II SAB/WA 584/23

II SAB/Wa 584/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. art. 1 ust. 1, 2 ust. 1, 4 ust. 3, 6 ust. 1, 5, 10 ust. 1, 16, 17
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2010 nr 96 poz 618
art. art. 1 ust. 1, 5 ust. 3, 22, 23, 24 ust. 2
Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie rozliczenia kosztów c.o. za 2022 r. dostarczonych do lokali mieszkalnych i użytkowych podłączonych do węzła cieplnego w budynku przy [...] w B. 1. zobowiązuje Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] do rozpoznania wniosku W. D. z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie rozliczenia kosztów c.o. za 2022 r. dostarczonych do lokali mieszkalnych i użytkowych podłączonych do węzła cieplnego w budynku przy [...] w B. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] na rzecz W. D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z [...] sierpnia 2023 r., przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP, W. D. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), powołując art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwrócił się do Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w R. (dalej: "IHAR - PIB", "podmiot zobowiązany", "organ") o przesłanie informacji w zakresie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania za 2022 r. lokali mieszkalnych i użytkowych podłączonych do węzła cieplnego w budynku przy Pl. [...] w B. Domagał się przesłania kopii (foto kopii lub skanu) dokumentu urzędowego zawierającego powyższe dane.
Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie ww. dokumentu na wskazany adres
e-mail za pośrednictwem platformy ePUAP lub pocztą tradycyjną.
Wskazał, że WSA w Warszawie w wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 155/23 stwierdził, że kopie dokumentów zawierających koszty rozliczenia CO dostarczonych do budynków stanowiących własność organu wiążą się
z gospodarowaniem majątkiem Instytutu i w związku z tym stanowią informację publiczną.
W odpowiedzi na wnioski skarżącego pismem z [...] sierpnia 2023 r. IHAR - PIB wskazał, że wnioski o sporządzenie z zastosowaniem anonimizacji kopii rozliczenia kosztów energii cieplnej w 2022 r., zużytej w wynajmowanych lokalach, zasilanych
z węzła CO w budynkach przy Al. [...] i PI. [...] w B., wymagają uzupełnienia, gdyż żądane dane dotyczą w istocie wniosków o udostępnienie informacji przetworzonych, wobec czego skarżący powinien wykazać, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu społecznego.
W ocenie Instytutu, sposób działania skarżącego oraz liczba, seryjność i treść składanych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, przy jednoczesnej rezygnacji z proponowanego przez Instytut dostępu do informacji w trybie bezpośrednim, a także podobieństwo skarg, akcentowanie w żądaniach, zawartych we wnioskach i skargach, kwestii związanych z naliczeniem opłat za wynajmowany lokal, okoliczność czasowa między wnoszeniem kolejnych wniosków i skarg, nie świadczą
o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz mają na celu wyłącznie wywołanie dolegliwości u adresata
i utrudnienie jego funkcjonowania. Tym samym świadczą one o nadużywaniu przez skarżącego prawa dostępu do informacji publicznej.
W dniu [...] września 2023 r. za pośrednictwem e-mail skarżący wystosował ponaglenie.
W odpowiedzi na ponaglenie organ wskazał, że przesłane pisma są bezpodstawne gdyż przepisy k.p.a. nie znajdują do nich zastosowania.
Pismem z dnia [...] września 2023 r. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Instytutu Hodowli
i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w R. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji "w zakresie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania lokali mieszkalnych i użytkowych podłączonych do węzła cieplnego w budynku przy Pl. [...] w B.".
Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
(Dz.U. z 2020 r. poz. 2176), dalej: "u.d.i.p.", art. 35, art. 36 § 1 i art. 37 § 1 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy
i wniesienia ponaglenia.
