II SAB/WA 557/23

II SAB/Wa 557/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Krajowa Rada Sądownictwa
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3d i pkt 5a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Z. K. z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 3 i pkt 9 w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia ogółem uzyskanego z tytułu diet przez posła B. K. za 2022 rok i za rok 2023 (do końca czerwca), 2. stwierdza, że bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Z. K. (dalej: wnioskodawca, skarżący) pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: organ)
w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udzielenie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku i wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie mu sumy pieniężnej na pokrycie kosztów związanych z zainicjowaniem i tokiem postępowania.
Podał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak sprawy: [...] Wydział Organizacyjny Biura KRS udzielił mu odpowiedzi na jego wniosek wraz
z dwoma załącznikami w postaci: kopii stanowiska Komisji ds. Skarg, Wniosków
i Petycji KRS z dnia [...] maja 2023 r. oraz kopii pisma NSA z dnia [...] kwietnia 2023 r. Pomimo, iż odpowiedź na jego wniosek została udzielona w terminie ustawowym, to jednak pismo to skierował do niego podmiot nieuprawniony, albowiem zostało podpisane przez specjalistę Zespołu Obsługi Posiedzeń w Wydziale Organizacyjnym Biura Krajowej Rady Sądownictwa, który nie jest podmiotem obowiązanym
w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (brak chociażby wskazania legitymacji do udzielania odpowiedzi w tym trybie przez organ), co już samo w sobie stanowi
o naruszeniu przepisów prawa.
Ponadto, zdaniem skarżącego, organ udzielił w znacznej części informacji niekompletnych, nieprecyzyjnych oraz niezgodnych z jego intencją (także bez wskazania konkretnego numeru odpowiedzi), i tak:
na pytanie nr 1: Ile skarg rozpatrzyła Komisja do spraw Skarg, Wniosków i Petycji podczas posiedzenia Plenarnego Rady w dniach 9-19 maja 2023 r.? - poinformowano, że Komisja rozpoznała 5 spraw, co nie jest przecież równoznaczne
z ilością rozpatrzonych skarg, ale przyjmuje, że udzielono mu odpowiedzi na to pytanie;
- na pytanie nr 2: Czy wśród rozpatrywanych przez Komisję skarg była też skarga na Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego znak sprawy KRS: [...] Jeżeli tak, to w trybie jakich przepisów została rozpatrzona oraz w jakim składzie osobowym Zespołu - ze wskazaniem pełnionej funkcji w tym Zespole, m.in. kto był referentem sprawy? - udzielono niepełnej informacji, gdy chodzi o wskazanie przepisów, na podstawie których skarga została rozpoznana oraz odnośnie składu osobowego Zespołu. W pierwszej kwestii celowo zostały pominięte przepisy Działu VIII k.p.a., gdyż KRS dopuścił się naruszenia niektórych z tych przepisów, pomimo że w swoich pismach np. w zawiadomieniu z dnia [...] maja 2023 r. o sposobie załatwienia jego skargi przywołał kodeksowy zapis art. 239 § 1 k.p.a. Zaś co do składu Zespołu to wskazano, że została rozpoznana przez 3 sędziów: M. J. (przewodniczący), Z. L. oraz E. L., podczas gdy pismem organu z dnia [...] czerwca 2023 r. poinformowano, że skargę rozpatrywał zespół w składzie: sędziowie M. J. i Z. L. oraz poseł na Sejm RP - B. K., co następnie znalazło odzwierciedlenie w pytaniu nr 9. Co prawda do pisma dołączona została kopia karty "Stanowisko Komisji" wskazująca, że skargę rozpoznał zespół w składzie 3 ww. sędziów, to nie zmienia to faktu, że jedna z tych informacji (odpowiedzi) jest nieprawdziwa, tylko która i dlaczego wprowadzono go
w błąd;
na pytanie nr 3: W formie jakiego dokumentu Komisja wyraża stanowisko końcowe po rozpatrzeniu skargi, np. uchwały, opinii czy też innej? – nie uzyskał żadnej odpowiedzi;
