II SAB/Wa 513/23

II SAB/Wa 513/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Krajowa Rada Sądownictwa
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1.zobowiązuje Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do rozpoznania punktu 3 wniosku Z. K. z dnia [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa na rzecz Z. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
In fine pisma z [...] czerwca 2023 r., skierowanego do Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: "Przew. KRS", "organ") i nawiązującego do wniesionej do Przew. KRS skargi na działanie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "Prezes NSA"), Z.K. (dalej: "skarżący") zawarł wniosek o udzielenie, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), następujących informacji:
1. w trybie jakich przepisów Komisja do spraw Skarg, Wniosków i Petycji rozpatruje skargi;
2. kto imiennie prowadzi postępowanie w niniejszej sprawie skargowej;
3. ile skarg ogółem wpłynęło do KRS w 2022 r., w tym ile na prezesów poszczególnych sądów, a ile takich skarg wpłynęło do końca maja 2023 r.
Jednocześnie skarżący wniósł o przekazanie mu żądanych informacji w formie pisemnej na podany adres.
Wniosek ten, nadany w urzędzie pocztowym [...] czerwca 2023 r., wpłynął do organu [...] czerwca 2023 r.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Przew. KRS w piśmie z [...] czerwca 2023 r. wyjaśnił skarżącemu tryb i podstawy prawne rozpatrywania skarg przez organ, w szczególności opisał procedurę rozpoznania skargi skarżącego na działanie Prezesa NSA (z podaniem zastosowanych przepisów), a także wymienił (z imienia i nazwiska) członków Zespołu Komisji ds. Skarg, Wniosków i Petycji Krajowej Rady Sądownictwa, który [...] grudnia 2022 r. rozpatrywał ww. skargę.
Odnosząc się do pkt 3 wniosku, Przew. KRS poinformował skarżącego, iż w 2022 r. do Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: "KRS") wpłynęło 729 spraw od osób fizycznych i innych podmiotów. Łącznie w ramach skarg i wniosków wpłynęły 6762 pisma. Natomiast do dnia [...] maja 2023 r. do KRS wpłynęło 313 spraw (łącznie 758 pism). Organ zaznaczył, że wobec korespondencji skargowej nie jest prowadzona odrębna statystyka z podziałem na kategorie spraw. Dlatego nie jest możliwe udzielenie skarżącemu informacji w zakresie ilości skarg dotyczących prezesów sądów.
Pismem z [...] lipca 2023 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przew. KRS w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w której zarzucił naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od złożenia wniosku oraz niepoinformowaniu w powyższym terminie o powodach opóźnienia;
2) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie, polegające jedynie na częściowym zrealizowaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący zażądał: zobowiązania organu do niezwłocznego załatwienia jego wniosku; wymierzenia organowi grzywny (według uznania); przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") - pokrycia kosztów postępowania; rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że uzyskał tylko częściową odpowiedź na jego wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Podkreślił, iż Przew. KRS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co potwierdza chociażby wyrok tutejszego Sądu z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 496/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący zarzucił również, iż organ naruszył 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., akcentując, że odpowiedź na wniosek, który wpłynął do adresata [...] czerwca 2023 r., otrzymał [...] lipca 2023 r. Nie został także powiadomiony o braku możliwości udzielenia mu informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia oraz o nowym terminie jej wydania, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Ponadto Przew. KRS udzielił skarżącemu niekompletnej informacji i niezgodnej z jego intencją, ponieważ formułując pytanie: "ile skarg ogółem wpłynęło do KRS w 2022 r., w tym ile na prezesów poszczególnych sądów, a ile takich skarg wpłynęło do końca maja 2023 r.?" chodziło mu o liczbę skarg, które wpłynęły do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji KRS, co jest logiczne w kontekście jego skargi na Prezesa NSA, natomiast został poinformowany o ogólnym wpływie spraw do KRS, co przecież nie jest równoznaczne z liczbą skarg. Skarżący nie uzyskał też informacji o liczbie skarg wniesionych na prezesów poszczególnych sądów, podczas gdy dane te można było pozyskać choćby na podstawie stosownej ewidencji skargowej prowadzonej prawdopodobnie przez organ, np. na potrzeby corocznej informacji z działalności KRS składanej Marszałkowi Sejmu w trybie art. 4 ustawy o KRS.
