II SAB/Wa 485/11

II SAB/Wa 485/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-03-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 1696/12 - Wyrok NSA z 2012-10-30
Skarżony organ
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Stanisław Marek Pietras Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do rozpatrzenia wniosku P. S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r., przesłanym pocztą elektroniczną, pełnomocnik P. S.A. z siedzibą w W. wystąpił do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
1. treść wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.,
2. informacja o zakresie, w jakim Prezes UOKiK wyraził zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorcy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.
3. informacja o zasadach i zakresie współpracy T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.
Wniosek oparto o przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o odstępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm).
W uzasadnieniu wniosku podano, iż ww. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Prezes UOKiK wydał zgodę na dokonanie koncentracji polegającej na utworzeniu przez T. Sp. z o.o. w W. oraz C. Sp. z o.o. w W. wspólnego przedsiębiorcy w zakresie wskazanym we wniosku, przy czym odstąpił od uzasadnienia ww. decyzji.
Jako sposób i formę udostępnienia oraz przekazania informacji wskazano odpowiedź pisemną przesłaną faksem lub pocztą na adres P. S.A. - kserokopie dokumentów.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], Prezes UOKiK poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie wniosku T. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. nie jest możliwe, gdyż nie stanowi on informacji publicznej. Odnośnie pozostałych informacji objętych żądaniem organ stwierdził, iż stanowią one tajemnice przedsiębiorcy i nie podlegają ujawnieniu. Końcowo organ wskazał, że ogólny przedmiot działalności nowego przedsiębiorcy został wskazany w komunikacie prasowym Prezesa UOKiK, dostępnym na stronie internetowej Urzędu.
W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r., przesłanym drogą elektroniczną, pełnomocnik P. S.A. podtrzymał wniosek z dnia [...] lipca 2011 r. i wniósł o niezwłoczne udostępnienie informacji publicznej objętej żądaniem wniosku. Wskazał nadto, że skoro Prezes UOKiK odstąpił od uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., to oczywistym jest, że w ten sposób inkorporował treść wniosku T. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. do treści ww. decyzji, która bez wątpienia stanowi informację publiczną.
W odpowiedzi na powyższe Prezes UOKiK pismem z dnia [...] września 2011 r. poinformował wnioskodawcę, iż dokumenty objęte wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r. są w sensie materialnym dokumentami wytworzonymi przez przedsiębiorcę. Dotyczą one działalności prowadzonej przez podmioty niepubliczne, w tym zawieranych przez nie umów. Całość dokumentacji nie ma charakteru publicznego, bowiem nie odnosi się do spraw publicznych, lecz działalności gospodarczej prywatnych podmiotów. Stanowi ona własność przedsiębiorców, od których organ je uzyskał. Poprzez uzyskanie takich informacji Prezes UOKiK nie staje się ich właścicielem i nie może nimi swobodnie dysponować. Dokument, aby mógł być uznany za informację publiczną, powinien być wytworzony przez władze publiczne.
Pismem z dnia 21 listopada 2011 r. zatytułowanym "Skarga na bezczynność organu" P. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zobowiązanie Prezesa UOKiK do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. (pkt 1 - 3) oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie argumentując, iż dokumenty objęte zakresem żądania wniosku stanowią informację publiczną, bowiem Prezes UOKiK inkorporował treść wniosku T. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. do treści decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Decyzja ta z kolei stanowi informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo, ustosunkowując się do pkt 1 wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] lipca 2011 r., organ wskazał, iż nie odnosi się ona do informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dokumentem prywatnym sporządzonym przez przedsiębiorców, którego nie można zakwalifikować jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Dane zawarte we wniosku T. Sp. z o.o. oraz C. Sp. z o.o. są danymi dotyczącymi prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej, która nie jest działalnością w zakresie spraw publicznych. Okoliczność, że przedmiotowy wniosek wszedł w skład akt postępowania przed Prezesem UOKiK nie powoduje, iż zmienia swój status z prywatnego na publiczny.
