II SAB/WA 544/24

II SAB/Wa 544/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa
Joanna Kube /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 154 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 12, art. 35 par. 1, 3 i 4, art. 36 par. 1, art. 44, art. 106 par 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 633/23 oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej (dalej organ lub "MON") zwolnił P.M. (dalej "skarżący") z dniem [...] listopada 2022 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
MON postanowieniem z dnia z [...] stycznia 2023 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane wyżej postanowienie MON z dnia [...] stycznia 2023 r.
Wojewódzki Sąd j Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca
2024 r., sygn. akt II SA/Wa 633/23, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że jak wynika z akt administracyjnych, decyzję MON z [...] listopada 2022 r. wysłano pełnomocnikowi skarżącego listem poleconym (nr przesyłki [...]). Przesyłka zastała wydana stronie w placówce Poczty Polskiej 29 listopada 2022 r., po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniu 14 i 22 listopada 2022 r. Organ przyjął, iż doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi skarżącego w trybie zastępczym. Termin do wniesienia środka odwoławczego upłyną 12 grudnia 2022 r., a zatem złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 13 grudnia 2022 r. nastąpiło z jednodniowym uchybieniem terminu.
Sąd zauważył, że ustalenia w tym przedmiocie organ poczynił na podstawie zawartego w aktach administracyjnych wydruku z serwisu internetowego śledzenia przesyłek poleconych [...] dla przesyłki poleconej
o podanym numerze. Stanowisko organu o zawiadomieniu adresata o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru, tzw. awizo oparte zostało o wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek – tracking ([...]). Zdaniem Sądu ustalenia tym zakresie powinny zostać dokonane w oparciu o uczynione przez doręczyciela adnotacje na kopercie z przesyłką dwukrotnie awizowaną i zwróconą nadawcy. Jednakże na skutek wydania przez operatora przesyłki skarżącemu organ nie dysponował dowodem potwierdzającym skuteczność doręczenia decyzji stronie w trybie zastępczym.
Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy brak jest możliwości ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Wobec powyższego, twierdzenie organu o skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. nie ma oparcia
w aktach sprawy. Organ nie wyjaśnił kwestii prawidłowości doręczenia zastępczego. Sąd uznał, że postanowienie organu o niedopuszczalności wniesienia środka odwoławczego było więc przedwczesne.
We wskazaniach do dalszego postępowania Sąd podał, że w celu usunięcia powstałych wątpliwości, zwłaszcza w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, organ powinien zwrócić się do skarżącego o przedstawienie koperty zawierającą przedmiotową decyzję. Analiza adnotacji uczynionych przez doręczyciela na kopercie pozwoli ustalić w jakich datach dokonano awiza. Ta informacja wraz z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję pozwoli stwierdzić, czy zostały zachowane wymogi z art. 44 k.p.a. Natomiast jeżeli uzyskanie tej koperty nie będzie możliwe, organ powinien oprzeć się na ustaleniach postępowania reklamacyjnego Poczty Polskiej. W przeciwieństwie do wydruku śledzenia przesyłek, odpowiedź reklamacyjna ma walor dokumentu urzędowego, a co się z tym wiąże wymaganą moc dowodową.
Odpis powyższego wyroku ze stwierdzeniem prawomocności wraz z aktami sprawy wpłynęły do organu w dniu 8 lipca 2024 r.
Pismem z dnia [...] lipca 2024 r. MON zwrócił się do radcy prawnego S.P., tj. osoby będącej pełnomocnikiem skarżącego w czasie, gdy doręczana była decyzja z dnia [...] listopada 2022 r., o udostępnienie koperty, w której była doręczana przedmiotowa decyzja. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2024 r. poinformował organ, że nie dysponuje tą kopertą. Ponadto organ zwrócił się o przedstawienie odpowiedzi Poczty Polskiej na reklamację jaką pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 1 lutego 2023 r. Pismo to zostało doręczone radcy prawnemu S.P. w dniu 9 sierpnia 2024 r.