Skarżący domagał się:
1. uznania, że posiadają walory informacji publicznej dokumenty urzędowe zawierające informację w zakresie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania dostarczone do ogrzewania lokali mieszkalnych i użytkowych w budynku zarządzanym przez Kierownika Oddziału Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowy Instytut Badawczy w B., który to budynek jest majątkiem Skarbu Państwa,
2. uznania, że bezczynność organu w załatwieniu niniejszej sprawy jest rażącym naruszeniem prawa i narusza godność człowieka; bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii dokumentu urzędowego zawierającego rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania dostarczonego
do ogrzewania ww. lokali mieszkalnych i użytkowych ma bowiem postać kwalifikowaną, która nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalającej na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa
i wywołującej dotkliwe skutki społeczne i indywidualne,
3. zobowiązania organu do załatwienia dwóch wniosków z [...] sierpnia 2023 r.
o udostępnienie informacji publicznej, tj. sporządzenie i przysłanie skarżącemu kopii dokumentu urzędowego zawierającego rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania dostarczonego do ogrzewania ww. lokali mieszkalnych i użytkowych,
4. wymierzenia Dyrektorowi Instytutu grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a ),
5. zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania,
6. przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego
w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ powinien załatwić niniejszą sprawę niezwłocznie, jednak nie później niż
w terminie 14 dni. Tymczasem skarżący oczekuje na załatwienie sprawy już 3 tygodnie i 2 dni, co oznacza, że organ pozostaje w bezczynności od 24 sierpnia 2023 r. do dnia wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w R. wskazał, że
w przedmiotowej sprawie organ nie wydał decyzji administracyjnej. Wobec powyższego, wskazana w skardze podstawa prawna art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50
§ 1 p.p.s.a. nie znajduje w sprawie zastosowania. Z tej przyczyny skarga winna zostać odrzucona.
W uzasadnieniu wskazał między innymi, że jako oddział naukowy Instytutu badawczego obowiązany jest terminowo realizować zadania statutowe, jest duże spiętrzenie prac badawczych związanych ze zbiorem buraka, a przygotowanie żądanych informacji jest czasochłonne. Podkreślić należy - wbrew twierdzeniom skarżącego - że organ nie odmówił udostępnienia żądanych informacji. Regulacja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie
do informacji publicznej ma przeciwdziałać zalewowi wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych oraz zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione nie są na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej.
Ponadto organ wskazał na nadużycie prawa podmiotowego do informacji publicznej. W ocenie organu skarżący nadużywa swojego prawa dostępu do informacji publicznej, zakłóca bowiem funkcjonowanie Instytutu i zmniejsza efektywność jego działania w zakresie wykonywania powierzonych mu ustawowych zadań.
Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Prawo to winno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane.
W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, "Prokuratura i Prawo", 2007, nr 11, s. 49 i n.; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, "Przegląd Sądowy" 2005, nr 5, s. 81 i n.; M.G. Plebanek, Nadużycie praw procesowych w postępowaniu cywilnym, Warszawa 2012, s. 50 i n.; P. Przybysz, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, w: red. H. Izdebski, A. Stępkowski, Nadużycie prawa, Warszawa 2003, s. 189; por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r., II FSK 1338/10, pub. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zachowanie podmiotu wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być więc w każdym przypadku oceniane indywidualnie nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach również przy uwzględnieniu nadrzędnych wobec niego zasad i wartości.
W oparciu o poglądy wyrażane w literaturze oraz w orzecznictwie można wskazać trzy główne grupy problemowe, w kontekście których pojawia się zagadnienie nadużycia prawa do informacji publicznej, tj. wykorzystanie prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa
z wykorzystaniem prawa do informacji), wykorzystanie dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, a także wykorzystanie dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Wykorzystywanie rozwiązań ustawowych do zakłócania funkcjonowania organów administracji określa się niekiedy mianem dążenia do "udręczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Udostępnienie informacji publicznej zawsze bowiem wiąże się z zaangażowaniem personelu administracyjnego i określonych środków technicznych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ podkreślił, że model działania skarżącego oraz liczba, seryjność i treść złożonych wniosków
o udostępnienie informacji publicznej a także podobieństwo skarg, akcentowanie
w żądaniach zawartych w skargach kwestii związanych z naliczaniem opłat za wynajmowany lokal (w tym przypadku - opłat za ogrzewanie), okoliczność czasowa między wnoszeniem skarg i ponagleń, nie świadczą o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz mają na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie jego funkcjonowania. Tym samym świadczą
o nadużyciu prawa przez skarżącego.
