II SAB/Wa 578/24

II SAB/Wa 578/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kruszewska-Grońska
Joanna Kube /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Rada Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 4, art. 120, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
J. Z. (dalej: "wnioskodawca", skarżący") pismem z dnia 24 września 2024 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej: "organ", "NRL")
w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia
[...] września 2024 r.
Skarżący w skardze podniósł, że przesłana przez organ w dniu 20 września 2024 r. odpowiedź na jego wniosek nie została opatrzona podpisem elektronicznym oraz, że otrzymał skan pisma z odręcznym podpisem P. D.. Stwierdził, że funkcja "zastępca sekretarza" nie widnieje w ustawie o izbach lekarskich. Ponadto zarzucił, że pismo, które otrzymał nie jest decyzją i nie spełnia formalnych wymogów wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zaznaczył, że przekazana przez organ korespondencja, za pośrednictwem ePUAP, nie została opatrzona podpisem osoby wyznaczonej do reprezentowania Naczelnej Rady Lekarskiej.
Skarżący, odwołując się do Regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej wskazał, że zgodnie z jego treścią protokół z posiedzenia NRL ulega zatwierdzeniu (a nie sporządzeniu) na kolejnym posiedzeniu. Zwrócił uwagę, że w ramach wniosku
z dnia [...] września 2024 r. zwrócił się do organu nie o protokół z poprawkami, tylko
o protokół z posiedzenia, który zawiera zapis przebiegu obrad. W związku z tym stwierdził, że nie została mu udzielona odpowiedź na jego wniosek w zakresie udostępnienia protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej, które odbyło się
[...] września 2024 r.
W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie, ponieważ wnioskodawcy udzielono odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], informując, że protokół Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] września 2024 r. nie został jeszcze rozpatrzony oraz przyjęty przez Naczelną Radę Lekarską.
Organ wskazał, że organy samorządu zawodowego są niewątpliwie zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, a zatem Naczelna Rada Lekarska jest organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Skarżący zarzuca Naczelnej Radzie Lekarskiej bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem oraz poprzez nieudzielenie tej informacji
w odpowiedniej formie.
W przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub też, gdy organ nie jest w jej posiadaniu, załatwienie sprawy winno nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie żądanych informacji. Tak też uczynił organ w niniejszej sprawie odpowiadając wnioskodawcy, w terminie 14 dni od otrzymania jego wniosku z dnia
[...] września 2024 r., że w zakresie udostępnienia protokołu, z uwagi na obowiązujące przepisy dotyczące jego procedowania, organ nie dysponował na dzień rozpatrywania wniosku żądanym dokumentem. Stanowisko to organ w całości podtrzymuje.
Poinformowanie wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej następuje na podstawie czynności materialno-technicznej, do której nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca dokonał wyraźnego odesłania do przepisów k.p.a., jedynie
w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji
i umorzenia postępowania. Ustawodawca nie dokonał takiego odesłania w stosunku do całego postępowania zmierzającego do udzielenia informacji, czyli do dokonania czynności materialno-technicznej. Wobec powyższego organ, załatwiając sprawę
z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2024 r., nie był obowiązany do wydania decyzji zgodnie z przepisami k.p.a. i tym samym w sposób prawidłowy załatwił sprawę poprzez poinformowanie wnioskodawcy pismem o okolicznościach braku dysponowania informacją w zakresie protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej, które odbyło się w dniu [...] września 2024 r.
Odpowiedź na wniosek z dnia [...] września 2024 r. została udzielona wnioskodawcy przez lekarza P. D., członka Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, któremu w trakcie IX kadencji samorządu lekarskiego została powierzona funkcja Zastępcy Sekretarza Naczelnej Rady Lekarskiej.
P. D. został upoważniony przez Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej do dokonywania czynności materialno-technicznych niezbędnych do rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, kierowanych do Naczelnej Rady Lekarskiej, w tym do udostępniania informacji publicznej, na podstawie upoważnienia z dnia 6 maja 2024 r.
