II SAB/Wa 628/24

II SAB/Wa 628/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Sławomir Fularski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1. art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 149 par. 2 w w. z art. 154 par. 6, art. 200 i art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia pkt 1, 2, 3 wniosku J. P. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz J. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2024 r. J. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] sierpnia 2024 r. w zakresie:
1. udostępnienia kopii zlecenia operatu szacunkowego określenia wartości budynku gospodarczego posadowionego na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...];
2. udostępnienia kopii wykonanego operatu szacunkowego określenia wartości budynku gospodarczego posadowionego na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...];
3. udostępnienia kopii rachunku/faktury za wykonanie na rzecz Miasta [...] zlecenia operatu szacunkowego określenia wartości budynku gospodarczego posadowionego na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...];
4. wskazania w jakim trybie i na podstawie jakich przepisów prawa został zlecony operat szacunkowy określenia wartości budynku gospodarczego posadowionego na nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...].
W związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 7 dni od daty zwrotu akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzenie, że nastąpiła bezczynność i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
Skarżący podał, że w odpowiedzi z [...] sierpnia 2024 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ poinformował, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. nie może stanowić podstawy do otrzymania informacji we własnej sprawie przywołując przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK1696/12. Wyjaśnił dalej, że przepisy ustawy o dostępnie do informacji publicznej nie mogą stanowić podstawy do uzyskania informacji wyłącznie dla realizacji prywatnych, jednostkowych interesów. Celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w zakresie uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych lecz przeznaczonych do jego prywatnych potrzeb. Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji.
Skarżący stwierdził, że powyższe stanowisko organu jest błędne. W pierwszej kolejności podkreślił, że nie wystąpił o udostępnienie informacji publicznej powołując się na udzielone mu przez kogokolwiek pełnomocnictwo, nigdzie w treści spornego wniosku nie wskazał, aby działał na czyjąś rzecz lub też w czyimś imieniu stąd też wywody organu na temat tego, że działa w imieniu stron postępowania skoro on sam się na taką okoliczność nie powołał są nieuprawnione.
W przedmiotowej sprawie została spełniona zarówno przesłanka podmiotowa (Prezydent [...] jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej) jak i przedmiotowa (zlecony za środki publiczne operat szacunkowy w sprawie prowadzonej przez podmiot władzy publicznej).
Ponadto skarżący podkreślił, że organ od 12 lat nie wykonał swojej prawomocnej decyzji i nie ustanowił w drodze umowy użytkowania wieczystego na rzecz beneficjentów przedmiotowej decyzji z [...] marca 2012 r. (jedna z beneficjentek nie dożyła wykonania decyzji przez organ). Nieruchomości przy ulicy [...] w Warszawie w dalszym ciągu stanowi mienie komunalne co potwierdza wprost wpis w Dziale [...] księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] za numerem [...].
Skoro Miasto [...] jest wpisane jako właściciel przedmiotowej nieruchomości to wszystkie sprawy związane z przedmiotową nieruchomością, w szczególności wydatkowane ze środków publicznych kwoty na sporządzenie operatu szacunkowego stanowią informację publiczną (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 826/19). Zaznaczył, że faktura czy zlecenie dokumentujące rozporządzenie środkami publicznymi spełnia kryteria informacji publicznej.
Bezspornie zatem informacja za ile organ władzy publicznej zamierza zbyć mienie komunalne oraz na podstawie czego i w jaki sposób została ustalona cena sprzedaży stanowi informację publiczną (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 780/23).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o oddalenie wskazując, że pismem z [...] sierpnia 2024 r., a zatem w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wyjaśnił skarżącemu, że żądane we wniosku z [...] sierpnia 2024 r. informacje nie mają waloru informacji publicznej. Przedmiotem wniosku nie jest kwestia służąca jakiemukolwiek interesowi społecznemu, dotyczy on jedynie realizacji indywidualnych interesów wnioskodawcy jako pełnomocnika stron postępowania. Skarżący został poinformowany, że udzielona odpowiedź nie stanowi odmowy udostępnienia informacji, jest natomiast informacją, że informacje żądanie we wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i wniosek nie może zostać uznany za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie przedmiotowej ustawy.
Dodatkowo organ podał, że z urzędu jest mu wiadomym, iż skarżący był pełnomocnikiem stron postępowania administracyjnego toczącego się na podstawie art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] wydanego z dnia [...] października 1945 r., a dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W kopiach akt własnościowych nieruchomości położonej przy ul. [...], które organ wykonał na użytek służbowy przed przekazaniem oryginałów do innych organów znajduje się kopia pełnomocnictwa z [...] sierpnia 2023 r. (Rep. A nr [...]), w którym strony postępowania udzielają J. P. umocowania do m.in. "zarządu interesami mocodawców i reprezentowania interesów mocodawców we wszystkich sprawach zabudowanej nieruchomości gruntowej tj. [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]." Pełnomocnictwo to nie było ograniczone jedynie do reprezentowania stron w postępowaniu administracyjnym, ale dotyczyło wszelkich interesów mocodawców związanych ze wskazaną nieruchomością, a ponieważ brak informacji o odwołaniu wyżej wymienionego pełnomocnictwa, należy domniemywać, że dalej wiąże skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej: "P.p.s.a."). Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (vide T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na podstawie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, iż Prezydent [...] jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Kwestia ta nie była sporna między stronami postępowania.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej objętych wnioskiem informacji - czy mieszczą się one w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. (jak utrzymuje skarżący) czy też nie spełniają tego kryterium przedmiotowego (na co wskazuje stanowisko organu).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dookreśla pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów.
