II SAB/WA 661/18

II SAB/Wa 661/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Danuta Kania
Janusz Walawski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1665/21 - Wyrok NSA z 2022-11-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1330
art. art. 4 ust. 1 pkt 5, 6 ust. 1 pkt 5 lit. d), 16 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. art. 149 par. 1, par. 1a, 154 par. 1, par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi F.W. R.W."W." z siedzibą w N. S. na bezczynność P. Związku A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. 1.stwierdza, że Polski Z. A. z siedzibą w W. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r.; 2.stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3.zasądza od Polskiego Z. A. z siedzibą w W. na rzecz F.W. R.W. "W." z siedzibą w N. S. kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postepowania; 4.oddala skargę w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Fundacja W. R. W. "[...]" z N. S. (zwana dalej Fundacją) wystąpiła ze skargą na bezczynność Zarządu Polskiego Związku A. w W. (zwanego dalej organem) w przedmiocie nieudostępnienia w określonym terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem.
Wskazała, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. skierowanym do Członka Zarządu Polskiego Z. A. (zwanego dalej PZA) pana dr M.J. wniosła o udostępnienie, informacji publicznej w zakresie: kopii sporządzonego w marcu 2009 roku sprawozdania ("Spotkanie z konserwatorem - sprawozdanie") ze spotkania w siedzibie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej RDOŚ) w K. z pracownikami tej instytucji, które to sprawozdanie zostało przekazane do wiadomości innych pracowników i działaczy Inicjatywy Środowisk W. "[...]" (zwanego dalej IŚW).
W dniu [...] stycznia 2018 r. Członek Zarządu [...] w odpowiedzi na skierowanego do niego ponaglenie przesłał e-mail pismo prosząc w nim o kierowanie tego typu wniosków do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Równocześnie wskazał adresy mailowe biura i zarządu [...].
Fundacja wskazała, że odpowiedź pana dr M. J. nie zawierała wnioskowanej o udostępnienie informacji publicznej a także nie stanowiła rozpatrzenia skierowanego do niego ponaglenia. W ocenie Fundacji wnioskowana o udostępnienie kopia sprawozdania z działalności zarządu [...], reprezentowanego przez jego członka stanowi informację publiczną. Wskazała, że działalność [...] w ramach IŚW jest finansowana w przeważającej części ze środków publicznych pochodzących z odpisu 1% od podatku dochodowego a przedmiot tej działalności bezpośrednio dotyczy spraw publicznych.
Podniosła, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP: "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa".
Jej zdaniem dokumenty w postaci pełnomocnictw wydanych przez organ obowiązany (PZA) swojemu pracownikowi, którego działania są skierowane do ogółu społeczeństwa oraz dotyczą pożytku publicznego które jasno wskazują na publiczny zakres działalności takich organizacji i z tego powodu [...] jest podmiotem obowiązanym w myśl art. 4, ust. 1, pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co potwierdza rozległe orzecznictwo sądów, z którego wynika, że strona przeciwna jest podmiotem obowiązanym w zakresie całej swojej działalności.
[...] w zakresie: organizacji współzawodnictwa na terenie Polski reprezentowanie Polski w ramach współzawodnictwa międzynarodowego; propagowania i popularyzowania alpinizmu; popierania i ułatwiania działalności alpinistycznej w kraju i za granicą w szczególności działalności sportowej, treningowej, szkoleniowej, eksploracyjno-dokumentacyjnej, organizowania i wspierania działań w zakresie ochrony przyrody i innych inicjatyw prośrodowiskowych, związanych z obszarami działania członków Związku - mieści się w pojęciu zadań publicznych, o których mowa w art 4 ust. 1 u.d.i.p. Zadania te obejmują propagowanie w kraju i za granicą wymienionej dyscypliny sportowej, tj. sportów wspinaczkowych, oraz wspieranie działań w zakresie ochrony przyrody.
[....] korzysta również ze środków publicznych przyznawanych przez Ministra Sportu i Turystyki. W 2015 r. środki te zostały przyznane w ramach "Programu wspierania sportów nieolimpijskich poprzez dofinansowanie przygotowania zawodników do udziału we współzawodnictwie międzynarodowym w 2016 r" w tym do "The World Games 2017".