Organ wyjaśnił, że skarżący po odmowie sprzedaży mu wynajmowanego lokalu, zaczął składać wiele różnych pism dotyczących lokalu, zarówno do organu jak i innych podmiotów. Pisał m.in. do Premiera, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skarżył Instytut na Policję, etc. Skarżący - w ocenie organu popartej oświadczeniem skarżącego na piśmie - usiłował i w dalszym ciągu usiłuje zmusić organ do sprzedaży mu lokalu, nawet pomimo, że otrzymał stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który nadzoruje organ, w którym Minister wyraźnie wskazał, że Instytut posiada nieruchomości dla realizacji celów statutowych, a wniosek skarżącego w zakresie woli nabycia nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący próbował wykorzystać wielokrotnie różne instytucje publiczne i służby (m.in. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, kilkukrotnie Policja i Prokuratura, Sąd Rejonowy w B., Prezydent Miasta B.), aby osiągnąć swój prywatny cel.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym
w pkt 4a.
Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie prawniczym przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011,
s. 109).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą
w R. w udostępnieniu informacji - w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - na wniosek z [...] sierpnia 2023 r.
Powołana ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Prawo do informacji, jako prawo dostępu do określonych wiadomości
o sprawach publicznych (art. 1 ust 1 u.d.i.p.), jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych oraz podmiotach wykonujących zadania publiczne obowiązkiem rozpoznania wniosku.
Adresat wniosku, jeśli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ww. ustawy, powinien zatem: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1
w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.), poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie wniosek z [...] sierpnia 2023 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej został skierowany do Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w R.
IHAR – PIB jest państwowym instytutem badawczym w rozumieniu ustawy
z 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2022 r. poz. 498). Przepis
art. 1 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Zgodnie z art. 22 tej ustawy, do zadań państwowego instytutu badawczego należy m.in. 1) prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; 2) przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki; 3) wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych;
4) wykonywanie zadań szczególnie ważnych dla planowania i realizacji polityki państwa, których wykonanie jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury, kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących: a) opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego i bezpieczeństwa transportu oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych standardów, b) monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących znamiona klęski żywiołowej. W myśl art. 5 ust. 3 i art. 24 ust. 2 ww. ustawy nadzór nad Instytutem sprawuje minister nadzorujący, którym w odniesieniu do ww. Instytutu jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Na mocy art. 23 i art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy organami instytutu są dyrektor, który reprezentuje Instytut i rada naukowa. Ww. Instytut posiada oddziały i zakłady naukowe oraz zakłady doświadczalne (§ 2 pkt 6 statutu).
Tym samym dyrektor Instytutu (osoby działające w jego imieniu, w tym Kierownik Instytutu) był podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p..
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki NSA z 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02).
Zdaniem Sądu, żądane przez skarżącego we wniosku z [...] sierpnia 2023 r. dane stanowią informację publiczną. Kopie dokumentów zawierających rozliczenie kosztów zakupu ciepła dostarczonych do ww. budynków stanowiących własność organu wiążą się z gospodarowaniem majątkiem Instytutu. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, a także o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach (art. 6 ust. 2 pkt 5 lit. b) u.d.i.p.) oraz majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 2 pkt 5 lit. d).
Z akt sprawy nie wynika, aby Dyrektor IHAR - PIB, pomimo, że wniosek
z [...] sierpnia 2023 r. był kierowany do IHAR - PIB w R., rozpoznał wniosek zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z [...] sierpnia 2023 r. Kierownik Oddziału IHAR - PIB w B., działając w imieniu Dyrektora stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej i w związku z tym wezwał go do wykazania, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu społecznego, nie zakreślając jednocześnie terminu
do jego wykazania.
Tak więc w wypadku, gdy skarżący nie wykazał takiego interesu, gdyż nie ustosunkował się do wniosku, organ winien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, tymczasem organ nie dokonał tej czynności w związku czym pozostawał w bezczynności na dzień wydania wyroku.
Uwzględniając powyższe, Sąd zobowiązał Dyrektora Instytutu do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Stwierdzając stan bezczynności po stronie Dyrektora Instytutu Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zaniechanie rozpoznania wniosku informacyjnego w niniejszej sprawie nie miało bowiem postaci kwalifikowanej, która nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalającej na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa
i wywołującej dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Po stronie Dyrektora Instytutu nie można dopatrzyć się złej woli, czy lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność mogła być wynikiem błędnego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, czego nie można kwalifikować jako naruszenia przepisów ustawy w stopniu rażącym.
Ponieważ bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę oddalił (grzywna, przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej).
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1
i 2 sentencji wyroku. O oddaleniu skargi w pozostałej części orzeczono w punkcie trzecim wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.