II SAB/WA 595/23

II SAB/Wa 595/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Rada Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. J. P. (dalej "skarżący") zwrócił się do Naczelnej Izby Lekarskiej (dalej "NRL" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: imion i nazwisk, numerów rejestracyjnych, rodzajów i stopni posiadanych specjalizacji, tytułów specjalisty wszystkich członków, wszystkich izb lekarskich.
NRL w piśmie z dnia [...] września 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek. W piśmie tym organ wskazał, że przesyła plik elektroniczny zwierające żądane dane.
W piśmie z dnia [...] września 2023 r., zatytułowanym "Ponaglenie skierowane do Naczelnej Rady Lekarskiej", skarżący podniósł, że w przekazanej mu informacji nie wskazano odrębnie "tytułów specjalisty", a jedynie wskazano rodzaje i stopnie posiadanych specjalizacji.
W dniu [...] września 2023 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność NRL w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o:
1. zobowiązanie organu do prawidłowego załatwienia jego wniosku;
2. zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych;
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że odpowiedź organu z dnia [...] września
2023 r. nie zawierała danych dotyczących tytułów specjalisty. Skarżący wyjaśnił, że ponagleniem z dnia [...] września 2023 r. wezwał organ do przesłania informacji dotyczących tytułów specjalisty i do dnia złożenia skargi nie otrzymał jakiejkolwiek odpowiedzi pomimo, że organ posiada pełne informacje kontaktowe skarżącego.
Zdaniem skarżącego obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez organ, jak i publiczny charakter wnioskowanej informacji, jest bezsporny. W ocenie skarżącego brak posiadania wnioskowanej informacji musi być uprawdopodobniony przez organ, którego odpowiedź nie wskazała nawet na przyczynę niemożliwości jej udostępnienia. Skarżący wskazał, że katalog tytułów specjalisty jest katalogiem zamkniętym
w przeciwieństwie do katalogu specjalizacji w którym znajdują się takie specjalizacje jak "Organizacja pomocy społecznej", "Organizacja i taktyka służby zdrowia", "Higiena żywności i żywienia" czy też "Farmakologia i zielarstwo".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, że pismem z [...] września
2023 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek, przesyłając mu na adres ePUAP wraz z tym pismem plik elektroniczny zawierający wygenerowane z Centralnego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "CRL" ), prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską, zestawienie zawierające imię i nazwisko lekarza, numer rejestracyjny tego lekarza w okręgowym rejestrze lekarzy i lekarzy dentystów oraz posiadane przez tego lekarza specjalizacje, wskazując jej rodzaj, a w przypadku gdy lekarz ten uzyskał specjalizację w okresie obowiązywała specjalizacji dwustopniowych, także jej stopień.
Dalej organ wskazał, że w ramach informacji publicznej udostępnia dane
o lekarzach, które są zgromadzone w CRL i zostały wskazane w art 52 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021, poz. 1342). Organ podał, że CRL jest prowadzony w systemie teleinformatycznym i zawiera dane, które są gromadzone w okręgowych rejestrach lekarzy prowadzonych przez okręgowe rady lekarskie. Zatem dane o lekarzach wprowadzane są do systemu teleinformatycznego przez okręgowe rady lekarskie na podstawie dokumentów potwierdzających te dane składanych przez lekarzy w okręgowych izbach lekarskich i przekazywane do Centralnego Rejestru Lekarzy, zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich, co miesiąc, w ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca. Organ stwierdził, że skarżący zapewne posiada tę wiedzę, gdyż również jest członkiem samorządu lekarskiego
i wcześniej wielokrotnie zwracał się do NRL o udostępnieniu mu różnych informacji z tego rejestru, powołując stosowne przepisy ustawy o izbach lekarskich określające zasady udostępniania danych z tego rejestru.
Organ wyjaśnił również, że system teleinformatyczny wykorzystywany do prowadzenia CRL został skonstruowany w taki sposób, że umożliwia wprowadzenie danych o rodzaju i stopniu posiadanej specjalizacji albo wskazanie posiadania specjalizacji bezstopniowej, a także informację o dacie ich uzyskania oraz nazwie jednostki organizacyjnej prowadzącej szkolenie specjalizacyjne. Nie wprowadza się zaś odrębnie tytułu specjalisty. Lekarze posiadający tytuł specjalisty, którzy uzyskali specjalizację wyszczególnioną w obowiązującym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia z dnia 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U.
z 2023 r. poz. 975) są wykazywani jako posiadający specjalizację bezstopniową. Organ zauważył, że system specjalizacji lekarskich przez lata ulegał wielokrotnym zmianom, również w zakresie rodzaju i nazw specjalizacji. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2023 r. poz. 1516) lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych, zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji. Taki sposób wpisywania danych pozawala na stwierdzenie jaką specjalizację ukończył lekarz oraz czy i jaki tytuł uzyskał. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że nie uzyskał żądanej informacji.