Nadto organ zauważył, iż dokumenty żądane przez skarżącą Spółkę nie zostały wytworzone przez Prezesa UOKiK i nie odnoszą się do niego w żadnym stopniu, bowiem do zakresu kompetencji organu nie należy prowadzenie działalności gospodarczej na rynkach, o których mowa we wniosku zgłaszającym koncentrację, tylko prowadzenie postępowań i wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w ustawie. Wniosek ten nie dotyczy spraw publicznych, bowiem nie zawiera danych dotyczących trybu i sposobu wykonywania kompetencji Prezesa UOKiK jako organu administracji publicznej. Wykaz informacji i dokumentów przedkładanych przez przedsiębiorców, zamierzających dokonać koncentracji, nie jest informacją publiczną, zatem w sprawie nie znajdowała zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Nie było więc możliwe udzielenie tej informacji w trybie ww. ustawy, ani też odmowa jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ustawy.
Odnosząc się do stanowiska skarżącej Spółki w kwestii inkorporacji treści wniosku o dokonanie koncentracji do treści decyzji Prezesa UOKiK nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. organ wskazał, iż w toku postępowania antymonopolowego zakończonego wydaniem ww. decyzji doszło do wykorzystania niektórych informacji zawartych w tym wniosku, a w konsekwencji do przekwalifikowania informacji prywatnej w informację publiczną. Przekwalifikowanie to nie dotyczy jednak całości danych zawartych we wniosku, lecz wyłącznie informacji, które zostały wykorzystane przy wydawaniu ww. decyzji. Tylko takie informacje mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie skarżącej dotyczyło jednak udostępnienia całego wniosku o dokonanie koncentracji, co skutkowało odmową jego wydania. Obowiązek prawidłowego sformułowania wniosku spoczywa bowiem na wnioskodawcy, a jeśli uczyni to w sposób wadliwy, ponosi tego konsekwencje.
Ustosunkowując się do pkt 2 wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2011 r., organ wskazał, iż żądana informacja stanowi informację publiczną i została udostępniona poprzez umieszczenie stosownego komunikatu prasowego na stronach internetowych Urzędu, o czym skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Odnośnie pkt 3 ww. wniosku skarżącej, organ zauważył, że żądane informacje pochodzą z dokumentów uzyskanych przez Prezesa UOKiK, w toku ww. postępowania antymonopolowego, jednak stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 203 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.), a wskazani przedsiębiorcy podjęli niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.
W piśmie z dnia 3 lutego 2011 r. zatytułowanym "Załącznik do protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 marca 2012 r." skarżąca podtrzymała skargę na bezczynność Prezesa UOKiK oraz wniosła o zobowiązanie Prezesa UOKiK do rozpoznania wniosku P. S.A. z dnia [...] lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca wskazała, iż organ pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia dzisiejszego nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie, powołując obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, skarżąca podniosła, iż wbrew twierdzeniom organu, informacja wskazana w pkt 1 wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. jest informacją publiczną. Odnośnie pkt 2 wniosku skarżąca zauważyła, że odesłanie przez organ do treści lakonicznego komunikatu prasowego nie stanowiło udostępnienia informacji w zakresie objętym żądaniem. Natomiast odnośnie pkt 3 wniosku wskazała, iż nawet, jeżeli wnioskowana informacja stanowiłaby tajemnicę przedsiębiorstwa nie oznacza, że nie posiadałaby statusu informacji publicznej. Taki charakter informacji mógłby być - co najwyżej - podstawą do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2012 r. zatytułowanym "Załącznik do protokołu rozprawy" Prezes UOKiK przedstawił stanowisko odnośnie pisma skarżącej z dnia 3 lutego 2012 r. podkreślając, iż w sprawie niniejszej oceny wymaga kwestia, czy wniosek skarżącej stanowi realizację prawa do informacji publicznej, czy też jest próbą uzyskania informacji o innym podmiocie. Zauważył nadto, że w postępowaniu o dokonanie koncentracji, już wstępna analiza wniosku przedsiębiorców wystarcza do ustalenia, że koncentracja nie ograniczy konkurencji. Oznacza to, że pozostała część informacji zawartych we wniosku, z której organ nie skorzystał, nie może być postrzegana jako informacja publiczna, a zatem nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, o następuje:
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym "owo" każdy należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego (np. spółka prawa handlowego). Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Pojęcie informacji publicznej wprowadzone zostało do art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że dyrektyw interpretacyjnych dla ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "informacja publiczna" należy poszukiwać właśnie w art. 61 Konstytucji RP. Wskazywano jednocześnie, że uprawnienie określone w tym przepisie jest zasadą, zatem wyjątki od tego uprawnienia powinny być określone, a następnie wykładane bardzo ściśle. W związku z tym, respektując zasadę powszechnego dostępu do wiedzy o sprawach publicznych, przy ocenie, czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą, należy interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji, co oznacza, że organ interpretując zapisy ustawowe, powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została ujawniona (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 837/03, LEX nr 79357).
