II SAB/Wa 635/20

II SAB/Wa 635/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Szmydt
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 6665/21 - Wyrok NSA z 2023-02-07
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a, art. 151 oraz art. 200  w zw. z art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji do rozpoznania punktu 1 wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji na rzecz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] lipca 2020 r. (data wpływu do organu: [...] sierpnia 2020 r.) Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie") wystąpiło do Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji w W. (dalej: "Agencja") o udostępnienie informacji publicznej poprzez:
1. wskazanie z imienia i nazwiska wraz z podaniem specjalizacji autorów raportu odpowiadających na pytanie sformułowane przez Ministra Zdrowia dotyczące oceny wpływu na zdrowie pola elekromagnetycznego w zakresie 100 kHz do 300 GHz: "Czy istnieją potwierdzone naukowo jednoznaczne dowody na szkodliwość oddziaływania na zdrowie człowieka pola elektromagnetycznego w radiowym zakresie częstotliwości o wartościach nieprzekraczających wartości granicznych zalecanych przez ICNIRP dla ogółu społeczeństwa" z Wydziału Oceny Technologii Medycznych Agencji;
2. wskazanie, jaka ekspozycja (wartości p-m) ludności na pola elektromagnetyczne emitowane przez anteny stacji bazowych systemów telefonii komórkowych (BTS) była analizowana przez Agencję i czy obejmowała wartości na poziomie 61V/m przy procedowaniu projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku?
Powyższy wniosek skarżący umotywował stwierdzeniem, że Minister Cyfryzacji oraz Minister Zdrowia posługują się dokumentem sporządzonym przez Agencję [...] listopada 2019 r., który nie tylko jest niepodpisany, ale też nie zawiera najważniejszych informacji, a mianowicie jakimi specjalizacjami legitymowali się jego autorzy (lekarze, biegli, naukowcy).
W odpowiedzi z [...] sierpnia 2020 r. Prezes Agencji (dalej też: "organ") w kontekście pytania nr 1 wniosku skarżącego podał, że raport pt. "Wpływ pola elektromagnetycznego 100 kHz do 300 GHz na zdrowie człowieka", ukończony [...] listopada 2019 r., powstał w odpowiedzi na zlecenie Ministra Zdrowia, nadzorującego i zlecającego Agencji zadania, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm.; dalej: "ustawa o świadczeniach"). Organem Agencji, kierującym Agencją, reprezentującym ją oraz podejmującym wymienione w ustawie działania, jest Prezes Agencji, do którego zakresu działania należy m.in. wykonywanie innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw zdrowia (art. 31o ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach). Jednym z zadań, należącym do ww. kategorii, było zlecenie, dotyczące oceny wpływu pola elektromagnetycznego 100 kHz do 300 GHz na zdrowie człowieka. Po ukończeniu prac analitycznych i opracowaniu raportu, przedmiotowy dokument został przekazany przez Prezesa Agencji Ministrowi Zdrowia. Organ zapewnił, że jego pracownicy, wspierający go w wykonywaniu ustawowych zadań, na etapie poprzedzającym opracowanie ostatecznego dokumentu, to doświadczone, wykwalifikowane osoby, posiadające wiedzę specjalistyczną, niezbędną do należytej realizacji ustawowych zadań Agencji.
Ustosunkowując się do pytania nr 2 wniosku skarżącego, Prezes Agencji wyjaśnił, iż przeprowadzane analizy wpływu pola elekromagnetycznego na zdrowie człowieka uwzględniały zakres częstotliwości od 100 kHz do 300 GHz. Analizy nie były zawężane poprzez podanie wartości natężenia pola.
Pismem z [...] września 2020 r. (data wpływu do organu: [...] września 2020 r.) skarżący ponowił wniosek, wskazując, że jest to konieczne, ponieważ odpowiedź Prezesa Agencji z [...] sierpnia 2020 r. nie dotyczyła istoty sformułowanych pytań.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z [...] września 2020 r. powołał się na swoją uprzednią odpowiedź z [...] sierpnia 2020 r., w której jednoznacznie wskazano, jaki zakres częstotliwości uwzględniały analizy wpływu pola elekromagnetycznego na zdrowie człowieka oraz poinformowano skarżącego, że analizy te nie były zawężane poprzez podanie wartości natężenia pola. Raport powstał w odpowiedzi na zlecenie, którego wykonanie należało do ustawowych kompetencji Prezesa Agencji, któremu przysługują kompetencje decyzyjne z możliwością władczego oddziaływania na inne osoby i dysponowania środkami publicznymi. Wyrazem i efektem posiadania powyższego zakresu uprawnień Prezesa Agencji była również decyzyjność w odniesieniu do ostatecznego kształtu stanowiska zajętego w raporcie, przekazanego Ministrowi Zdrowia (imię, nazwisko oraz specjalizacja Prezesa Agencji są publicznie dostępne, widoczne także w pieczęci imiennej, zamieszczonej pod pismem z [...] sierpnia 2020 r.).