MON pismem z dnia [...] lipca 2024 r., powołując się na art. 36 § 1 k.p.a., poinformował skarżącego, że z uwagi na złożony charakter sprawy związany
z wykonywaniem zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 633/23, jej rozstrzygnięcie nastąpi w terminie do dnia 30 sierpnia 2024 r.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. skarżący złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r..
W dniu 26 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej treści wskazał, że wnosi "skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2024 r. (sygn. akt II SA/Wa 633/23) i faktyczną bezczynność organu."
Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej ustawowej wysokości, przyznanie na jego rzecz kwoty pieniężnej w maksymalnej ustawowej wysokości oraz o poinformowanie w formie postanowienia Prezesa Rady Ministrów
o uchybieniach polegających na przewlekłym prowadzeniu postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że w wystąpieniu z dnia 26 kwietnia 2024 r. organ zwrócił się do niego m.in. o wydania koperty. Skarżący wskazał, że udzielił odpowiedzi na to wystąpienie w dniu 27 maja 2024 r. W odpowiedzi tej poinformował ponownie o fakcie złożenia reklamacji do Poczty Polskiej oraz w administracji kamienicy pod adresem, na który miała być doręczona korespondencja w sprawie. Wskazał, m.in., że przedmiotem reklamacji była też koperta (tj. brak adnotacji w przedmiocie rzekomych awizacji) oraz nierealne godziny doręczeń. Wskazał ponadto, iż zgodnie z informacją uzyskaną w placówce Poczty Polskiej, w związku z upływem okresu 12 miesięcy, nie dysponują ona już aktami postępowania reklamacyjnego, a wszelkie ewentualne czynności reklamacyjne w zakresie korespondencji z listopada 2022 r. należy uznać za spóźnione.
Skarżący wskazał też, że radca prawny S.P. poinformował go telefonicznie, iż rzeczywiści wpłynęło do jego Kancelarii wystąpienie radcy prawnego reprezentującego Departament Kadr MON ok. 10 sierpnia br. Poinformował on również skarżącego, że obecnie przebywa na uprzednio zaplanowanym wyjeździe wakacyjnym oraz że nie dysponuje przedmiotową kopertą.
Dalej skarżący zarzucił, że do dnia wniesienia skargi jego przełożony nie rozpatrzył wniosku w przedmiocie udzielenia mu urlopu wychowawczego z dnia [...] września 2022 r. oraz innych urlopów związanych z rodzicielstwem. Ponadto nie została mu udzielona odpowiedź na wystąpienie przesłane przez ePUAP w dniu [...] października 2022 r. (dwa wezwania), [...] grudnia 2022 r. oraz [...] grudnia 2022 r.
W ocenie skarżącego działania przedstawicieli Departamentu Kadr MON wskazują jednoznacznie, iż celem działania organu nie jest przeprowadzenie terminowego postępowania incydentalnego w zakresie braku skutecznego doręczenia decyzji oraz merytorycznie rozstrzygnięcie jego sytuacji kadrowej w związku ze złożeniem wniosku o 13 miesięczny urlop wychowawczy, lecz faktyczna bezczynność w tym zakresie oraz dalsze mataczenie w sprawie.
W odpowiedzi na skargę MON wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że sformułowany przez skarżącego zarzut bezczynności jest niezasadny. Organ wykonując bowiem wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z dnia 14 marca
2024 r., sygn. akt II SA/Wa 633/23, wydał w dniu [...] sierpnia 2024 r. postanowienie nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku
o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wymienione rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu 4 września 2024 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Organ podniósł, że to brak jakiejkolwiek współpracy ze strony skarżącego przesądził o długości prowadzonego postępowania. Jednocześnie, strona podnosi inne żądania niezwiązane z przedmiotem niniejszej skargi, m.in. "wniosek o udzielenie urlopu wychowawczego z dnia [...] września 2022 r. oraz innych urlopów związanych z rodzicielstwem, brak odpowiedzi na wystąpienie z dnia przesłane przez ePUAP w dniu 12 października 2022 r. (dwa wezwania), z dnia [...] grudnia 2022 r., z dnia [...] grudnia 2022 r." Zdaniem organu w świetle powyższego, zarówno wniosek o wymierzenie organowi grzywny, przyznanie skarżącemu kwoty pieniężnej oraz powiadomienie Prezesa Rady Ministrów o przewlekłym prowadzeniu postępowania, nie zasługują na uwzględnienie.