na pytanie nr 4: W jakiej formie Komisja wyraziła swoje stanowisko w ww. sprawie [...] oraz co oznaczają poszczególne składniki tego wyrażenia. Proszę o nadesłanie kserokopii tegoż stanowiska - udzielono odpowiedzi, że stanowisko komisji zostało utrwalone na karcie "Stanowisko Komisji" (dołączono jej kserokopię o treści: "Skarga z [...] grudnia 2022 r. nie była zasadna. Informować skarżącego"). Skarżący oceniając udzieloną odpowiedź stwierdził: Tak właśnie wygląda stanowisko Komisji w sprawie skargi uznanej za niezasadną - żenujące (gdzie zastosowanie przepisu art. 238 § 1 k.p.a.);
na pytanie nr 5: Czy Prezes NSA udzielił odpowiedzi na skierowane do niego imiennie pismo Rady z dnia [...] marca 2023 r.? Jeżeli tak, to proszę o nadesłanie kserokopii tej odpowiedzi - udzielono pełnej odpowiedzi oraz nadesłano kserokopię pisma z NSA do KRS z dnia [...] kwietnia 2023 r. (bez uwag);
- na pytanie nr 6: Kto był referentem ww. sprawy podczas posiedzenia Rady
w dniach 9-19 maja 2023 r.? Którego konkretnie dnia ww. sprawa była przedmiotem obrad Rady? Czy była transmitowana za pośrednictwem strony internetowej Rady
i czy została zarchiwizowana w takiej formie? Jeżeli tak, to proszę o wskazanie konkretnej daty i godziny tej transmisji, a jeżeli nie, to przesłanie nagrania, np. na płycie DVD albo innym nośniku audio lub video - odpowiedziano, że informacja
o skargach została przekazana Radzie w dniu [...] maja 2023 r. (wskazano stronę internetową transmisji z posiedzenia Rady i czas 2:49:00). Nie poinformowano natomiast, kto był referentem jego skargi;
na pytanie nr 7: W jakiej formie Rada przyjęła stanowisko Zespołu Komisji
w powyższej sprawie (o uznaniu skargi za bezzasadną). Proszę o nadesłanie kserokopii tego dokumentu oraz stosownego protokołu z przebiegu imiennego głosowania obecnych na posiedzeniu członków Rady, albo też innego dokumentu potwierdzającego te okoliczności i fakty (listy obecności z tego dnia) - nie udzielono mu rzeczowej odpowiedzi oraz nie przesłano żadnych dokumentów w tym zakresie pomimo, iż z kilkunastosekundowej transmisji posiedzenia Rady odnośnie skarg
(2 godzina i 49 minuta nagrania) wynika, że sprawozdanie z posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji ma zostać dołączone do protokołu z tegoż posiedzenia;
na pytanie nr 8: Gdzie aktualnie znajdują się akta powyższego postępowania skargowego (jeśli faktycznie było prowadzone)? Jaka jest możliwość lub procedura zapoznania się z ich zawartością - udzielono zadowalającej odpowiedzi;
na pytanie nr 9: Jaka była w 2022 r. wysokość diety członka Rady za każdy dzień udziału w jej pracach, a jaka jest w 2023 r. oraz jakie wynagrodzenie ogółem z tytułu ww. diet uzyskał poseł B. K. za udział w pracach aż 5 komisji (3 stałych
i 2 problemowych) za 2022 r., a ile za 2023 r. (do końca czerwca) - udzielono odpowiedzi jedynie na jego pierwszą część poprzez wskazanie dziennej wysokości diety członka Rady w 2022 r. i w 2023 r. Nie udzielono natomiast odpowiedzi na pytanie o wynagrodzenie ogółem z tytułu diet posła na Sejm B. K. (za jego udział w pracach 5 komisji) stwierdzając wymijająco, że nie jest możliwe wyliczenie wynagrodzenia za udział w posiedzeniach konkretnych komisji, podczas gdy pytanie dotyczyło wynagrodzenia ogółem za udział w tych komisjach, a nie za każde posiedzenie komisji, którymi to danymi KRS dysponuje. Skarżący stwierdził, że jeżeli z jakiegoś powodu nie chciano udostępnić takiej informacji, to należało tego dokonać choćby w formie zaskarżalnej decyzji lub innego aktu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania lub,
w przypadku nieuwzględnienia wniosku o umorzenie, oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej, bowiem pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. udzielono skarżącemu żądanych informacji, a po wpłynięciu skargi, w uzupełnieniu tej odpowiedzi, pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. udostępnione zostały dodatkowe informacje, o które wnosił skarżący.
