zgłoszonych przez Burmistrza, w tym Świetlicy Wiejskiej w S.? Prosił o udostępnienie dokumentacji z tym związanej, tj. protokołów, decyzji i innych dokumentów.
3. Czy Wojewoda wydał decyzję lub inny dokument, który w swej treści nakazywałby Burmistrzowi przystosowanie obiektu, tj. Świetlicy Wiejskiej w S. na potrzeby uchodźców. Prosił o udostępnienie dokumentacji tej sprawy.
4. Czy Wojewoda na dzień złożenia wniosku podjął decyzję negatywną lub pozytywną – odnośnie skierowania lub relokacji osób do wskazanego obiektu, tj. Świetlicy Wiejskiej w S. ?
5. Czy Wojewoda został poinformowany przez Burmistrza o gotowości przyjęcia dzieci z Domów Dziecka ewakuowanych z terenu Ukrainy, a mających znaleźć schronienie w Świetlicy Wiejskiej w S.? Prosił o przesłanie kopii zgłoszenia, wniosku lub innego dokumenty wraz z odpowiedzią (decyzją) w tej sprawie.
6. Czy Wojewoda informował Burmistrza o przewidywanym terminie umieszczenia uchodźców w Świetlicy Wiejskiej w S.? Prosił o kopie dokumentów z tym związanych.
7. Na podstawie jakich przepisów prawa Wojewoda kieruje się przy podejmowaniu decyzji związanych z uznawaniem zgłaszanych lokalizacji przez władze samorządowe – za akceptowane – pod kątem warunków sanitarnych (np. ilość toalet, pryszniców) lub ogólnobytowych (np. możliwość samodzielnego przygotowywania posiłków lub przechowywania żywności). Prosił o wskazanie innych kryteriów, które w przypadku świetlic wiejskich są brane pod uwagę jako miejsca stałego lub czasowego przebywania uchodźców.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że społeczność lokalna jest bardzo zainteresowana szczegółami sprawy. Mieszkańcy zaangażowali się w zbiórkę potrzebnych rzeczy, starając się przygotować na przyjazd gości. Podkreślał, że wiele osób przyjmuje prywatnie uchodźców w domach, mając świadomość ogromnych potrzeb w zakresie pomocy Skarżący podkreślał, że możliwości mieszkańców nie są w pełni wykorzystane. Stąd chęć poznania wszystkich szczegółów i dokumentów oraz podjętych decyzji, także celem oceny szansy przyjazdu ukraińskich dzieci. W przypadku odmowy lub braku możliwości formalnych przyjęcia uchodźców społeczność chciałaby powrócić do pełnej aktywności społecznej, co umożliwia Świetlica Wiejska.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r. organ wskazał, że Burmistrz złożył wiosek, tj. zgłoszenie miejsc noclegowych dla obywateli Ukrainy w Świetlicy Wiejskiej w S., co zostało potwierdzone przesłaną w załączeniu decyzją z dnia 22 marca 2022 r. Dalej wskazał, że były podejmowane próby relokowania uchodźców z punktów recepcyjnych z W. do świetlicy w S., jednak goście ze wschodu niestety nie wykazali zainteresowania możliwością zakwaterowania we wskazanych obiektach. Organ nie informował Burmistrza o przewidywanym terminie umieszczenia uchodźców w S. Jednocześnie organ wskazał, że mając na uwadze fakt, iż mowa o wolnych ludziach w związku z sytuacją w Ukrainie pytanie Strony o termin umieszczenia uchodźców uznał za nieodpowiadające obecnej sytuacji. Wskazał także, że właściwym podmiotem do oceny obiektu pod względem użyteczności potrzebnej do odpowiedniej pomocy dla uchodźców jest jednostka samorządu terytorialnego.
W piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 r. Skarżący wskazał, że udzielona odpowiedź nie odnosi się do wszystkich pytań. W opinii Strony odpowiedziano jedynie na pytanie oznaczone w pkt 3, nie odniesiono się do pozostałych (nr 1,2,4,5,i 6). Prosił o nadesłanie odpowiedzi wraz z kompletem dokumentów.