Również w udzielonej we wcześniejszym piśmie odpowiedzi odniesiono się do przygotowania pracowników Agencji do realizacji powierzanych im zadań. Organ powtórzył, iż posiadanie wymaganego na danym stanowisku kierunkowego wykształcenia i doświadczenia jest szczegółowo weryfikowane podczas naborów do pracy w Agencji, a priorytetem wobec osób już zatrudnionych jest stałe podnoszenie ich kwalifikacji zawodowych.
W nawiązaniu do objętych wnioskiem danych osobowych pracowników, Prezes Agencji uznał, że dostęp do nich nie powinien być nieograniczony, ingerujący w sferę prywatności, która podlega szczególnej ochronie prawnej. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, przetwarzanie danych w postaci imion i nazwisk pracowników może mieć miejsce wtedy, gdy jest to: niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego; usprawiedliwione celem działania pracodawcy, łączącym się z jego zadaniami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem zakładu oraz nie może naruszać praw i wolności pracownika.
Skoro prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, to należy przyjąć, iż udostępnienie danych osobowych osoby fizycznej powinno się ograniczyć tylko do tego co z mocy ustawy będzie uznane za jawne. Analizując wzajemną relację prawa do prywatności wobec prawa dostępu do informacji publicznej, organ zaaprobował stanowisko judykatury, w myśl którego udostępnianie informacji publicznej jest dopuszczalne z poszanowaniem konstytucyjnego prawa do prywatności, oraz że wobec prawa dostępu do informacji publicznej pierwszeństwo ma prawo do prywatności; ochrona prywatności osób fizycznych usytuowana jest bowiem jako dobro nadrzędne nad prawem dostępu do informacji publicznej.
Pismem z [...] września 2020 r. stowarzyszenie wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Agencji, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznanie wniosku z [...] lipca 2020 r. zgodnie z przepisami prawa w zakresie objętym żądaniem oraz zwrot kosztów według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismo organu powinno mieć formę decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. Zdaniem stowarzyszenia, prawdziwym powodem odmowy jest przekroczenie uprawnień przez Agencję, która nie zajmuje się opiniowaniem inwestycji w zakresie wpływu pola elektromagnetycznego na organizmy żywe. Trudno przypuszczać, iż w Agencji pracują nieznani dotychczas lekarze specjaliści z dziedziny objętej wnioskiem. Bez informacji o specjalizacji z dziedziny medycyny czy dorobku naukowym, nie można uznać, że dokument sporządziły osoby o odpowiednich kwalifikacjach w sprawie gdzie stawką jest życie Polaków.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego, skarżący nie podzielił stanowiska Prezesa Agencji, iż imiona i nazwiska oraz specjalizacja z dziedziny medycyny nie może zostać ujawniona ze względu na przewagę dobra prywatnego nad dobrem publicznym. Nie sposób też przyjąć, że Agencja jest tajną instytucją i tym samym nie możne ujawniać danych oraz specjalizacji osób przygotowujących w jej imieniu raport.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec dostrzeżonych braków formalnych, a w razie ich uzupełnienia przez skarżącego - zażądał oddalenia skargi jako niezasadnej. W ocenie Prezesa Agencji, informacja publiczna została udostępniona stowarzyszeniu terminowo i w pełnym zakresie. Przedmiotowy raport został wykonany w odpowiedzi na zlecenie Ministra Zdrowia, na podstawie art. 31n pkt 5 ustawy o świadczeniach, zgodnie z obowiązującymi zasadami i wytycznymi, w tym w zakresie przeglądu doniesień naukowych. W kwestii pytania pierwszego wniosku organ przywołał wykładnię pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne, dokonaną w judykaturze Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych. Natomiast w odniesieniu do drugiego pytania wniosku Prezes Agencji podał, iż udzielił jednoznacznej odpowiedzi, wskazując zakres częstotliwości uwzględniony w przeprowadzonych analizach wpływu pola elekromagnetycznego na zdrowie człowieka.