Przedmiotem pkt 1, 2 i 3 wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2024 r. stało się udostępnienie kopii zlecenia zidentyfikowanego we wniosku operatu szacunkowego, kopii tego operatu, kopii rachunków i faktur za wykonie przedmiotowego referatu szacunkowego.
Jak wskazał NSA w wyroku z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 780/23, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym jej art. 156 ust. 1a, nie ustanawiają odmiennie od regulacji zawartej w u.d.i.p. oraz wyłącznie i całościowo co do wszystkich podmiotów, problematyki dostępu do operatów szacunkowych wykonywanych na zlecenie organów administracji publicznej. W konsekwencji przyjąć należy, że nie są przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zatem, skoro w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie zostały uregulowane zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, to do tych informacji stosuje się przepisy u.d.i.p. Powyższe oznacza, że art. 156 ust. 1a u.g.n. nie reguluje dostępu do operatu szacunkowego podmiotom, dla których dokument ten jest źródłem informacji publicznej o mieniu gminnym. Dokument taki posiada walor informacji publicznej. Wskazuje bowiem wprost na podstawie jakich danych organy administracji bądź inne podmioty doszły do ustalenia wartości nieruchomości, co do których stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zatem co do zasady należy przyjąć, że żądanie skarżącego w powyższym zakresie dotyczy informacji publicznej. W świetle powołanego orzeczenia nie budzi wątpliwości Sądu, iż operat szacunkowy wykonany na zlecenie organu administracji publicznej stanowi informację publiczną. Zlecenie wykonania operatu szacunkowego stanowi zaś dokument urzędowy - oświadczenie woli w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Natomiast kopie rachunków i faktur za sporządzenie przedmiotowego operatu szacunkowego odnoszą się do wydatkowania majątku publicznego jednostek samorządu terytorialnego – art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.
Co zaś tyczy pkt 4 ww. wniosku stwierdzić należy, że pytanie w nim zawarte nie odnosi się do informacji publicznej, bowiem pytanie o przepisy prawa nie stanowi informacji publicznej (przykładowo wyroki NSA z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12, z 30 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 854/22).
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie aprobuje zapatrywania organu, iż subiektywny, indywidualny interes wnioskodawcy pozbawia przedmiot wniosku waloru informacji publicznej. Wprawdzie, jak słusznie dostrzegł organ, takie poglądy były prezentowane w judykaturze NSA, to jednak w ostatnim czasie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa odmienne stanowisko, w myśl którego brak jest podstaw do utożsamiania treści pojęcia informacji publicznej jako przedmiotu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej z kwestią prawidłowości korzystania z tego prawa. I tak np. NSA w wyroku z 24 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7440/21, podniósł, że kryterium "sprawy własnej", rozumianej jako indywidualna sprawa dotycząca wnioskodawcy, jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Jego przyjęcie prowadzi bowiem do konkluzji, iż - wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej - prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, wedle którego nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, prowadziłby do absurdalnego wniosku, iż informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności, bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy.
Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 17 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2615/21 stwierdzając, że dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej, jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 czy art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej" ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostepnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa, może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony.
W związku z tym, że Prezydent [...] nieprawidłowo przyjął, iż pkt 1 – 3 wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2024 r. nie stanowi informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę w tej części za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. Raz jeszcze zaakcentować trzeba, że o zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje wyłącznie spełnienie przesłanek przewidzianych w przepisach u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych przez wnioskodawcę informacji.
Konsekwencją uznania przez Sąd, że pkt 4 wniosku nie dotyczy informacji publicznej stało się oddalenie skargi w tej części na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).
Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność, w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812, a także wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12). Tymczasem w przedmiotowej sprawie bezczynność Prezydenta [...] nie wynikała ze złej woli czy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p., ale z ich błędnej interpretacji. Organ bowiem w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zareagował na wniosek skarżącego, przy czym dokonał niewłaściwej kwalifikacji prawnej tego wniosku, przyjmując odmienny od przedstawionego przez Sąd w niniejszej sprawie podgląd prezentowany w orzecznictwie.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej należy wskazać, iż zastosowanie tej instytucji powinno nastąpić w szczególnie drastycznych sytuacjach bezczynności. Zasądzenie sumy pieniężnej wnioskodawcy ma, w odróżnieniu od grzywny (charakter represyjny środka), charakter kompensacyjny wobec osoby, która doznała krzywdy w wyniku działania organu administracji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie z wnioskiem skarżącego. W związku z powyższym, Sąd nie przyznał skarżącemu od organu sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł w oparciu o art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w tym zakresie (punkt 3 sentencji wyroku). Użycie w art. 149 § 2 P.p.s.a. sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. Zastosowanie środka w postaci przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego ustawodawca pozostawił więc uznaniu sądu administracyjnego, a podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie Sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy dotyczące stanu bezczynności.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarł w pkt 4 sentencji wyroku, mając za podstawę art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).