II SAB/WA 531/19

II SAB/Wa 531/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Janusz Walawski /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2436/21 - Wyrok NSA z 2022-11-18
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 4 ust. 1 i 2, art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 149 par. 1 pkt 1, art. 119  pkt 4 i  art. 120, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje partię polityczną Prawo i Sprawiedliwość do rozpoznania pkt. 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość w rozpoznaniu pkt. 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] wnioskiem z dnia
[...] czerwca 2019 r. zwróciło się do partii politycznej [...] z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. historii rachunków bankowych partii z okresu od [...] stycznia 2019 r. do [...] maja 2019 r. w formie przeszukiwalnej, 2. informacji o tym, czy w powyższym okresie miały miejsce wydatki lub wpływy do kasy partii, a jeśli tak - informacji o tym, w jakiej kwocie i od kogo/na czyją rzecz. Wnioskodawca wniósł o przesłanie informacji w formie elektronicznej na podany adres e-mail.
Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. partia polityczna [...] poinformowała wnioskodawcę, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznych. Przywołano pogląd wyrażony w wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 183/16 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn.. akt II SAB/Wa 415/17. Partia polityczna wskazała m.in., że historia rachunku bankowego, czy też wpłat kasowych nie stanowi informacji publicznej. Informacje takie nie zawierają danych o sprawach publicznych, tylko zapis pewnych czynności dokonywanych w ramach umowy z bankiem.
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] pismem z dnia 11 lipca 2019 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie skargę na bezczynność partii politycznej [...]
w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wnosząc o zobowiązanie partii politycznej [...] do rozpatrzenia wniosku, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy
o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że podmiot zobowiązany powołał
się w odpowiedzi na wniosek na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 415/17, jednakże nie odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2019 r., I OSK 1479/18. Skarżący podniósł także, że w szeregu spraw sądy orzekły, iż partie muszą zrealizować wnioski dotyczące faktur, jakie zostały opłacone przez daną partię. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się również w kwestii jawności umów podpisanych przez partię polityczną. W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do kwestii jawności informacji związanych z funduszem Eksperckim.
Stowarzyszenie podało, że w wyroku z 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 682/18 sąd uznał: "Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, ograniczenie dostępu do informacji publicznej w trybie wnioskowym realizowanym na podstawie u.d.i.p., zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wymagałoby wyraźnej, nie budzącej wątpliwości regulacji ustawy, a regulacji takiej nie zawierają przepisy ustawy o partiach politycznych. Obowiązek przygotowania, a następnie przedstawienia Państwowej Komisji Wyborczej informacji, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o partiach politycznych, wiążący się z obowiązkiem Komisji ogłoszenia tej informacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (art. 34 ust. 5 ustawy) nie wyłącza trybu wnioskowego dostępu do informacji publicznej. Jedynie przewiduje dodatkowy sposób urzędowego upubliczniania części informacji na temat wydatków z subwencji, ponoszonych przez partie polityczne (zob. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., I OSK 687/14).".
Skarżący stwierdził, że tym samym trudno zrozumieć z jakiego powodu niejawne miałyby być wnioskowane przez Stowarzyszenie dokumenty, które dotyczą finansów podmiotu zobowiązanego. Skarżący wskazał, że mając na uwadze wyrok NSA z 11 stycznia 2019 r., I OSK 1479/18, wniosek o uznanie, iż bezczynność miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa jest zasadny.
