II SAB/Wa 646/21

II SAB/Wa 646/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz /przewodniczący/
Michał Sułkowski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1596/22 - Wyrok NSA z 2023-10-12
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 149 par. 1, art. 151, art. 200, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność PGNiG [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje PGNiG [...] S.A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. K. z dnia [...] sierpnia 2021 r. w zakresie punktu 2 i 3 w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od PGNiG [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. A. K. (zwany dalej "Skarżącym") [...] sierpnia 2021r. wystąpił, za pośrednictwem poczty elektronicznej, z wnioskiem do Zarządu PGNiG [...] S.A. (zwana dalej "Spółką") o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020r. poz. 2176, zwana dalej "u.d.i.p.") w zakresie:
1) umowy zawartej z [...] Sp. z o.o. (zwany dalej "Wykonawcą") w sprawie zamówienia zrealizowanego przez Wykonawcę dotyczącego "[...]";
2) informacji, czy w toku realizacji ww. zamówienia naliczono na rzecz Spółki kary umowne, płatne przez Wykonawcę i/lub czy Spółka dochodziła od Wykonawcy naprawy szkody powstałej w związku z realizacją ww. zamówienia, jeżeli tak, Skarżący wniósł o niezwłoczne udostępnienie wystawionych przez Spółkę not księgowych w tym zakresie;
3) informacji, czy w związku z realizacją ww. zamówienia prowadzone są lub były z Wykonawcą jakiekolwiek spory sądowe, jeżeli tak, wniósł o udostępnienie informacji, czy zapadły wyroki sądowe i o udostępnienie ich treści.
Skarżący wystąpił o przesłanie skanów informacji i dokumentów drogą elektroniczną na podany adres e-mail.
2. Spółka [...] sierpnia 2021r. przesłała skan umowy z [...] marca 2014r. nr [...], a w pozostałym zakresie, poinformowała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu.
3. Skarżący nie zgodził się, z argumentacją Spółki i 10 września 2021r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej w pkt 2 i 3 ww. wniosku, zarzucając:
- naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 2 u.d.i.p. - przez bezpodstawny brak udostępnienia informacji i dokumentów wskazanych w pkt 2 i 3 wniosku, choć mają one charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.;
- stan bezczynności Spółki, która nie udostępniła informacji publicznej wskazanej w pkt 2 i 3 wniosku, ani nie odmówiła jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 16 u.d.i.p.; co przesądza o rażącym charakterze bezczynności.
Skarżący wniósł o: - uwzględnienie skargi przez Spółkę, na mocy art. 54 § 3 P.p.s.a., wobec oczywistej zasadności skargi i uwzględnienie wniosku w zakresie informacji żądanych w pkt 2 i 3 wniosku przez ich udostępnienie w formie wskazanej we wniosku; - w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, przekazanie skargi do WSA w Warszawie. Skarżący zwrócił się do Sądu o: zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia pkt 2 i 3 wniosku w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, na mocy art. 149 § 1 pkt 3) P.p.s.a., że Spółka dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący w uzasadnieniu przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując, że wszelkie dokumenty i informacje w nich zawarte związane z wykonywaniem czy wykonaniem umów w sprawach zamówień publicznych, w tym w szczególności faktury, reklamacje, noty odsetkowe i obciążeniowe oraz dokumenty związane ze sporami pomiędzy zamawiającym a wykonawcami, posiadają walor dokumentacji urzędowej, stanowiącej informację publiczną. Dotyczą bowiem sfery faktów i wytworzono je w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej oraz zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) i pkt 4 lit. a, b, c. u.d.i.p., a więc tworzą informację o sprawach publicznych, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym podlegając udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. (wyrok WSA w Warszawie z 15 stycznia 2020r. sygn. akt II SAB/Wa 588/19, LEX nr 3014945). Katalog informacji, mających charakter publiczny, wymieniony w art. 6 ust. 1 pkt. 1-5 u.d.i.p. w sposób przykładowy wskazuje informacje publiczne podlegające udostępnieniu (co wynika z użytego w przepisie określenia "w szczególności"). Skoro sformułowania ustawowe nie są precyzyjne, w orzecznictwie wskazuje się, że przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie i przyjmuje się, że przedmiot informacji publicznej stanowi cała działalność wszystkich jej organów. Jeżeli stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (wyrok NSA z 7 grudnia 2010r. sygn. akt I OSK 1774/10, LEX nr 745166).
4. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Spółka wyjaśniła, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w przypadku podmiotów innych niż organy władzy publicznej mowa jest o zadaniach publicznych, a nie zadaniach władzy publicznej. Nie każde działanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Obciążenia wykonawcy karami umownymi, czy też prowadzenia sporów sądowych z Wykonawcą nie spełnia ww. wymogu, nie dotyczy bowiem sfery publicznej, a należy do relacji zamawiający-wykonawca i jako taki nie może zostać uznane za informację publiczną. Zgodnie z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 września 2019r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo zamówień publicznych, do umów w sprawie zamówienia publicznego, o których mowa w ustawie uchylanej w art. 89 tejże ustawy, zawartych przed 1 stycznia 2021r., stosuje się przepisy dotychczasowe - przepisy ustawy z 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (dalej: "p.z.p."). Zgodnie zaś z art. 139 ust. 3 p.z.p. umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego wyłącznie umowy na realizację zamówienia publicznego są jawne i podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. A contrario - informacje związane z realizacją umowy, nie są jawne i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. (wyrok WSA w Warszawie z 4 czerwca 2019r. II SAB/Wa 202/19).
Zdaniem Spółki nie należy w sposób automatyczny przyjmować jawności wszystkich dokumentów dotyczących umowy zawartej w zamówieniu publicznym, jako konsekwencji jawności samej umowy. Przepisów o jawności postępowania oraz samej umowy nie należy bowiem interpretować rozszerzająco. Zasada jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i zasada jawności umowy o udzielenie zamówienia publicznego, nie rozciąga się na inne dokumenty niezwiązane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Zagadnienia poruszane przez Skarżącego w pkt 2 i 3 wniosku z [...] sierpnia 2021r. nie stanowią informacji publicznej, więc nie było możliwości wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., lecz możliwe było udzielenie pisemnej informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2020r. II SAB/Wa 171/20).
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga zasługuje na uwzględnienie.
2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem skargi była bowiem bezczynność Spółki w związku z punktem 2 i 3 ww. wniosku Skarżącego z [...] sierpnia 2021r. o udzielenie, na podstawie u.d.i.p.:
- informacji, czy w toku realizacji zamówienia publicznego naliczono na rzecz Spółki kary umowne, płatne przez Wykonawcę i/lub czy Spółka dochodziła od Wykonawcy naprawy szkody, powstałej w związku z realizacją ww. zamówienia, jeżeli tak, o niezwłoczne udostępnienie wystawionych przez Spółkę not księgowych w tym zakresie (pkt 2 wniosku);
- informacji, czy w związku z realizacją ww. zamówienia prowadzone są lub były z Wykonawcą jakiekolwiek spory sądowe, jeżeli tak, to udostępnienie informacji, czy zapadły wyroki sądowe i o udostępnienie ich treści (pkt 3).
Sąd wskazuje ponadto, że Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz.137 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z 24 lipca 2015r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz.U. z 2015r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi: podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).
Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
4. Sąd, mając powyższe okoliczności na uwadze, podkreśla, że w toku oceny zasadności skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, zobowiązany jest przede wszystkim ustalić, czy podmiot, do którego Skarżący wystąpił z wnioskiem był zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji publicznej, jak również, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w ramach u.d.i.p. Dopiero przesądzenie ww. kwestii umożliwia dalsze procedowanie w sprawie.
Sąd w związku z tym wskazuje, że Spółka była zobowiązana do udzielenia żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, z uwagi na treść powołanego wyżej art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Sąd zauważa również, że Spółka nie powoływała się, że nie posiada żądanych przez Skarżącego dokumentów, więc możliwe było przyjęcie, że zaszła przesłanka z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.
Warto też podkreślić, że jakkolwiek obie strony: Skarżący i Spółka powołują się na orzecznictwo Sądów administracyjnych w zakresie zamówień publicznych i związanych z tym obowiązków w zakresie u.d.i.p., tym niemniej wyciągają z poglądów prezentowanych w judykaturze odmienne wnioski.
Sąd w związku z tym wskazuje, że jakkolwiek zgadza się ze Spółką, że nie należy w sposób automatyczny przyjmować jawności wszystkich dokumentów dotyczących umowy zawartej w zamówieniu publicznym, jako konsekwencji jawności samej umowy, gdyż przepisów o jawności postępowania zamówień publicznych nie należy interpretować rozszerzająco. Tym niemniej Sąd uznaje, że funkcjonowanie podmiotów wykonujących władzę publiczną oraz gospodarujących mieniem publicznym, a do takich należy Spółka, generuje także inną kategorię informacji, które są informacjami publicznymi, gdyż wiążą się z dysponowaniem majątkiem publicznym. Skarżący, formułując punkt 2 i 3 ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej wskazał natomiast, że chodzi mu o uzyskanie informacji w zakresie: - dochodzenia przez Spółkę od Wykonawcy zamówienia publicznego kary umownej wiążącej się z naprawą szkody i wnosił o udostępnienie not księgowych w tym zakresie, jeśli były wystawiane (pkt 2 wniosku), jak również o udostępnienie informacji czy z Wykonawcą zamówienia publicznego były prowadzone jakiekolwiek spory sądowe wiążące się z realizacją ww. zamówienia publicznego, a jeśli tak czy zapadły wyroki sądowe i o udostępnienie ich treści (pkt 3).