Dalej skarżący zwrócił uwagę, że Przew. KRS nie musiał poszukiwać żądanych przez niego danych odnośnie skarg za rok 2022, gdyż był w ich posiadaniu już w momencie wpływu jego wniosku z [...] czerwca 2023 r., co skarżący ustalił na podstawie "Informacji z działalności Krajowej Rady Sądownictwa w 2022 r." z [...] maja 2023 r., przekazanej Marszałkowi Sejmu zgodnie z art. 4 ustawy o KRS. W poz. 13.5 ww. dokumentu, zatytułowanej "Rozpatrywanie korespondencji skargowej", wskazano te same dane, które zostały zawarte w odpowiedzi na jego wniosek, a w poz. 13.6 podano, iż w 2022 r. Komisja do spraw Skarg, Wniosków i Petycji rozpatrzyła 240 pism. Skarżący poddał w wątpliwość rzetelność tych danych, podnosząc, że skoro jego skarga z [...] grudnia 2022 r., która wpłynęła do KRS [...] grudnia 2022 r. i została zarejestrowana pod nr [...]., czyli jako 637. z kolei, zaś ze statystyki wynika, iż na koniec 2022 r. wpłynęło do KRS 729 spraw, to - zdaniem skarżącego - znikome jest prawdopodobieństwo, że od [...] do [...] grudnia 2022 r. wpłynęły do KRS 92 skargi.
W odpowiedzi na skargę Przew. KRS, reprezentowany przez radcę prawnego M.M., wniósł o umorzenie postępowania, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej.
Motywując wniosek o umorzenie postępowania, organ stwierdził, iż udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, zatem postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
Przew. KRS wyjaśnił, że wskazane w odpowiedzi na wniosek "sprawy" to pisma, które zostały zakwalifikowane jako skargi. Natomiast powołując się na zapisy "Informacji o działalności Krajowej Rady Sądownictwa w 2022 r.", organ podkreślił, iż KRS nie prowadzi ewidencji skarg umożliwiającej ich identyfikację pod kątem podmiotu, którego dana skarga dotyczy (prezesa sądu), a rozpatrzenie i załatwienie skargi należy do kompetencji różnych komisji (stałych i problemowych) funkcjonujących w strukturach KRS. Tym samym KRS nie dysponowała informacjami, o których mowa w skardze, a więc nie mogły one zostać udostępnione w trybie określonym przepisami u.d.i.p.
W piśmie z [...] grudnia 2023 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi, nie aprobując wyjaśnień przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga na bezczynność Przew. KRS częściowo zasługuje na uwzględnienie, a mianowicie w zakresie pkt 3 wniosku informacyjnego skarżącego z [...] czerwca 2023 r.
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).
Przew. KRS jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej (vide art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zresztą kwestia ta nie była sporna między stronami. Zgodnie z art. 186 ust. 1 Konstytucji RP, KRS stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Umieszczenie regulacji odnoszących się do KRS w rozdziale poświęconym władzy sądowniczej wyraźnie wskazuje na intencje ustrojodawcy zaliczenia KRS do niezależnych, pozajudykacyjnych organów tej władzy, funkcjonalnie z nią związanych (vide Bogusław Banaszak Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz Warszawa 2009, str. 817). Przew. KRS reprezentuje KRS oraz organizuje jej pracę (vide art. 15 i art. 17 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa - Dz. U. z 2021 r., poz. 269 ze zm.).
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, formułując przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Ugruntowane jest stanowisko, w myśl którego informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, jak również odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 7 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1975/18). Tak więc walor publiczny danej informacji warunkuje odniesienie jej do sfery faktów, czyli do istniejącego stanu rzeczy.
Wprawdzie Przew. KRS nie kwestionował przedmiotu wniosku skarżącego jako informacji publicznej, to zauważyć trzeba, że pkt 1 wniosku – jako pytanie o stan prawny (przepisy normujące postępowanie skargowe przed Komisją do spraw Skarg, Wniosków i Petycji KRS) – nie mieści się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. Jednakże skarżący uzyskał na to pytanie odpowiedź w piśmie z [...] czerwca 2023 r.
Również pytanie nr 2 wykraczało poza ramy przedmiotowe u.d.i.p. Skarżący bowiem zapytywał o osobę wyznaczoną do rozpatrzenia jego skargi na Prezesa NSA, inicjującej postępowanie skargowe przed KRS. W odpowiedzi na wniosek skarżącemu podano imienny skład zespołu powołanego do rozpoznania jego indywidualnej skargi zawisłej przed KRS, podczas gdy był on stroną tego postępowania, w ramach którego mógł pozyskać tę informację - vide przepisy rozdziału 5a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm.) w związku z art. 12 i art. 49 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz w związku z art. 10 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1093 ze zm.).