W dniu 30 maja 2022 r. Strona złożyła skargę zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.) w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP jest udostępniania na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu we wszystkich punktach wniosku o informację publiczną.
Skarżący wnioskował zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 29 marca 2022 r. w punktach 1,2,4,5,6 oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przywołał okoliczności faktyczne sprawy stwierdzając, że do dnia skargi nie otrzymał odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku. Wywodził, że niewątpliwe organ jest podmiotem ustawowo zobowiązanym do udostępnienia informacji, co ma umocowanie w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przywołał też definicję informacji publicznej wskazując, że jest to każda informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Taki przymiot mają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Są to wszelkie dokumenty i informacje odnoszące się do organów władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Dotyczy to dokumentów wytworzonych przez ww. organy jak i ich dotyczących.
Organ administracji nie może milczeć, jest obowiązany do poinformowania strony, że dana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, zaniechanie w tym zakresie powoduje bezczynność, podobnie jak podjęcie działań po terminie wskazanym w art. 13 ust. u.d.i.p., co potwierdza piśmiennictwo i orzecznictwo sądów administracyjnych powołane w skardze. W rozpoznawanej sprawie termin na udostępnienie informacji na wniosek strony upłynął po 14 dni od jej złożenia, mimo tego organ nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, nie wydłużył też terminu na rozpoznanie sprawy.
Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. organ udzielił Stronie informacji w zakresie pytań ujętych w pkt 1,2, 4-6 wniosku, wskazując:
Ad. 1 Burmistrz zgłosił gotowość do przyjęcia uchodźców. Współpraca w kontekście relokacji układała się dobrze.
Ad. 2 Właściwym podmiotem do oceny obiektu, jego weryfikacji pod względem użyteczności potrzebnej do odpowiedniej pomocy uchodźcom jest jednostka samorządu terytorialnego.
Ad. 4 Do odpowiedzi na poprzednie pytanie została załączona decyzja Wojewody dotycząca obowiązku przygotowania miejsc dla uchodźców z Ukrainy w Świetlicy Wiejskiej w S., co jest równoznaczne z pozytywną decyzja wojewody
Ad. 5 Proces relokacji dzieci z ukraińskich Domów Dziecka koordynuje Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej.
Ad. 6 W celu wyjaśnienia skali działania organ wskazał, że lokalizacja z świetlicy w S. stanowi 0,0008 części bazy łóżkowej na D. To jedno ośmiuset instytucjonalnych obiektów na D. przygotowanym do przyjmowania uchodźców. Na dworzec dziennie przybywało nawet do 7,5 tyś osób, działania podejmowano na bieżąco, a realokacja odbywała się zgodnie z potrzebami i wolą uchodźców. Organ przypominał, że podczas niektórych prób relokacji goście nie byli zainteresowani tym miejscem. Odpowiadając na pytanie organ wskazał, że nie informował Burmistrza o przewidywanym terminie ulokowanie uchodźców w Skarszynie, gdyż dynamika sytuacji i skala napływu powodowała, że każde miejsce miało być przygotowane do przyjęcia uchodźców w trybie "na teraz" po otrzymaniu stosowanej informacji od koordynatorów ds. relokacji.
Ad. 7 Podmiotem właściwym do oceny obiektu, jego weryfikacji pod względem użyteczności potrzebnej do pomocy dla uchodźców jest jednostka samorządowa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
W uzasadnieniu opisał okoliczności sprawy wywodząc, że w dniu 15 czerwca 2022 r. ponownie udzielił Stronie informacji w zakresie pytań ujętych w pkt 1,2 4-6. W dalszych wywodach stwierdził, że informacja objęta wnioskiem ma charakter przetworzony, gdyż wymagała jej przygotowania specjalnie dla Strony. Niezależnie od tego w opinii organu udostępniona informacja miała charakter kompletny, mimo odmiennych odczuć Strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest częściowo zasadna. W opinii Sądu organ w zakreślonym terminie nie udzielił Stronie odpowiedzi w odniesieniu do pytań wskazanych w pkt 1, 2 i 5 wniosku z dnia 29 marca 2022 r.