Wskazała, że z informacji zawartych w aktualnym Statucie [...] (i obowiązującym w momencie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej) a także z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, [...] jest reprezentowany na zewnątrz przez jego Zarząd (pkt 21, ust. 2 statutu) przy czym brak jest jakiegokolwiek zastrzeżenia co do sposobu zwykłej reprezentacji w odniesieniu do poszczególnych członków Zarządu. Biorąc to pod uwagę stwierdziła, że pan dr M. J. posiada wszelkie prerogatywy do reprezentowania [...], pełniąc funkcję Członka Zarządu i tym samym reprezentuje organ podmiotu obowiązanego w myśl UDIP.
Wskazała, że do dnia wniesienia skargi nie został prawidłowo wykonany wniosek o udostępnienie informacji publicznej jak również nie zostało prawidłowo rozpatrzone ponaglenie związane z nierozpatrzeniem przedmiotowego wniosku.
Jej zdaniem wobec przedstawionych okoliczności skarga jest konieczna i uzasadniona wobec czego wnosi o:
1. zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r,
2. stwierdzenie na podstawie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
3. wymierzeniu organowi grzywny w wysokości maksymalnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
4. zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty sądowej w wysokości 100 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o:
1. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA, jako przedwczesnej a przez to niedopuszczalnej, bowiem wniesionej bez uprzedniego skierowania do adresata, tj. Zarządu Polskiego Z.A. reprezentującego ten Zawiązek, samego wniosku o udostępnienie informacji
względnie
2. umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 PPSA, jako bezprzedmiotowego, bowiem skarżącej udzielono w dniu [...] października 2018 r. odpowiedzi na wniosek
albo
3. oddalenie skargi na podstawie art. 151 PPSA ze względów, o których mowa w pkt 1 i 2 powyżej.
Organ podniósł, że skarżący wniósł o zobowiązanie [...] do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. (choć taka data wniosku została wskazana zapewne omyłkowo, bowiem do skargi dołączono wydruk wniosku zawartego w wiadomości e-mail z dnia [...] grudnia 2017 r, skierowanej do pana M.J.) oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł również o wymierzenie stronie przeciwnej grzywny w wysokości maksymalnej określone w art. 154 § 6 PPSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz zwrot opłaty sądowej w wysokości 100 zł. Z dołączonej do skargi korespondencji e-mailowej wynika, że w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący wysłał do pana M. J. "ponaglenie" na "nie załatwienie sprawy w ustawowym terminie", zaś w dniu [...] stycznia 2018 r. pan M.J. wysłał w odpowiedzi na to ponaglenie e-mail, w którym poprosił o kierowanie tego typu wniosków do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej pod adresy e-mail[...] oraz [...]
Na wskazane adresy nie wpłynął wniosek skarżącego w przedmiocie wyżej opisanym, choć na przestrzeni kilku ostatnich lat, skarżący przesyłał kilkadziesiąt tego typu zapytań na adres [...] i z tego też adresu udzielane mu były odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy organ uznaje, że wniesiona przez skarżącego skarga jest przedwczesna, bowiem nie została poprzedzona prawidłowo wniesionym wnioskiem o udostępnienie żądanych informacji. Zdaniem organu nawet jeśli pan M. J.jest członkiem Zarządu [...] to jednak nie pełni on samodzielnie funkcji tego organu. Organem [...] jest Zarząd działający in gremio, do obsługi którego powołane jest Biuro Zarządu. Pan M. J. poinformował skarżącego, że wniosek taki jak w niniejszej sprawie, powinien on skierować do Zarządu [...] i wskazał adresy e-mailowe, na które pan J. może wysłać swoje zapytanie.
Zgodnie ze statutem [...] to Zarząd (składający się z 8 do 12 członków) reprezentuje [...] na zewnątrz, nie zaś poszczególni członkowie tego Zarządu. Zdaniem organu Pan M. J. nie reprezentuje samodzielnie [...]. Organ wskazał, że do obsługi Zarządu w kwestiach formalno-prawnych powołane jest Biuro Zarządu a na stornie internetowej [...] wskazano taki adres e-mailowy [...] jako adres, na który należy kierować korespondencję do [...]. Nie istnieją przy tym żadne normy, które nakazywałyby członkom Zarządu przekierowywać na prawidłowe adresy Biura Zarządu e-maile kierowane do [...], a wysłane na adresy e-mailowe poszczególnych członków Zarządu.