Natomiast pytanie nr 3 wniosku stanowi informację publiczną. Dotyczy bowiem zasad funkcjonowania organu władzy publicznej, w tym prowadzonych rejestrów, ewidencji i archiwów oraz sposobu i zasad udostępniania danych w nich zawartych (vide art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Trafnie podniósł skarżący, że na to pytanie nie uzyskał kompletnej i klarownej odpowiedzi. Skarżący zapytywał o liczbę skarg, jaka wpłynęła do KRS, w 2022 r. oraz do końca maja 2023 r., w tym ile spośród nich stanowiły skargi na prezesów poszczególnych sądów. W odpowiedzi na to pytanie skarżący uzyskał informację o łącznej liczbie spraw - skarg i wniosków. Dopiero na etapie odpowiedzi na skargę organ sprecyzował, że "sprawy" oznaczały pisma, które zostały zakwalifikowane jako skargi. Przew. KRS dodał też w odpowiedzi na skargę, iż nie prowadzi ewidencji skarg umożliwiającej identyfikację pod kątem skarżonego podmiotu, a skoro nie dysponuje tymi informacjami, to nie może ich udostępnić.
W ocenie Sądu, treść pytania nr 3 wniosku jest jasna i nie wymaga skomplikowanej odpowiedzi - chodzi bowiem o liczbę skarg, które wpłynęły do KRS w od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. oraz od [...] stycznia 2023 r. do [...] maja 2023 r., jak również o podanie ile spośród nich stanowiły skargi na działania prezesów sądów. Jak już wzmiankowano, w odpowiedzi na skargę Przew. KRS objaśnił dane, które podał w odpowiedzi na wniosek. Jednak w piśmie z [...] grudnia 2023 r. skarżący uznał te wyjaśnienia za nierzetelne, przedstawiając swoje uwagi w tym zakresie.
W tym miejscu dostrzec wypada, iż informacja o liczbie skarg dotyczących działań prezesów poszczególnych sądów jest możliwa do wytworzenia chociażby poprzez przejrzenie każdej z tych skarg, które wpłynęły do organu we wskazanym przez skarżącego okresie. Zatem w tym przypadku żądanie skarżącego może dotyczyć informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji przetworzonej jest nieostre i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest to taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, zaś niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Innymi słowy, informacja przetworzona jest przygotowywana specjalnie dla wnioskodawcy wedle podanych przez niego kryteriów. Stanowi ona rezultat ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych. Przetworzenie może polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (vide wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11; z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z 30 września 2015 r.; sygn. akt I OSK 1746/14; z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 247/21).
Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Mając na uwadze okoliczność, że Przew. KRS nie zrealizował pkt 3 wniosku skarżącego z [...] czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek w tym zakresie, organ rozważy, które z żądanych w pkt 3 wniosku informacji mają charakter prosty, tzn. można je udostępnić w oparciu o posiadane rejestry, a które – przetworzony. W razie kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten - składając wniosek - może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. Dopiero zaś po dokonaniu weryfikacji spełnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, w zależności od jej wyniku, adresat wniosku zobowiązany jest udostępnić żądaną informację publiczną po jej uprzednim przetworzeniu bądź odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na zasadzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (vide wyrok NSA w z 22 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2819/21).
Oceniając, czy bezczynność Przew. KRS miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., należy podkreślić, iż rażącym naruszeniem prawa jest ciężkie (kwalifikowane) naruszenie, z którym związane są cechy wyraźnej i niewątpliwej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 745/20). Z kolei w wyroku z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, NSA wskazał, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Dostrzec trzeba, że wniosek skarżącego, nadany w urzędzie pocztowym [...] czerwca 2023 r., wpłynął do organu [...] czerwca 2023 r. i od tej ostatniej daty rozpoczął się bieg 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. na jego realizację. Przew. KRS sporządził i nadał odpowiedź na wniosek [...] czerwca 2023 r., a więc zaledwie z jednodniowym opóźnieniem. Nadto stwierdzona w sprawie bezczynność organu nie wynikała ze złej woli czy lekceważenia skarżącego, lecz z błędnej kwalifikacji prawnej przedmiotu wniosku.
Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia Przew. KRS grzywny czy przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Zaakcentować także należy, iż skarżący, wnosząc skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] czerwca 2023 r., wprawdzie przyznał, że uzyskał częściową odpowiedź, ale nie określił precyzyjnie w jakim zakresie jego wniosek został zrealizowany. Tymczasem skoro punkty 1 i 2 tego wniosku po pierwsze nie dotyczyły informacji publicznej, a po wtóre Przew. KRS odpowiedział na nie w piśmie z [...] czerwca 2023 r., to zarzut bezczynności organu co do tej części wniosku jest nieuzasadniony. Podkreślenia również wymaga, iż w judykaturze prezentowany jest pogląd, wedle którego przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wiąże podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, wskazując termin na podjęcie odpowiedniego działania, jedynie w momencie, gdy wniosek o udostępnienie został uznany za dotyczący informacji o charakterze publicznym w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. z uwzględnieniem odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego ostatniego przepisu (vide wyrok NSA z 22 września 2023 r., sygn. akt III OSK 5676/21). Dlatego w odniesieniu do dwóch pierwszych punktów wniosku oraz żądań: wymierzenia Przew. KRS grzywny i przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na mocy art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) rozstrzygnięto w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.