W piśmie procesowym z dnia [...] października 2024 r. skarżący wniósł o udzielenie dostępu do akt sprawy o sygnaturze II SAB/Wa 544/24 w systemie PASSA, zeskanowanie i udostępnienie pełnych akt administracyjnych przesłanych przez organ w systemie PASSA oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie i niezwłoczne wyznaczenie terminu posiedzenia jawnego.
Na podstawie zarządzenie przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 października 2024 r. udostępniono skarżącemu akt sądowe w systemie PASSA.
Pismem procesowym z dnia [...] października 2024 r. skarżący ponownie zwrócił się do Sądu o udostępnienie zeskanowanych akt administracyjnych. Wskazał również, że skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym jest przedwczesne albowiem istnieje duże prawdopodobieństwo, że przedłożone przez organ dokumenty nie stanowią pełnych akt administracyjnych.
Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. Sąd poinformował skarżącego, że akta administracyjne niniejszej sprawy są prowadzone wyłącznie w formie papierowej i Sąd nie dysponuje ich odwzorowaniem cyfrowym, w związku z czym zapoznanie się z nimi jest możliwe wyłącznie w czytelni Sądu. Ponadto wskazano skarżącemu, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny posiada kompetencję rozpoznawania w trybie uproszczonym spraw ze skarg na bezczynność, nie będąc związanym wnioskami stron.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący przedstawił replikę na odpowiedź organu na skargę. Skarżący podniósł, że akta sprawy zostały do Sądu przesłane wybiórczo.
Skarżący stwierdził, że nieprawdziwy jest zarzut organu wskazujący na brak współpracy z jego strony. Ponadto odnosząc się przedstawionej przez organ informacji wskazującej, że akta postepowania zostały zwrócone przez Sąd w dniu [...] lipca
2024 r., skarżący podniósł, że zwłoka organu w załatwieniu sprawy, związana
z brakiem dostępu do akt nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej bezczynność. Skarżący odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa.
Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu
z dokumentów, które powinny znajdować się w aktach sprawy, tj.:
- oświadczenia pełnomocnika radcy prawnego S. P.,
- oświadczenia pełnomocnika M.W.,
- wystąpienia Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] grudnia 2022 r. do Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...],
na okoliczność uniemożliwienia czynnego udziału stronie w toczącym się postępowaniu oraz braku współpracy ze strony funkcjonariuszy Departamentu Kadr MON oraz ukrywania fakty wydania oraz wysłania za pośrednictwem operatora publicznego
Skarżący wniósł również o dopuszczenie dowodu z dokumentów, które powinny znajdować się w aktach sprawy, tj. wymiany korespondencji z [...]
w przedmiocie reklamacji oraz bezskutecznej próby uzyskania dostępu do akt postepowania reklamacyjnego.
W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżący podniósł, że przedmiotem tej sprawy jest rozpatrzenie skargi w przedmiocie dwóch zarzutów:
1) niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2024 r., sygnatura akt II SA/Wa 916/23 na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a.,
2) bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organu i nierozpatrzenie sprawy w terminie wynikającym z k.p.a.
Skarżący stwierdził, że wskazanie art. 154 § 1 p.p.s.a jako podstawy prawnej skargi pomimo, że jest obarczone wysokim prawdopodobieństwem jej oddalenia w tym zakresie, to jednak nie jest objęte dyspozycją art. 119 p.p.s.a. Nie obejmuje więc
w przedmiotowej sprawie możliwości rozpatrzenia ww. elementu skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Sąd w przedmiotowym zakresie związany jest wnioskiem o rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu jawnym.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący ponownie zarzucił, że przesłane do Sądu akta sprawy są niekompletne.