Sąd, mając powyższe na względzie, uznaje, że informacje, o udostępnienie, których wnosił Skarżący, wiązały się z gospodarowaniem majątkiem, którym dysponuje podmiot, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jak również z pożytkami z tego majątku i jego obciążeniami (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. d) u.d.i.p.). Nie można też tracić z pola widzenia struktury właścicielskiej w Grupie kapitałowej PGNiG, jak również w samej Spółce oraz udziału Skarbu Państwa w akcjach ww. Spółek, do czego nawiązuje art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. Ponadto należy też wziąć pod uwagę przedmiot u.d.i.p. i to, że przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. jedynie w sposób przykładowy ustala zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej, posługując się pojęciem "w szczególności", które przesądza o niepełnym charakterze zawartego w tym przepisie wyszczególnienia. W razie zatem wątpliwości czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym u.d.i.p., należy – respektując zasadę powszechnego dostępu do informacji publicznej – interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji.
Analogiczne stanowisko było prezentowane wielokrotnie w judykaturze, jak również w piśmiennictwie (por. wyroki NSA z: 5 grudnia 2002r. sygn. akt II SA/Wr 1600/02, 2 lipca 2003r. sygn. akt II SA 837/03, MoP 2003/17/770; R. Stefanicki, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego, PiP 2004/z.2/s.98). Niedopuszczalne jest więc stanowisko, że informacja, która nie została wymieniona w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie jest informacją publiczną (I. Kamińska M. Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, WoltersKluwer, Warszawa 2016r., wyd. 3, s. 130).
5. Sąd w związku z tym podnosi, że skoro w sprawie miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej – u.d.i.p., należało uznać skargę za dopuszczalną, co umożliwiało Sądowi przejście do drugiego etapu kontroli – do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność. W tym zakresie Sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni i w terminie, a więc, czy wykonany został obowiązek działań przewidzianych w przepisach u.d.i.p.
Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy u.d.i.p. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – czyli, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Sąd, reasumując, przyjął zatem, że skoro wnioskowane przez Skarżącego w pkt 2 i 3 wniosku informacje wiążą się z gospodarowaniem przez Spółkę majątkiem, o którym mowa w art. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. d) u.d.i.p., nieprawidłowe i niewystarczające było udzielenie Skarżącemu informacji jedynie w piśmie z [...] sierpnia 2021r. oraz przyjęcie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu. Warto też podkreślić, że Spółka powinna szerzej odnieść się do kwestii orzeczeń Sądu powszechnego, których żądał Skarżący, mając na względzie unormowanie wskazane w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Sąd, mając powyższe na względzie, stwierdził, że Spółka pozostawała w bezczynności na dzień wniesienia przez Skarżącego skargi do WSA w Warszawie i bezczynność ta nie ustała, więc zasadne było wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd otrzymał ponadto informację o cofnięciu przez Skarżącego skargi już po wydaniu wyroku, więc niemożliwe było wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zdaniem Sądu brak było też podstaw do stwierdzenia, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a.), co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim sentencji wyroku. Z rażącym charakterem bezczynności mamy do czynienia, np. gdy okres zaniechania jest długotrwały, zaniechanie jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12, dostępny na www.nsa.gov.pl). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest więc zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie, gdyż Spółka z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzieliła informacji, choć uczyniła to w niewłaściwej formie i nie podała właściwych przepisów, które należało wziąć pod rozwagę w sprawie. Warto jednak wskazać, że zagadnienia związane z udzieleniem informacji publicznej, z uwagi na otwarty katalog przedmiotu u.d.i.p., jak również jedynie przykładowy zakres pojęcia informacji publicznej budzą szereg wątpliwości także w samym orzecznictwie i piśmiennictwie, a Spółka nie jest organem administracyjnym.
Sąd w związku z tym nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku Skarżącego o zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, oddalając, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę w tym zakresie (punkt trzeci sentencji).
Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt czwarty sentencji) postanowił na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a., wskazując, że jedynym poniesionym przez Skarżącego kosztem w sprawie był wpis sądowy w wysokości 100 zł.
6. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie ww. przepisów, orzekł, jak w sentencji.