W piśmie z [...] maja 2021 r. skarżący zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 640/20, wydany w podobnej sprawie ze skargi stowarzyszenia. Zacytował fragment tego orzeczenia obejmujący rozważania odnośnie rozumienia pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Skarżący zaakcentował, iż w adresowanym do niego piśmie Prezes Agencji wskazał na bliżej nieokreślone osoby współpracujące z organem, podczas gdy powinien wprost podać jakie osoby, o jakich kwalifikacjach, pracowały przy sporządzaniu przedmiotowego dokumentu, tak, aby nie było wątpliwości co do ich wiedzy i wykształcenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a:
1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności,
2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,
3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Agencja jest opiniodawczo-doradczą jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną, nadzorowaną przez ministra właściwego ds. zdrowia. Jej rola polega na wspomaganiu ministra właściwego ds. zdrowia w procesie podejmowania decyzji dotyczących finansowania świadczeń lekowych i nielekowych w systemie ochrony zdrowia. Zgodnie z art. 1 pkt 6a ustawy o świadczeniach, ustawa ta określa zasady funkcjonowania, organizację i zadania Agencji. Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór nad Agencją i zatwierdza jej sprawozdania finansowe (vide art. 11 ust. 1 pkt 10 i pkt 11 ustawy o świadczeniach). W świetle zapisów ustawy o świadczeniach należy uznać Agencję za podmiot reprezentujący zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Organem Agencji jest Prezes Agencji, który kieruje Agencją i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31o ust. 1 i ust. 3 ustawy o świadczeniach).
W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dookreśla pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05 - orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
We wniosku z [...] lipca 2020 r. (ponowionym pismem z [...] września 2020 r.) skarżący zażądał udostępnienia informacji dotyczących raportu sporządzonego przez Agencję na zlecenie Ministra Zdrowia. Chodzi tu więc o informacje na temat zleconego przez ministra właściwego do spraw zdrowia zadania, o którym mowa w art. 31n pkt 5 ustawy o świadczeniach. Skoro żądany wniosek odnosi się do ustawowo określonych zadań Agencji, to posiada on walor informacji publicznej.
Zatem w niniejszej sprawie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p., co zresztą nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Należy zgodzić się z organem, iż udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednakże w takim wypadku organ powinien wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Obowiązek ten formułuje expressis verbis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Powyższy przepis nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. Jednakże w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała; w szczególności Prezes Agencji nie podważał charakteru wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, lecz w zakresie pytania z pkt 1 wniosku skarżącego powołał się na ochronę danych osób fizycznych. W przypadku powołania się na przepis art. 5 u.d.i.p. właściwą formą odmownego załatwienia sprawy jest wydanie przez organ decyzji administracyjnej. Natomiast nieudostępnienie żądanej informacji, przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej, stanowi o bezczynności organu. Zatem trafnie zauważył skarżący, że wywody organu, poparte orzecznictwem, co do konieczności ochrony danych osób fizycznych, które zostały przywołane w kontekście pytania nr 1 wniosku skarżącego, powinny znaleźć się w odmownej decyzji. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Prezesa Agencji do rozpoznania pytania z pkt 1 wniosku skarżącego z [...] lipca 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Oceniając, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., należy podkreślić, iż nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest takie ciężkie (kwalifikowane) naruszenie, z którym związane są cechy wyraźnej i niewątpliwej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 745/20). Z kolei w wyroku z 21 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 675/12, NSA wskazał, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Reasumując, przekroczenie ustawowych obowiązków powinno być znaczne, a także powinno potwierdzać zły zamiar organu albo skutkować wyjątkowo dotkliwymi skutkami.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w bezczynności Prezesa Agencji w odniesieniu do pytania nr 1 wniosku, o czym orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Przede wszystkim należy podkreślić, że organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedział na wniosek skarżącego (zarówno ten z [...] lipca 2020 r., jak i ponowny, tożsamy w treści – z [...] września 2020 r.), a stwierdzona bezczynność w ww. zakresie wynikała z błędnego stanowiska Prezesa Agencji odnośnie braku potrzeby załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Przedmiotowa bezczynność nie była więc podyktowana złą wolą organu.
W odniesieniu do pytania z punktu 2 wniosku skarżącego, Sąd uznał, iż Prezes Agencji nie dopuścił się bezczynności, bowiem w ustawowym (14-dniowym) terminie wyjaśnił, że analizy wpływu pola elekromagnetycznego na zdrowie człowieka uwzględniały zakres częstotliwości od 100 kHz do 300 GHz i nie były zawężane poprzez podanie wartości natężenia pola. Tak więc w zakresie pytania z pkt 2 wniosku skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) rozstrzygnięto w punkcie czwartym sentencji wyroku na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o przepis art. 119 pkt 4 p.p.s.a.