Zgodnie z § 3 ust. 2 i 3 Uchwały nr 14 X Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej, podczas pierwszego posiedzenia, NRL dokonuje spośród swoich członków wyboru: trzech wiceprezesów NRL, sekretarza NRL, zastępcy sekretarza NRL, skarbnika NRL oraz pięciu członków Prezydium NRL, którzy wraz z Prezesem NRL tworzą Prezydium NRL.
W myśl § 18 ust. 3 Regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej, zastępca sekretarza NRL zastępuje sekretarza w jego nieobecności i prowadzi także sprawy zlecone przez sekretarza NRL. W myśl § 18 ust. 1 Regulaminu, Sekretarz NRL nadzoruje wykonanie uchwał NRL i Prezydium NRL, chyba że Prezydium NRL powierzy nadzór nad wykonaniem określonej uchwały innemu członkowi Prezydium. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, do obowiązków sekretarza NRL należy ponadto:
redagowanie protokołów posiedzeń NRL i Prezydium NRL;
nadzór nad sprawozdawczością NRL i Prezydium NRL;
załatwianie bieżącej korespondencji;
przygotowanie projektów uchwał i projektu porządku obrad NRL i Prezydium NRL.
Zatem P. D., jako członek Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, pełniący funkcję Zastępcy Sekretarza Naczelnej Rady Lekarskiej oraz działający na podstawie upoważnienia Prezesa NRL z dnia 6 maja 2024 r., był uprawniony do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] września 2024 r.
Odnosząc się do sposobu doręczenia odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazano, że w związku z tym, iż załatwienie sprawy z wniosku skarżącego nie wymagało podjęcia aktu administracyjnego, organ w przedmiotowym zakresie nie był zobowiązany do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,
w tym przepisów odnoszących się do doręczeń pism. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym
i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Po 104/24).
W judykaturze wskazuje się, iż brak określenia formy, czy sposobu udostępnienia informacji publicznej w treści samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, umożliwia podmiotowi zobowiązanemu swobodę w wyborze formy, czy sposobu udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zatem, jeśli wnioskodawca sam nie określił, w jaki sposób i w jakiej formie chce uzyskać informację publiczną, "to każde działanie, skutkiem którego następuje przekazanie informacji, uznać należy za wypełniające obowiązek udostępnienia informacji publicznej" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt
IV SAB/Wr 421/2). Jednym ze sposobów udostępnienia informacji publicznej jest przesłanie żądanych informacji przy pomocy skrzynki ePUAP (Piskorz-Ryń Agnieszka, Sakowska-Baryła Marlena [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023).
Odpowiedź na wniosek skarżącego podpisana przez Zastępcę Sekretarza NRL P. D., jako załącznik, została przesłana skarżącemu tą samą drogą, którą wnioskodawca złożył do organu wniosek z dnia [...] września 2024 r., tj. za pośrednictwem skrzynki ePUAP, przy piśmie pracownika biura Naczelnej Izby Lekarskiej, które zostało podpisane elektronicznie. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące sposobu doręczenia odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] września
2024 r. są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego braku udostępnienia protokołu
z posiedzenia NRL z dnia [...] września 2024 r., w którym skarżący precyzuje, iż wnioskował o sporządzony protokół, a nie zatwierdzony protokół przez Naczelną Radę Lekarską wraz z poprawkami, organ zwrócił uwagę, że w swoim wniosku skarżący wskazał jedynie, że wnosi o udostępnienie protokołu z posiedzenia NRL
w dniu [...] września 2024 r. Mając na względzie, że protokół stanowi oficjalne pisemne sprawozdanie z przebiegu posiedzenia, a także biorąc pod uwagę przyjęte procedury przyjmowania protokołu z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej organ wyjaśnił skarżącemu, że obecnie nie dysponuje protokołem z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] września 2024 r. oraz że dokument ten będzie procedowany na najbliższym posiedzeniu NRL w listopadzie i dopiero wtedy będzie możliwe jego udostępnienie.