Ponadto skarżący wniósł o:
1) dopuszczenie dowodu z pism wraz z załącznikami kierowanych przez Dziekana Okręgowej Radców Prawnych w [...] do MON oraz innych osób funkcyjnych w resorcie Obrony Narodowej w zakresie bezprawnych działań podejmowanych w stosunku do jego osoby. Wniósł też o zwrócenie się do Dziekana OIRP w [...] o przesłanie kompletu materiałów kierowanych do MON oraz odpowiedzi udzielanych przez resort,
2) przesłuchania w charakterze świadka ówczesnego Dziekana Okręgowej izby Radców Prawnych w [...] dr M.S.,
na okoliczność bezprawnych działań podejmowanych w stosunku do jego osoby, w tym celowej przewlekłości toczącego się postępowania oraz składanych przez niego w toku postępowania pism.
3) dopuszczenie dowodu z akt sprawy zawisłej przed WSA w Krakowie o sygn. akt. III SAB/Kr 114/22 na okoliczność wskazania części dokumentacji usuniętej z akt przedmiotowej sprawy (od karty 7 akt sądowych – akta sprawy administracyjnej dotyczącej postępowania kadrowego, w tym m.in. wskazujące na bezprawne pozbawienia go prawo do urlopu wychowawczego). Skarżący wskazał, że przedmiotowe akta sądowe (w tym akta administracyjne) znajdują się w systemie PASSA Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
4) przesłuchanie strony - Ministra Obrony Narodowej W.K. no okoliczność:
- wyjaśnienia braku metryczki akt spraw,
- wskazania osób prowadzących przedmiotowe postępowanie,
- wyjaśnienia przesłania niekompletnych akt postępowania administracyjnego do Sądu,
- wyjaśnienia przeprowadzenia incydentalnego postępowania w przedmiocie wyłączenia w trybie ort. 24 k.p.a. przez osoby w tym wniosku wskazanych oraz braku ww. incydentalnej dokumentacji w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu,
- jego wiedzy w zakresie pism oraz dowodów wnoszonych w toku przedmiotowego postępowania przez skarżącego oraz Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych
W piśmie tym skarżący ponownie podniósł, że sprawa z jego skargi powinna być rozpoznana na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Wyjaśnić należy, że Sąd uznał, iż skarga P.M. z dnia [...] sierpnia
2024 r. dotyczy bezczynności Ministra Obrony Narodowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 633/23, a nie niewykonania powyższego wyroku.
Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W świetle tego przepisu możliwość wniesienia skargi na niewykonanie przez organ wyroku została ograniczona jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przepis ten nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności danego organu. Przyjęcie zatem, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest niewykonanie wyroku z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 633/23, obligowałoby Sąd do odrzucenia takiej skargi.
Wobec tego, oraz w związku z treścią skargi, gdzie skarżący wskazał, że jej przedmiotem jest "faktyczna bezczynność organu", Sąd uznał, że skarga dotyczy bezczynności Ministra Obrony Narodowej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 633/23. Wobec tego, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., Sąd uprawniony był do rozpoznania skargi w trybie uproszczonym. Jednocześnie Sąd nie uznał za uzasadnione przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie w oparciu o art. 122 p.p.s.a.
Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy
w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Wskazania wymaga, że przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności.
W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub
w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.
Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a.
W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Zauważyć należy, że zasada szybkości postępowania wyrażona art. 12 k.p.a., ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Zdaniem Sądu na dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie MON nie pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 633/23.
Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął bowiem do organu w dniu 8 lipca 2023 r. Postępowanie, którego dotyczy zarzut bezczynność, było postępowaniem odwoławczym. Na skutek powyższego wyroku organ był bowiem zobowiązany do ponownego załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżącego od decyzji MON z dnia [...] listopada 2022 r. Wniosek ten organ winien zatem rozpoznać w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., tj. terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że w tym przypadku termin ten winien być liczony od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2024 r. Zgodnie bowiem
z art. 286 § 1 p.p.s.a. po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Art. 286 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia.