Organ podniósł, że pan M. J. wskazał skarżącemu odpowiednie adresy e-mailowe, pod które może on wysłać swój wniosek. Skarżący tego jednak nie uczynił, skierował natomiast - już na prawidłowy adres siedziby [...] - skargę na bezczynność [...]. Dopiero więc z momentem doręczenia [...] skargi skarżącego wraz z załącznikami, wśród których był m.in, wydruk wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r., doręczono także sam wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. Po otrzymaniu tego wniosku, przeszukano zasoby dokumentacji przechowywanej w Biurze Zarządu [...] i nie stwierdzono posiadania przez [...] dokumentu pn. "Spotkanie z konserwatorem - sprawozdanie" z marca 2009 r., o którym była mowa we wniosku Skarżącego.
W tym stanie rzeczy organ uznaje, że wniosek skarżącej został rozpatrzony a wniosek skarżącej wskazany w pkt 1 petitum jego skargi o zobowiązanie [...] do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem jest bezprzedmiotowy bowiem odpowiedź na wniosek została już skarżącemu udzielona w dniu [...] października 2018 r.
Zdaniem organu wniosek skarżącego dotarł do[...] jednocześnie ze skargą na bezczynność, to nie można mówić nie tylko o bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na ten wniosek, ale nie można mówić o bezczynności, która miałaby miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W takiej sytuacji zdaniem organu, bezzasadny jest wniosek skarżącej wskazany w pkt 2 petitum skargi. Wniosek wskazany w pkt 3 petitum skargi jest bezzasadny z tego względu, że w przedmiotowej sprawie nie był wydany żaden wyrok sądu administracyjnego, w którym sąd taki uwzględniłby skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem grzywna w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 PPSA może być nałożona na organ wyłącznie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co wynika jasno z art. 154 § 1 PPSA. Bezzasadność wskazanego w pkt 4 petitum skargi wniosku o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego jest jedynie pochodną bezzasadności samej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości.
Zgodnie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ze stanem bezczynności organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2011 r., II SAB/Wa 277/1, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić należy, że skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 zwanej dalej ustawą dostępie do informacji), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Z przepisu tego wynika zatem, że jego pozostałe przepisy nie mają zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie powołanej powyżej ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pomimo, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji) to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne jw.).
Ogólną zasadą, wynikającą z art. 61 Konstytucji RP jest dostęp do informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady winny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości winny przemawiać na rzecz dostępu do informacji publicznej.
Podkreślić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest publicznym prawem każdego, realizowanym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Należy przy tym wskazać, że zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji.
W myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek:
– przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach tej ustawy winien być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, tj. zgodnie z art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2);
– obowiązane do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 3 powołanej ustawy są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 będące w posiadaniu tejże informacji.
W świetle powyższych przepisów zadaniem Sądu było ustalenie, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek o udostępnienie informacji publicznej był skierowany do podmiotu, który jest podmiotem obowiązanym do jego załatwienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
Do ustalenia, czy określony podmiot jest obowiązany do udzielenia informacji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, konieczne jest zbadanie istnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, po drugie, czy w ramach wykonywania tych zadań wytwarza lub pozyskuje informacje publiczne.
W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają.
W związku z żądaniem Fundacji udostępnienia informacji w zakresie i formie określonym w jej wniosku należało rozstrzygnąć, czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a) – c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.
W sprawie nie budzi wątpliwości to, że wnioskowane przez Fundację informacje stanowią informację publiczną. Jednym ze źródeł finansowania działalność [...] są m. in. dotacje z budżetu państwa (środki publiczne), co oznacza, że ich wydatkowanie podlega kontroli społecznej. Badając więc skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, iż zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy dostępie do informacji publicznej udzielenie informacji publicznej następuje na wniosek i jest udzielane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Aby uwolnić się od zarzutu bezczynności podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej musi podjąć jedną z następujących form działania:
1. udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy),
2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy),
3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem – po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),
4. decyzją odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 16 ust. 1 ustawy),
5. powiadomić pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
W rozpoznawanej sprawie żądanie udostępnienia informacji odnosi się do skierowanego do Członka Zarządu Polskiego Z.A. pana dr M. J. kopii sporządzonego w marcu 2009 roku (data publikacji w formie elektronicznej: [...] marzec 2009 r. g. 19:54:21) sprawozdania (tytuł dokumentu: "Spotkanie z konserwatorem - sprawozdanie") przedstawiciela [...] [...] i [...] spotkania w siedzibie RDOŚ w K. z pracownikami tej instytucji (tj. B. K. - z-cą [...] Dyrektora Ochrony Środowiska i R. S. - Oddział Ochrony [...]). Sprawozdanie to zostało następnie przekazane do wiadomości innych pracowników I działaczy [...] "[...]".