Na wstępie jednak odnotowania wymaga, że Strona objęła skargą jedynie bezczynność organu w odniesieniu do pięciu z siedmiu pytań zawartych we wniosku, który datowany jest na dzień 29 stycznia 2022 r., jednak jak wynika z akt i jest niesporne został on złożony w organie administracji w dniu 29 marca 2022 r. Zatem kontrolą Sądu objęte zostały te właśnie zagadnienia i związane z tymi pytaniami postępowanie organu administracji. Przystępując do rozważania poddanych rozwadze Sądu kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Obszar badania tych zagadnień wymaga zatem ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawo zobowiązany do takich działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na te wątpliwości, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Zachowując opisaną kolejność rozważanych zagadnień odnotowania wymaga, co nie jest z resztą między stronami sporne, że adresat wniosku (organ administracji) jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Zgodność poglądów stron i jednoznaczne brzmienie powołanego przepisu zwalnia Sąd od dalszych rozważań w tym zakresie.
Nie jest również między stronami sporne, że żądane przez Skarżącego informacje mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej wyznaczonym zapisami art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Wobec zgodności poglądów stron na tę kwestię i pełnej aprobaty takiego stanowiska przez Sąd także i w tym względzie dalsze rozważania nie mają racji bytu.
Sporne między stronami jest natomiast to, czy w ustawowo zakreślonym terminie organ wywiązał się ze swoich obowiązków i udzielił Stronie wyczerpującej i właściwej informacji w zakresie wnioskowanych pytań, czy też nie dopełnił tych ciążących na nim powinności popadając w bezczynność.
W tym miejscu rozważań konieczne jest wskazanie, że ani ani ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcia tego nie kształtują. Definicja ta jest zawarta w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.) jednak proste jej przywołanie nie ma uzasadnienia z uwagi na brak podstaw prawnych sięgania w tym zakresie do uregulowań art. 37 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, kodeks postępowania administracyjnego nakazuje stosować jedynie w określonym zakresie – art. 16 u.d.i.p.
Pojęcie to jednak funkcjonuje na tle omawianej ustawy, a sposób jego rozumienia został ukształtowany poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych, uwzględniające zarówno dorobek piśmiennictwa jak i judykatury, odwołujący się w tym zakresie do doświadczeń wypracowanych na tle wykładni i stosowania art. 37 § 1 k.p.a., jak i specyfiki postępowania prowadzonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz potrzeb tej procedury.
I tak z bezczynnością organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 oraz powołane tam orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05, orzeczenia dostępne w CBOSA).
Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu.
W świetle regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek w tym przedmiocie może być załatwiony poprzez: udostępnienie informacji publicznej, będącej w posiadaniu organu, w terminie czternastu dni lub w uzasadnionym przypadku w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku - w drodze czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), odmowę jej udostępnienia, co winno przybrać formę decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co zachodzi m.in. w sytuacji braku spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub ograniczenia dostępu do informacji stosownie do art. 5 u.d.i.p., wydania decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa zatem tryb i termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek. W rozpoznawanej sprawie nie ma sporu, że udostępnienie informacji winno nastąpić w trybie czynności materialno – technicznej, tj. udzielenia stronie odpowiedzi w formie pisemnej oraz nadesłania żądanych przez nią dokumentów. Taka teza wyłania się z postępowania organu administracji, który ostatecznie, niemalże w całości (z wyjątkiem dotyczącym pkt 1 wniosku, co zostanie omówione w dalszych rozważaniach), wniosek Strony rozpoznał udzielając pisemnej odpowiedzi, co Sąd akceptuje.
Zatem konsekwentnie termin na udostępnienie żądanej informacji został przez ustawodawcę określony jako czternastodniowy, liczony od dnia wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Jak wynika z akt sprawy wniosek Strony wpłynął do organu administracji w dniu 29 marca 2022 r., zatem termin na rozpoznanie wniosku wyniósł czternaście dni. W sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności wynikające z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie potwierdzają tego wyjaśnienia organu i przyjęty tryb postępowania. Organ w dniu 12 kwietnia 2022 r., a zatem z zachowaniem terminu ustawowego, skierował do Strony pismo, w którym odniósł się do stawianych pytań, w znacznej części udzielając Stronie odpowiedzi. Przesłał także dokument dotyczący zagadnień związanych z zapytaniem ujętym w pkt 3 pisma, co pozostaje poza granicami skargi.