Podkreślenia wymaga, że z wytycznych zawartych w wyroku z dnia 14 marca 2024 r. wynika, że organ zobowiązany był do przeprowadzenia dodatkowego postepowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy doręczenie skarżącemu decyzji MON z dnia [...] listopada 2022 r. o zwolnieniu go ze służby było skuteczne. W tym celu Sąd nakazał aby organ zwrócił się do skarżącego
o przedstawienie koperty zawierającą przedmiotową decyzję. Analiza adnotacji uczynionych przez doręczyciela na kopercie powinna bowiem pozwolić na ustalenie, w jakich datach dokonano awiza. Ta informacja wraz z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję, zdaniem Sądu, miała pozwolić na stwierdzenie, czy zostały zachowane wymogi z art. 44 k.p.a. Sąd wskazał również, że jeżeli uzyskanie tej koperty nie będzie możliwe, organ powinien oprzeć się na ustaleniach postępowania reklamacyjnego [...].
Z dołączonego do akt sprawy postanowienia MON z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], którym organ ponownie stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku
o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynika, że pewne czynności wyjaśniające organ podjął jeszcze przed doręczeniem mu odpisu prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2024 r. W dniu [...] kwietnia 2024 r. MON zwrócił się do skarżącego o udostępnienie koperty, w której była mu doręczana decyzja z [...] listopada 2022 r. za pośrednictwem operatora pocztowego na adres radcy prawnego S.P. (ówczesnego pełnomocnika skarżącego). Ponadto pismem z dnia [...] maja 2024 r. Biuro Wsparcia Klientów Regionalny Dział Obsługi Klientów w [...] [...] S.A., odpowiedziało na złożoną przez organ reklamację. Z kolei pismem z dnia [...] maja 2024 r. skarżący poinformował organ, że nie dysponuje przedmiotową kopertą, ale wyraża zgodę na jej udostępnienie, przez pełnomocnika - radcę prawnego S.P., do którego została skierowana decyzja MON z dnia [...] listopada 2022 r.
Z powyższego wynika, że na dzień doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2024 r. nie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały przez organ ustalone, do czego organ był zobowiązany przedmiotowym wyrokiem. Stąd też pismem z dnia [...] lipca 2024 r., MON zwrócił się do radcy prawnego S.P. o udostępnienie organowi oryginału koperty lub jej kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, w której była doręczona przedmiotowa decyzja MON. Ponadto w piśmie tym, organ zwrócił się z prośbą o udostępnienie odpowiedzi [...] S.A. w sprawie złożonej w dniu [...] lutego 2023 r. reklamacji przesyłki o nr [...]. Z akt sprawy wynika, że pismo to doręczone zostało radcy prawnemu S.P. dopiero w dniu 9 sierpnia
2024 r.
Wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. termin załatwienia sprawy liczony od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku z dnia 14 marca 2024 r. upływał w dniu 8 sierpnia 2024 r. Zasadnie w tej sytuacji organ, działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., pismem z dnia [...] lipca 2024 r. poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy określając go na dzień 30 sierpnia 2024 r. Na tym etapie postępowania organ oczekiwał bowiem na odpowiedź radcy prawnego S.P. MON nie dysponował zatem pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym załatwienie sprawy, a brak ten nie wynikał z opieszałości organu.
Stwierdzić zatem należy, że na dzień wniesienia skargi MON nie pozostał
w bezczynności, ponieważ nie upłynął jeszcze termin załatwienia sprawy określony przez organ w trybie art. 36 § 1 k.p.a. W okresie od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem do dnia wniesienia skargi organ podejmował czynności mające na ustalenie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, do czego zobowiązany był wyrokiem
z dnia 14 marca 2024 r. Bezsporne bowiem jest, że organ obowiązany jest do wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności przy rozstrzyganiu sprawy. Nie można w tej sytuacji uznać, że w okresie tym organ był bezczynny. Na marginesie zauważyć należy, że ostatecznie organ rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżącego od decyzji z dnia [...] listopada 2022 r., wydając w dniu 30 sierpnia 2024 r. postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia.
W związku z tym należy stwierdzić, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego złożonych w pismach procesowych wniesionych w toku postępowania przed sądem. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 k.p.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W niniejszej sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy wnioskowanych przez skarżącego dokumentów. Ponadto
w trybie tego przepisu można przeprowadzić dowód wyłącznie z dokumentów. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz z zeznań świadków nie jest
w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.