Na marginesie organ dodał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2023 r. skarżący wystąpił do NRL o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wszystkich członków [...] Izby Lekarskiej w P. w zakresie imion i nazwisk, numerów rejestracyjnych, rodzajów i stopni posiadanych specjalizacji, tytułów specjalisty. W odpowiedzi na ten wniosek organ przekazał skarżącemu plik elektroniczny z analogicznym zestawieniem jak w niniejszej sprawie. Skarżący nie kwestionował wówczas, że zakres udostępnionej informacja nie odpowiada jego żądaniu. Organ miał zatem uzasadnione podstawy do uznania, że zakres informacji udostępnionych skarżącemu w odpowiedzi na wniosek będący przedmiotem niniejszego postępowania w pełni spełnia jego oczekiwania i jest zgodny z jego żądaniem.
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2023 r. skarżący podniósł, że organ nie poinformował go o braku wpisów dotyczących tytułów specjalisty w CRL. Skarżący wskazał, że cytowany przez organ art. 64 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty będący przepisem przejściowym wyraźnie wskazuje na określone dziedziny medycyny i specjalności medyczne. Podobnie treść art. 16 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty wskazuje, że "lekarz może uzyskać tytuł specjalisty
w określonej dziedzinie medycyny (...)". Katalog tytułów specjalisty jest katalogiem zamkniętym nawet jeśli obejmuje specjalizacje regulowane wcześniejszymi przepisami prawa i w większości sytuacji ma przypisany odrębny kod numeryczny. Ponadto, skarżący wskazał, że uzyskanie tytułu specjalisty wiąże się z koniecznością zdania egzaminu państwowego (16 ust. 1 pkt. 2). Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał
w odpowiedzi czy wszystkie wymienione specjalizacje wiążą się z posiadaniem tytułu specjalisty. Skarżący wyjaśnił, że uporządkował wszystkie udostępnione dane i znalazł łącznie co najmniej 172 rożnych nazw specjalizacji (niezależnie od stopnia specjalizacji). Znaczna część nazw specjalizacji została powtórzona dla specjalizacji I-stopnia, II-stopnia lub "bez stopnia". Wśród wymienionych specjalizacji znajdują się między innymi: Farmakologia i zielarstwo, Higiena szkolna czy też Organizacja i taktyka służby zdrowia. Zdaniem skarżącego odpowiedź organu na skargę nie zawiera jednoznacznie stwierdzonego faktu czy organ posiada czy też nie posiada wiedzy dotyczącej tytułów specjalisty oraz czy wszystkie wymienione w CRL specjalizacje wiążą się jednocześnie
z posiadaniem tytułów specjalisty czy też tylko niektóre. W szczególności dotyczy to specjalistów I-stopnia. Skarżący nadmienił, że sądy lekarskie niejednokrotnie skazywały lekarzy za używanie niewłaściwych tytułów specjalisty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. 902), dalej "u.d.i.p.", terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,
w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. NRL, jako organ samorządu zawodowego, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1
i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.
W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,
a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, stanowią informację publiczną. Kwestia ta nie był sporna w sprawie. Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. domagał się udostępnienia informacji
w zakresie imion i nazwisk, numerów rejestracyjnych, rodzajów i stopni posiadanych specjalizacji, tytułów specjalisty wszystkich członków, wszystkich izb lekarskich.
Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich okręgowy rejestr lekarzy i lekarzy dentystów, zwany dalej "rejestrem", stanowi zbiór dokumentów i danych lekarzy:
1) posiadających prawo wykonywania zawodu:
a) wykonujących zawód na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej,
b) niewykonujących zawodu i zamieszkałych na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej;
2) którzy zostali skreśleni z listy członków z powodu śmierci lub utraty prawa wykonywania zawodu;
3) którzy nie stali się członkami izby z mocy ustawy i których dokumenty przekazane zostały okręgowym izbom lekarskim przez administrację szczebla wojewódzkiego.
Stosownie natomiast do treści art. 49 ust. 5 pkt 2, pkt 13 oraz pkt 22 tej ustawy
w rejestrze umieszcza się m. in. imiona i nazwisko, numer rejestracyjny w okręgowym rejestrze lekarzy oraz poprzednie numery rejestracyjne oraz rodzaj i stopień posiadanej specjalizacji, tytuł specjalisty, datę ich uzyskania oraz nazwę jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację.