Organ podniósł, że do czasu przyjęcia i podpisania protokołu przez członków NRL, sporządzony protokół stanowi co najwyżej projekt dokumentu, który ma charakter nieoficjalny. Dopiero po jego przyjęciu i podpisaniu staje się dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i może być udostępniany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ustawa o izbach lekarskich nie reguluje zasad dokumentowania posiedzeń Naczelnej Rady Lekarskiej. Ustawodawca w art. 38 pkt 5 tej ustawy upoważnił Krajowy Zjazd Lekarzy do uchwalenia regulaminu Naczelnej Izby Lekarskiej. Na podstawie tego upoważnienia Uchwałą Nr 14 X Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej (zmienioną uchwałą Nr 5 Nadzwyczajnego XIII Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 14 maja 2016 r. oraz uchwałą Nr 9 XV Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 13 maja 2022 r.) przyjęto Regulamin Naczelnej Rady Lekarskiej określający zasady i tryb działania tego organu, w tym sposób dokumentowania jego posiedzeń. Zgodnie z § 9 ust. 2 Regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej, z posiedzenia NRL sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący obrad oraz sekretarz lub zastępca sekretarza bądź inny upoważniony członek Prezydium NRL i protokolant, zaś ust. 3 stanowi, że protokół posiedzenia zawiera zapis przebiegu obrad. Zgodnie z ust. 4 protokół podlega rozpatrzeniu na następnym posiedzeniu NRL. Protokół uważa się za przyjęty, jeżeli członkowie NRL nie zgłoszą poprawek w czasie tego posiedzenia.
O przyjęciu lub odrzuceniu poprawek decyduje NRL na tym posiedzeniu.
Organ odwołał się w tym względzie do orzecznictwa sądów administracyjnych, które uznaje, że dokument, który nie został podpisany nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Do czasu jego podpisania stanowi on jedynie projekt dokumentu, który ma charakter nieoficjalny. Oczywistym jest, że na etapie sporządzania protokołu w wersji roboczej może on zawierać pewne nieścisłości, błędy stylistyczne czy nieprawidłowe sformułowania, które w dacie zatwierdzenia zyskują właściwą treść i z tą chwilą staje się on informacją publiczną, która może zostać udostępniona. Projekt zaś dokumentu i informacje dotyczące sposobu jego konstruowania nie stanowią danych publicznych (por. wyrok NSA
z dnia 17 maja 2012 r. o sygn. akt I OSK 356/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 października 2016 r. o sygn. akt II SAB/Sz 110/16 i powołane tam orzecznictwo).
W związku z powyższym - w ocenie organu - protokół z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej stanowi informację publiczną dopiero po jego formalnym rozpatrzeniu oraz przyjęciu przez członków Naczelnej Rady Lekarskiej; a także po jego podpisaniu przez osoby wymienione w § 9 ust. 2 Regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej.
Skoro więc organ poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 20 września 2024 r., że nie jest obecnie w posiadaniu protokołu z posiedzenia NRL z dnia
[...] września 2024 r., a jego udostępnienie będzie możliwe dopiero po rozpatrzeniu protokołu i jego przyjęciu przez Naczelną Radę Lekarską, oraz mając na względzie, że załatwienie sprawy z wniosku skarżącego następowało przez dokonanie czynności materialno-technicznej, do której nie stosuje się przepisów k.p.a., to organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.
Dostęp do informacji publicznej nie oznacza bowiem, że każda działalność podmiotu zobowiązanego, wykonywana w ramach jego kompetencji, jest informacją publiczną oraz że każdy wytworzony przez niego dokument podlega ujawnieniu
(P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, Samorząd Terytorialny, rok 2015, nr 4).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast według art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym
w składzie trzech sędziów.
Skarga okazała się niezasadna.
Przepisy powyższej ustawy procesowej nie definiują pojęcia bezczynności.
W piśmiennictwie przyjmuje się, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na gruncie ustawy z dnia [...] września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art.
1 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej przepisami u.d.i.p. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym
i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero ustalenie, iż podmiot, do którego zwrócił się skarżący, jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez skarżącego informacja ma walor informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,
w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2).