W odpowiedzi na skargę partia polityczna [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. [...] przekazało rozstrzygnięcie w sprawie objętej wnioskiem, w formie wskazanej przez skarżącego, tj. w formie elektronicznej. Rozstrzygnięcie informowało skarżącego, iż wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznych. Pełnomocnik podniósł m.in., że jeżeli ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji. Pełnomocnik wskazał też, że najnowsze orzecznictwo skłania się ku rozumieniu wyciągów i rachunków bankowych jako nośników informacji o operacjach finansowych, dokonywanych przez dany podmiot względem banku. Zapisy kasowe, czy też historia rachunków bankowych, stanowią udokumentowany zbiór czynności faktycznych, służących bieżącej obsłudze organizacyjnej partii (jakiegokolwiek innego podmiotu), realizowanych w ramach zawartej z bankiem umowy prowadzenia rachunku bankowego. Nie są to dane
o sprawach publicznych, co determinuje charakter wnioskowanej informacji. Podniósł, że nie można historii rachunków bankowych, będącej zapisem operacji finansowych względem banku, zrównywać z pojęciem "wydatków partii". Są to pierwotnie zupełnie różne przedmiotowo zbiory informacji. Pełnomocnik wskazał, że wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019 r., I OSK 1478/18, w żadnej mierze nie przesądził o charakterze wyciągów i historii rachunków bankowych partii politycznej jako informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu. Wyrok ten nakazał rozpoznanie wniosku, wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, który uważał, że wniosek nie może być rozpoznany ze względu na braki formalne (brak precyzyjnego wskazania przedmiotu i zakresu żądanej informacji). Pełnomocnik podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w ww. judykacie podkreśla jedynie ogólną zasadę, że "dysponowanie finansami partii stanowi sprawę publiczną, a w konsekwencji informacja dotycząca dysponowania tymi finansami (o zatem również wydatków partii) stanowi informację publiczną.". Z tezą tą strona przeciwna zgadza się w pełni. Wnioskodawca nie wykazuje jednak zainteresowania informacją publiczną w postaci wydatku środków finansowych partii na konkretny cel lub cele, czyli informacją o sprawie publicznej, zasadniczej z punktu widzenia interesu publicznego, a jedynie zainteresowanie szerokim zbiorem technicznego zapisu operacji finansowych względem banku. Działanie takie nie znajduje oparcia w zasadzie jawności wydatków partii, gdyż wydatków tych w istocie nie dotyczy. Pełnomocnik partii politycznej wskazał też m.in., że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek braku podejmowania przez partię jakichkolwiek czynności, czy też bagatelizowania wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga w części jest zasadna.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pogląd ten pozostaje aktualny także
w obecnym stanie prawnym.
Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt,
z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwana dalej także u.d.i.p.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej.
Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).
Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240 oraz z 2017 r. poz. 2371), oraz partie polityczne. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
W sprawie nie ma wątpliwości, że partia polityczna jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 2 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć,
że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe.
Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną.
W ocenie Sądu żądana przez wnioskodawcę w punkcie 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. informacja, czy w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] maja 2019 r. miały miejsce wydatki lub wpływy do kasy partii, a jeśli tak, w jakiej kwocie i od kogo/na czyją rzecz, stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
Zgadzając się z poglądem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że nie cała działalność partii politycznych została oparta na bezwzględnej zasadzie publicznej jawności, stwierdzić jednakże należy, że kwestia dysponowania finansami partii politycznej stanowi sprawę publiczną. Podmiot zobowiązany nie kwestionuje zresztą tego poglądu, prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, finansowanie partii politycznych jest jawne. Tym samym wydatki partii politycznej, a także wpływy "do kasy partii", informacje o wysokości tych środków i informacje od kogo pochodzą są sprawą publiczną, a informacja na ten temat podlega - co do zasady - udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 661/17, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 687/14, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1479/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt, że majątek partii politycznej może pochodzić z różnych, określonych w art. 24 ust. 1 ustawy o partiach politycznych, źródeł - zarówno publicznych, jak i prywatnych nie oznacza, że sposób dysponowania tym majątkiem nie stanowi sprawy publicznej. Pamiętać trzeba przy tym, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.p.p. majątek partii politycznej może być przeznaczony tylko na cele statutowe lub charytatywne. Podstawowym celem każdej partii politycznej jest udział w życiu publicznym poprzez wpływanie metodami demokratycznymi na kształtowanie polityki państwa (art.11 ust. 1 Konstytucji RP). Zatem, informacje żądane przez wnioskodawcę w punkcie 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.