W ocenie organu, sytuacja powyższa uzasadnia wniosek o umorzenie postępowania, bowiem nawet w przypadku, kiedy udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło już po wniesieniu przez żądającego informacji skargi na bezczynność organu, to postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, a tym samym uprawnia sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polegającego na zaniechaniu udostępnienia informacji publicznej zgodnie z przepisami prawa
i powierzeniu tej czynności podmiotowi nieuprawnionemu, jest bezzasadny.
Organ wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy z dnia
6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Podmiot obowiązany udziela zatem informacji publicznej, podejmując czynność materialno-techniczną, której treścią jest wnioskowana informacja, bądź zawiadamia wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną przez niego informacją publiczną, bądź wydaje decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, bądź też zawiadamia wnioskodawcę, że żądana przez niego informacja nie może być udzielona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób
i w formie zgodnych z wnioskiem.
Organ stwierdził, że przez pojęcie sposobu rozumie się najczęściej w języku naturalnym "określony typ postępowania, formę wykonania czegoś; zespół cech charakterystycznych dla czyjegoś zachowania; to, co umożliwia osiągnięcie lub wykonanie czegoś". Z kolei "udostępnić" to inaczej "ułatwić kontakt z czymś lub umożliwić korzystanie z czegoś". Z tego też względu sposób udostępnienia informacji publicznej powinien być odnoszony do sposobu uzyskania informacji, a więc do określonego przez wnioskodawcę trybu jej udzielenia, a zatem udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej to zespół określonych czynności materialno-technicznych, czyli forma faktycznego działania.
Udostępnienie żądanej informacji publicznej przez pracownika podmiotu (organu) zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Udzielenie informacji publicznej w sprawie indywidualnej następuje bowiem poprzez podjęcie przez podmiot zobowiązany czynności materialno- technicznej, której treścią jest właśnie żądana informacja.
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 14 u.d.i.p., według której udostępnienie informacji powinno nastąpić zgodnie z wnioskiem w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. W tym terminie powinien on być więc załatwiony przez udzielenie informacji (w formie czynności materialno-technicznej) lub wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona
w trybie ustawy, chyba że przepisy szczególne przewidują stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2024 r., stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę, podtrzymał w całości podniesione w skardze zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.
Na podstawie art. 120 p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.).
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.
I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych. A contrario oznacza to, że przedmiotem takiej informacji nie może być indywidualna sprawa wnioskodawcy.
W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej
i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie
o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania.
W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie, a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną podlegającą wykładni. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów
i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności".
W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności", służące m.in. tak podstawowym celom jako definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16;
J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne
i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe, w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114).
Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14).
Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami
w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016,
t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4568/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,
w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych
i zawodowych, podmioty reprezentujące, zgodnie z odrębnymi przepisami, Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji.
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym
w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia
w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku
o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem.
Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania.
W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu.
Przechodząc na grunt rozstrzyganej sprawy, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w sprawie niesporne było, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2023 r. mógł dotyczyć informacji publicznej jedynie w zakresie pkt 3 i 9. Pozostałe informacje, o których udostępnienie wnosił skarżący w tym piśmie, nie stanowią informacji publicznej.
Z akt sprawy, nadesłanych przez organ, w tym z odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy pismami z dnia [...] i [...] sierpnia 2023 r., wynika, że jego żądania zawarte w pkt 1-2, 4-8 wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczą jego własnej sprawy (postępowania skargowego regulowanego Działem VIII k.p.a. oraz przepisami Rozdziału 5a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334 z późn. zm.).