Nie ulega wątpliwości, że Naczelna Izba Lekarska (działająca przez swoje organy), wykonuje zadania publiczne i jest zobowiązana, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej, tym bardziej, że ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku NIL nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in.
M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).
W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach
i w trybie określonych w ustawie.
Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego
i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.
Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia w pierwszej kolejności tego, czy objęta wnioskiem informacja stanowiła informację publiczną, a jeśli tak, to czy organ dopuścił się bezczynności w jego rozpatrzeniu.
W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż protokoły z posiedzeń Naczelnej Rady Lekarskiej mają walor dokumentów urzędowych i stanowią informację publiczną.
Pamiętać jednakże należy, iż wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca
w posiadaniu organu. Natomiast uwzględnienie skargi na bezczynność organu nie może skutkować koniecznością stworzenia informacji publicznej, nieistniejącej w dniu złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 452/16).
W związku z tym, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że nie można skutecznie zarzucić bezczynności zobowiązanemu, jeżeli ten nie posiada żądanej informacji. W takiej sytuacji zobowiązany powinien jednak powiadomić wnioskodawcę o tym, że nie może zrealizować żądania zawartego we wniosku (por. wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 192/12).
Skoro zatem – pismem z dnia 20 września 2024 r. – organ poinformował wnioskodawcę, że protokół Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] września 2024 r. nie został jeszcze rozpatrzony oraz przyjęty przez Naczelną Radę Lekarską, a jego ewentualne udostępnienie będzie możliwe dopiero po jego rozpatrzeniu
i przyjęciu, to tym samym wyczerpał swój obowiązek informacyjny i nie można zarzucić mu bezczynności.
Udzielając odpowiedzi, organ powołał się na § 9 Uchwały Nr 14 X Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 29 stycznia 2010 r. w sprawie regulaminu Naczelnej Rady Lekarskiej), zgodnie z którym protokół z posiedzenia Naczelnej Rady Lekarskiej uważa się za przyjęty po jego rozpatrzeniu na następnym posiedzeniu Naczelnej Rady Lekarskiej, jeżeli jego członkowie nie zgłoszą w czasie tego posiedzenia poprawek. O przyjęciu lub odrzuceniu poprawek decyduje Naczelna Rada Lekarska. Organ poinformował również, że dokument ten będzie procedowany na kolejnym posiedzeniu Naczelnej Rady Lekarskiej zaplanowanym na dzień 22 listopada 2024 r.
Wnioskowany protokół, do czasu jego rozpatrzenia i przyjęcia, stanowił jedynie projekt dokumentu, który ma charakter nieoficjalny. Oczywistym jest, że na etapie sporządzania protokołu w wersji roboczej może on zawierać pewne nieścisłości, błędy stylistyczne czy nieprawidłowe sformułowania, które w dacie zatwierdzenia zyskują właściwą treść i z tą chwilą staje się on informacją publiczną, która może zostać udostępniona. Projekt zaś dokumentu i informacje dotyczące sposobu jego konstruowania nie stanowią danych publicznych (por. wyrok NSA
z dnia 17 maja 2012 r. o sygn. akt I OSK 356/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 października 2016 r. o sygn. akt II SAB/Sz 110/16 i powołane tam orzecznictwo).
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż żądany przez skarżącego "niezatwierdzony" protokół nie posiadał waloru informacji publicznej i nie mógł zostać udostępniony.
W konsekwencji nie można było uznać, że NRL pozostawała w bezczynności, bowiem obowiązek informacyjny w tym zakresie powstał dopiero z chwilą podpisania protokołu, o czym skarżący został poinformowany w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Sąd uznaje za prawidłową argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę, dotyczącą sposobu udzielenia i doręczenia skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] września 2024 r. Niezasadne zatem okazały się zarzuty skargi kwestionujące sposób załatwienia wniosku skarżącego pismem z dnia 20 września 2024 r.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono
w sentencji wyroku.