Z treści Rozdziału 1 Statutu [...], Polski Z. A. jest zarejestrowanym związkiem stowarzyszeń kultury fizycznej i posiada osobowość prawną (§ 3).
W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie, że z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, [...] jest reprezentowany na zewnątrz przez jego Zarząd (pkt 21, ust. 2 statutu) przy czym brak jest jakiegokolwiek zastrzeżenia co do sposobu zwykłej reprezentacji w odniesieniu do poszczególnych członków Zarządu. Tym samym pan dr M. J. posiada prawo reprezentowania [...], pełniąc funkcję Członka Zarządu i tym samym reprezentuje organ podmiotu obowiązanego w myśl [...] i otrzymując pismo winien był to pismo przekazać wg właściwości. Należy zauważyć, że w zakresie doręczeń przepisy K.p.a. zawierają pewne anachronizmy, będące pochodną poprzedniego ustroju, w którym istotne było przypisanie podmiotom określonego i jedynego sposobu doręczeń, co już nie zachowuje swojej aktualności na tle systemu prawnego tworzonego na przestrzeni ostatnich dekad przez demokratyczne państwo prawne. Dlatego obecnie w zakresie przepisów o doręczeniach nie należy interpretować literalnie, co daje podstawę do uznania istnienia uprawnienia członkom Zarządu do otrzymywania korespondencji i ewentualnego przekazywania jej do właściwej komórki organizacyjnej. Ponadto należy uznać to przejaw dbałości zarówno o własne interesy w postępowaniu administracyjnym ale też uprawnienia innych stron do pozyskiwania informacji niejawnej.
Sąd podkreśla, że przepisy o doręczeniach stanowią w istocie gwarancje przestrzegania zasady demokratycznego państwa prawnego. Przepisy o charakterze gwarancyjnym nie mogą być interpretowane - niejako "na szkodę" obywatela (którego regulacja ma chronić przed nadużyciami ze strony organów).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż przepisy o doręczeniach winny być interpretowane z uwzględnieniem przewidzianego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 600/08, CBOSA). Strona w tej sprawie nie wskazywała w Statucie innego sposobu postępowania w sprawach przyjmowania korespondencji.
Należy zauważyć, że do dnia wniesienia skargi nie został prawidłowo wykonany wniosek o udostępnienie informacji publicznej jak również nie zostało prawidłowo rozpatrzone ponaglenie związane z nierozpatrzeniem przedmiotowego wniosku. Materiał zgromadzony w aktach administracyjnych i aktach sądowych wskazuje zaś na to, że Związek, udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego dnia [...] października 2018 r.
Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenie, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawierają bowiem normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w § 1a art. 149 wyrazu "jednocześnie", nie oznacza że przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie.
Biorąc pod uwagę fakt, że skargę na nieudzielenie informacji w terminie złożono [...] października 2018r. i informacja została udzielona dnia [...] października 2018 r. należy uznać, że od dnia [...] grudnia 2017 r. (data wniosku) do dnia udzielenia informacji [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku.
Biorąc pod uwagę fakt skompilowanego stanu faktycznego związanego z kwestią doręczenia wniosku Sąd stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W pozostałym zakresie oddalono skargę, bowiem wniosek skarżącej wskazany w pkt 1 petitum jego skargi został już rozpatrzony a odpowiedź na wniosek została skarżącej udzielona w dniu [...] października 2018 r. Wniosek wskazany w pkt 3 petitum skargi jest bezzasadny z tego względu, że w przedmiotowej sprawie nie był wydany żaden wyrok sądu administracyjnego, w którym sąd taki uwzględniłby skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a grzywna w wysokości, o której tam mowa może być nałożona na organ wyłącznie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co wynika z art. 154 § 1 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z wnioskiem, skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a.