Z kolei art. 52 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że Naczelna Rada Lekarska udostępnia informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44, w ramach informacji publicznej,
w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176).
Zgodnie zatem z art. 52 ust. 4 omawianej ustawy informacja o imieniu i nazwisku lekarza i lekarza dentysty, numerze rejestracyjnym w okręgowym rejestrze lekarzy oraz poprzednim numerze rejestracyjnym oraz rodzaju i stopniu posiadanej specjalizacji, tytule specjalisty, dacie ich uzyskania oraz nazwie jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację stanowi informację publiczną.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ odpowiadając na wniosek skarżącego udostępnił wszystkie żądane przez niego informacje.
Odnosząc się do tego problemu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny:
1) po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz
2) po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej "PES", albo
3) po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
W pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152) przepis ten stanowił, że lekarz, lekarz stomatolog może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny po odbyciu przeszkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1950 r. Nr 50 poz. 458, z późn. zm.) kwestę specjalizacji lekarzy regulowała w art. 11, który w ust. 1 stanowił, że za lekarza specjalistę może być uznany lekarz, posiadający wybitną znajomość teoretyczną i praktyczną określonej dziedziny medycyny bądź jej poszczególnych działów. Z kolei w art. 11 ust. 2 tej ustawy wskazano, że Minister Zdrowia określi zasady i tryb uznawania lekarza za lekarza specjalistę.
Zgodnie z § 3 ust. 1 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia
1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w służbie zdrowia
i opiece społecznej (Dz. Urz. MZiOS z 1983 r. Nr 3 poz. 19, z późn. zm.) specjalizacja jest dwustopniowa pierwszego i drugiego stopnia.
Istotną w odniesieniu do tej problematyki regulację zawiera art. 64 ust. 1 ustawy
z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Przepis ten stanowi, że lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych, zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.
Biorąc pod uwagę przywołane wyżej przepisy zauważyć należy, że po rządami ustawy z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza lekarz mógł uzyskać specjalizację pierwszego i drugiego stopnia, zaś w okresie obowiązywania ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty tytuł specjalisty.
To zróżnicowanie uwzględnione jest w treści art. 49 ust. 5 pkt ustawy o izbach lekarskich, gdzie wskazuje się, że w rejestrze umieszcza się rodzaj i stopień posiadanej specjalizacji, tytuł specjalisty, datę ich uzyskania oraz nazwę jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację.
W przekazanym skarżącemu przez organ zestawieniu obok imion i nazwisk poszczególnych lekarzy wskazywane jest np.: "Stomatologia ogólna st. I" – poz. 209034 zestawienia, "Radiologia i diagnostyka obrazowa bezst." – poz. 209042 zestawienia, czy też "Dermatologia i wenerologia st. I, Dermatologia i wenerologia st. II" – poz. 209048 zestawienia.
Skarżący występując do organu o udostępnienie informacji publicznej w pkt 3 wniosku wnosił o przekazanie "rodzajów i stopni posiadanych specjalizacji, tytułów specjalisty" wszystkich członków, wszystkich izb lekarskich. W treści wniosku skarżący nie zaznaczył zatem, że w udostępnionej mu informacji mają być wykazane odrębnie "tytuły specjalisty", tak jak podnosił we wniesionym do organu ponagleniu (pismo z dnia 7 września 2023 r.), czy też, jak zarzuca w piśmie procesowym z dnia [...] listopada
2023 r., "czy wszystkie wymienione specjalizacje wiążą się z posiadaniem tytułu specjalisty". Ponadto jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę lekarze posiadający tytuł specjalisty, którzy uzyskali specjalizację wyszczególnioną w obowiązującym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia z dnia 4 maja 2023 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2023 r. poz. 975) są wykazywani w CRL jako posiadający specjalizację bezstopniową. Wbrew zatem zarzutowi postawionemu
w skardze w przekazanym skarżącemu zestawieniu wskazano tytuły specjalisty lekarzy.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r. i uczynił to w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Odpowiedź ta odpowiadała treści wniosku skarżącego. Jeżeli intencje skarżącego były inne i przez to uzyskana informacja jest dla niego niesatysfakcjonująca, to okoliczność ta nie świadczy o bezczynności organu. Treść złożonego przez niego wniosku intencji tych bowiem nie odzwierciedlała.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna albowiem organ nie pozostaje w bezczynności.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.