W tych okolicznościach konieczne jest ustalenie, gdyż ta właśnie kwestia jest sporna, czy pismo organu z dnia 12 kwietnia 2022 r. stanowiło realizację wniosku Skarżącego z dnia 29 marca 2022 r. w zakresie pytań nr 1, 2,4,5 i 6.
Zachowując wskazaną kolejność trzeba wskazać, że w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1 - czy i kiedy Burmistrz Gminy T. zgłosił gotowość przyjęcia uchodźców w Świetlicy Wiejskiej w S. lub innych miejscowościach Gminy T.? Skarżący prosił o udostępnienie dokumentów z tym związanych, tj. wszelkich zapytań oraz przesłanych zgłoszeń, wniosków i innych pism – organ tylko częściowo wywiązał się z udostępnienia żądanych informacji.
We wskazanym piśmie z dnia 12 kwietnia 2022 r. organ co prawda wskazał, że taki wniosek został przez Burmistrza złożony, jednakże nie przesłał Stronie wskazanych we wniosku dokumentów, o które przecież wnioskowała – chodziło o przesłane zgłoszenie. W tym zatem względzie odpowiedź organu nie jest kompletna. Co istotne brak ten nie został uzupełniony także w piśmie organu datowanym na dzień 15 czerwca 2022 r.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Na tej podstawie Sąd stwierdził bezczynność organu w zakresie pkt 1 wniosku i w tym też obszarze zobowiązał go do rozpoznania wniosku strony w części dotyczącej udostępnienia żądanych dokumentów w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Pozostając jeszcze w kręgu tych rozważań konieczne jest odniesienie się do argumentacji zawartej w skardze. Otóż wbrew wypowiadanym tam tezom w piśmie z dnia 12 kwietnia 2022 r. – odpowiadając na przywołany wniosek Strony (ujęty w pkt 1) - wyraźnie wskazano, że Burmistrz T. złożył wniosek tzn. zgłoszenie miejsc noclegowych dla obywateli Ukrainy w Świetlicy Wiejskiej w S.. Powołał się także na wydaną w tym zakresie decyzję, którą jak wynika z akt doręczono Stronie. Zatem zarzuty skargi odnoszące się do bezczynności w tym zakresie i braku jakiejkolwiek odpowiedzi nie znajdują uzasadnienia.
Odnosząc się do kolejnych zapytań wskazać trzeba, że pismo z dnia 12 kwietnia 2022 r. nie zawiera odpowiedzi na pytania ujęte w pkt 2 i pkt 5 wniosku, gdzie Strona pytała czy i kiedy organ dokonał weryfikacji obiektów zgłoszonych przez Burmistrza, w tym Świetlicy Wiejskiej w S.? Prosił o udostępnienie dokumentacji z tym związanej, tj. protokołów, decyzji i innych dokumentów (pytanie nr 2) oraz czy Wojewoda został poinformowany przez Burmistrza o gotowości przyjęcia dzieci z Domów Dziecka ewakuowanych z terenu Ukrainy, a mających znaleźć schronienie w Świetlicy Wiejskiej w S.? Prosił o przesłanie kopii zgłoszenia, wniosku lub innego dokumenty wraz z odpowiedzią (decyzją) w tej sprawie (pytanie nr 5).
Wskazane pismo organu z dnia 12 kwietnia 2022 r. nie zawiera odpowiedzi na opisane pytania, organ czyni to dopiero w piśmie datowanym na 15 czerwca 2022r., a zatem informacje w tym względzie zostały udostępnione Stronie z naruszeniem ustawowego terminu, co nakazywało stwierdzenie bezczynności organu w tym zakresie. Mając jednak na uwadze fakt, że Skarżący, otrzymał żądane informacje nie istniała potrzeba zobowiązywania organu do załatwienia wniosku Strony w tym zakresie, co po myśli art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nakazywało umorzenie postępowania.