W sytuacji, gdy wniosek, w tej sprawie jego punkt 2, dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę,
że nie posiada żądanej informacji.
W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje
są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.
Rozpatrując skargę na bezczynność partii politycznej [...]
w przedmiocie rozpatrzenia punktu 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r., Sąd stwierdził, że była ona zasadna w chwili jej wniesienia. Bezsporne jest, że w ustawowym terminie 14 dni, tj. do dnia [...] lipca 2019 r., jak też do dnia rozpatrzenia niniejszej skargi na bezczynność we wskazanym zakresie, partia polityczna nie udostępniła wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, jak również nie wydała decyzji administracyjnej
o odmowie jej udostępnienia. Na dzień wniesienia skargi organ pozostawał zatem
w bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktu 2 wniosku, jak również pozostaje w niej do chwili obecnej (do Sądu nie wpłynęła informacja o udostępnieniu żądanych informacji, bądź o wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji).
Z tego względu Sąd zobowiązał partię polityczną [...] do rozpatrzenia punktu 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności podmiotu zobowiązanego
w rozpatrzeniu punktu 2 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Partia polityczna udzieliła odpowiedzi na ten punkt wniosku wskazując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Pismo do wnioskodawcy w odpowiedzi na żądanie wystosowano [...] czerwca 2019 r. Brak właściwego działania podmiotu zobowiązanego spowodowany błędnym przyjęciem, że żądanie punktu 2 wniosku nie stanowi informacji publicznej, nie daje podstaw do przypisania bezczynności organu w tym zakresie charakteru rażącego naruszenia prawa. Podstaw do takiego zakwalifikowania bezczynności we wskazanym zakresie nie daje także powołanie się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w innej sprawie skarżącego.
Odnosząc się natomiast do skargi na bezczynność w rozpatrzeniu punktu 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna i nie była zasadna na dzień jej wniesienia do Sądu. W tym punkcie wniosku Stowarzyszenie żądało historii rachunków bankowych partii za wskazany we wniosku okres w formie przeszukiwalnej.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwalifikowania takiego żądania jako żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej. Jak Sąd wskazał już wyżej informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej ma charakter konstytucyjny (art. 61 Konstytucji RP), a zatem ustawy je dookreślające powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie. Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdego dokumentu, niezależnie od tego, jakim celom ten dokument służy. Powyższe odnosi się także do takiego dokumentu, który z założenia nie służy celom publicznym i Konstytucja nie zapewnia dostępu do niego "każdemu", a w którego treści mogą być zawarte informacje dotyczące sprawy publicznej. Pamiętać należy bowiem, że nie ma przeszkód, aby wnioskodawca żądał po prostu informacji publicznej. Historia rachunku bankowego nie stanowi sama w sobie informacji o sprawie publicznej. Zatem żądanie sformułowane w taki sposób w punkcie 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. nie stanowi informacji o sprawie publicznej. Powołane przez skarżącego w skardze orzeczenia dotyczące kwestii jawności umów, czy rozpatrywania wniosków dotyczących żądania udostępnienia faktur, nie dotyczą kwestii rozpatrywanych w niniejszej sprawie (w zakresie punktu 1 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r.). W ocenie Sądu, tak jak informacji publicznej nie stanowią np. wydruki czy kserokopie formularzy PIT-11 (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1172/17, orzeczenia.nsa.gov.pl), tak też informacji o sprawie publicznej nie stanowi historia rachunku bankowego. Sąd podziela tym samym pogląd wyrażony już w tym przedmiocie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 234/18 i II SAB/Wa 415/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Historie rachunków bankowych obrazują operacje, jakie są dokonywane przez podmiot, który zawarł z bankiem umowę o prowadzenie rachunku bankowego. Potwierdzają stan konta, przychody i wydatki. Dotyczą kwestii związanych z obsługą finansową danego podmiotu w związku z zawartą umową o prowadzenie rachunku bankowego. To mając na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi na bezczynność w zakresie rozpatrzenia punktu 1 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] czerwca 2019 r.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.