W ocenie Sądu, żądane przez skarżącego w tym zakresie informacje nie mają waloru "sprawy publicznej", ważnej dla ogółu, czy szerszej grupy obywateli. Informacji o sprawie publicznej nie stanowią bowiem informacje dotyczące zindywidualizowanego postępowania skargowego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1581/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, oraz w wyroku z dnia 23 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 20/23 (orzeczenia.
nsa.gov.pl), zgodnie z którymi u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymywania informacji we własnej sprawie.
Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ - na dzień wniesienia skargi z dnia [...] sierpnia 2023 r. - nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu pkt 1-2, 4-8 wniosku z dnia [...] lipca 2023 r.
Wprawdzie w odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy (w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku) organ nie wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, jednakże podjął działania informacyjne, zwalniające z bezczynności.
W sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji o sprawie publicznej, organ nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Z tych przyczyn skarga w zakresie punktów 1-2, 4-8 wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku.
Odmiennie należy natomiast ocenić charakter informacji żądanych przez skarżącego w punkcie 3 i 9 wniosku z dnia [...] lipca 2023 r., w którym skarżący żądał informacji na temat formy wyrażania przez Komisję do spraw Skarg, Wniosków
i Petycji stanowiska końcowego po rozpatrzeniu skargi, np. uchwały, opinii czy też innej.
Z kolei w pkt 9 wniosku skarżący domagał się podania, jaka była w 2022 r. wysokość diety członka Rady za każdy dzień udziału w jej pracach, a jaka jest
w 2023 r. oraz jakie wynagrodzenie ogółem z tytułu ww. diet uzyskał poseł B. K. za udział w pracach 5 komisji (3 stałych i 2 problemowych) za 2022 r., a ile za 2023 r. (do końca czerwca). Żądane w tym zakresie dane stanowią informację
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. ust. 1 pkt 3d i art. 6 ust. 1 pkt 5a u.d.i.p.
Przy czym zaznaczenia wymaga, że pismem z dnia [...] sierpnia 223 r. organ udzielił skarżącemu częściowej odpowiedzi na to pytanie podając, że wysokość dziennej diety członka Rady w 2022 r. wynosiła 1.010,10 zł, natomiast w 2023 r. 1.088,88 zł. W pozostałym zakresie tego punktu wniosku, organ udzielił informacji po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku, dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. (po złożeniu przez wnioskodawcę skargi na bezczynność). Również w zakresie punktu 3 organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Z tych przyczyn, Sąd w pkt 1 wyroku stwierdził, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. w zakresie pkt 3 oraz pkt 9 w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia ogółem uzyskanego z tytułu diet przez posła B. K. za 2022 rok i za rok 2023 (do końca czerwca).
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona w pkt 1 wyroku bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, orzeczenia.
nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).
Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądowniczej obowiązków informacyjnych.
W ocenie Sądu, stwierdzona w pkt 1 bezczynność nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można by zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej). Organ nie zlekceważył wnioskodawcy i podjął działania
w przedmiocie jego wniosku, a po otrzymaniu skargi, udostępnił pełne informacje, których udostępnienia domagał się wnioskodawca we wniosku z dnia [...] lipca 2023 r.
Te okoliczności, w ocenie Sądu, nie pozwalają uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.
Sąd nie uwzględnił wniosku o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a.
Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1753/21 suma pieniężna stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające
z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być zatem uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla strony.
Suma pieniężna może być przyznana w przypadku dopuszczenia się przez organ przewlekłości lub bezczynności o szczególnym charakterze, uzasadniającym zastosowanie wobec strony tego środka kompensacyjnego. Jak już powiedziano,
z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność orzeczona w pkt 1 wyroku wynikała z celowego działania, czy też z lekceważącego traktowania przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądowniczej obowiązków informacyjnych.
Mając na uwadze powyższe, skarga w zakresie żądania wymierzenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut powierzenia czynności udostępnienia informacji publicznej osobie nieuprawnionej, ponieważ (jak słusznie zauważył organ
w odpowiedzi na skargę) udzielenie odpowiedzi na informację publiczną odbywa się
w formie czynności materialno-technicznej. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tej czynności szczególnej formy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a.
Na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pkt 3 wyroku Sąd oddalił skargę
w pozostałym zakresie.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.