Pozostając w kręgu tej problematyki trzeba wskazać, że Sąd dostrzega, iż w piśmie organu z dnia 12 kwietnia 2022 r. znalazło się stwierdzenie, powielone następnie w piśmie z dnia 15 czerwca 2022 r. (ujęte w nim jako odpowiedź na pytanie nr 2 wniosku Strony), które można byłoby uznać za udostępnienie żądanych informacji. Mając jednak na względzie fakt, że Strona w ostatnim punkcie swojego wniosku pytała o zagadnienie, które mogło być potraktowane w ten sam sposób, zaś organ nie wskazał do którego z pytań opisanych we wniosku się odnosi, trzeba przyjąć, że odpowiedź udzielona na końcu pisma z dnia 12 kwietnia 2022 r. dotyczy ostatniego z pytań Strony. Zatem w tym zakresie należało uznać, że organ w kwestii pytania oznaczonego nr 2 wniosku wypowiedział się dopiero w piśmie z 15 czerwca 2022 r. W opinii Sądu Strona nie może się domyślać intencji organu, odpowiedzi, informacja winna być udostępniona w taki sposób aby adresat nie miał wątpliwości, że dotyczy zgłoszonego przez niego wniosku. W zakresie tego zapytania wątpliwości Strony co do odpowiedzi z dnia 12 kwietnia 2022 r, były uzasadnione.
Za bezzasadne natomiast należy uznać pretensje Strony dotyczące ostatnich ze spornych we wniosku pytań oznaczonych nr 4 i nr 6. Dotyczyły one wątpliwości czy Wojewoda na dzień złożenia wniosku podjął decyzję negatywną lub pozytywną – odnośnie skierowania lub relokacji osób do wskazanego obiektu, tj. Świetlicy Wiejskiej w S. ? (pytanie nr 4) oraz czy Wojewoda informował Burmistrza o przewidywanym terminie umieszczenia uchodźców w Świetlicy Wiejskiej w S.? Skarżący prosił o kopie dokumentów z tym związanych (pytanie nr 6).
W powołanym piśmie doręczonym Stronie w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku organ wskazał, że nie wydawał decyzji w sprawie relokacji, wskazując na brak zainteresowania wskazaną lokalizacją, wyjaśnił także, że nie informował Burmistrza Gminy T. o przewidywanym terminie umieszczenia uchodźców w Skarszynie, co uzasadnił. W tym zatem zakresie organ nie dopuścił się bezczynności, to zaś po myśli art. 151 p.p.s.a. nakazywało oddalenie skargi.
W dalszej części rozważań należy wyjaśnić, że stwierdzenie bezczynności w opisanym już zakresie obliguje Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. do oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. W zakreślonym prawem terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) udzielił Stronie odpowiedzi, jakkolwiek niepełnej. Niedostatki te organ starał się uzupełnić niezwłocznie po wniesieniu skargi, zatem stwierdzona bezczynność nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do uwzględnienia zaleceń i oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w treści przedstawionych rozważań.
Końcowo odnosząc się do argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę trzeba dostrzec, że z w sprawie brak jakichkolwiek przesłanek do rozważania zagadnienia odnoszącego się do informacji przetworzonej. Wskazać bowiem trzeba, że kwestia ta winna być przedmiotem analizy organu po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co uruchamia tryb wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tym zakresie organ, zdaniem Sądu słusznie, nie wdrożył rzeczonej procedury, co uchyla jakiekolwiek pretensje zgłaszane w odpowiedzi na skargę.
Uznając, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 1,2 i 5 wniosku Strony Sąd stwierdził tą okoliczność, uznając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II sentencji wyroku). Wobec braku rozpoznania wniosku Strony w części wniosku ujętego w pkt 1 (w zakresie braku wypowiedzi, co do żądanych dokumentów) zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tej części w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku). Uznając, że organ rozpoznał wniosek Strony w zakresie pkt 2 i 5 Sąd umorzył postępowanie w tym względzie (pkt IV sentencji wyroku). Uznając, że w części ujętej w pkt 4 i 6 wniosku organ nie dopuścił się bezczynności Sąd skargę oddalił (pkt V wyroku). Podstawę prawną opisanych działań Sądu stanowi art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 i art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd w pkt VI sentencji wyroku orzekł o kosztach postępowania zasądzając ich zwrot od organu na rzecz Skarżącego.