Przy ustalaniu zakresu pojęcia "informacja publiczna" należy mieć na względzie treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym określono przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. Wyliczenie zawarte w tym przepisie nie ma jednak charakteru enumeratywnego, lecz jedynie przykładowy, co wynika ze sformułowania "w szczególności". Przepis art. 6 ww. ustawy wylicza najbardziej typowe kategorie informacji publicznych, jednak nie tworzy on zamkniętego katalogu, zatem treść tego przepisu nie przesądza jeszcze o sposobie kwalifikacji danej informacji. Tym samym nie zasługuje na aprobatę stanowisko, że jeżeli dana informacja nie jest wymieniona w powołanym przepisie, to nie stanowi ona informacji publicznej. Takie stanowisko przekłada się najczęściej na próby ograniczania pojęcia informacji publicznej do dokumentów urzędowych, co w konsekwencji sprowadza się do odmowy udostępnienia przez podmiot obowiązany innych dokumentów niż urzędowe.
Tymczasem pojęcie dokumentu urzędowego różni się od pojęcia dokumentu zawierającego informację publiczną, które jest w istocie znacznie szersze. Znaczenie ma zatem nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego (art. 6 ust. 2 ww. ustawy), lecz przede wszystkim to, czy zawiera on informację publiczną. W sytuacji, gdy dokument zawiera informację publiczną, kryterium uzyskania dostępu do dokumentu jest jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05, LEX nr 275539, a także M. Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002).
Przepis art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 ww. ustawy, iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu danej informacji. Obowiązek udzielenia informacji publicznej jest zatem tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez określony podmiot informacją o takim charakterze.
Uwzględniając powyższe aspekty, w orzecznictwie przyjmuje się bardzo szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Za informację publiczną uznaje się bowiem każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Informacją publiczną będzie zatem treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA z dnia: 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: M. Prawn. 2002/23/1059; 25 marca 2002 r., sygn. akt II SA 4059/02, publ. M. Prawn. 2003/10/436; 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357).
Z powyższego wynika, że walor informacji publicznej mają dokumenty, akta i inne materiały wytworzone przez organy i podmioty zobowiązane na gruncie ww. ustawy, jak też inne dokumenty, akta i materiały, które wprawdzie nie zostały przez nie wytworzone, ale są w ich posiadaniu, gdyż związane są z realizacją przez nie prawem przewidzianych zadań publicznych. W tym miejscu warto przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1550/11 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej - w tym zarówno dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ogranicza "prawa do informacji" wyłącznie do dokumentów urzędowych. Co do zasady zatem, udostępnieniu podlegać będzie wszystko, co znajduje się w aktach postępowania, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter "wewnętrzny" czy "roboczy".
Powyższe rozważania, w ocenie Sądu, prowadzą do konkluzji, że wniosek P. S.A. z dnia [...] lipca 2011 r., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, został skierowany do podmiotu zobowiązanego - na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej - do udzielenia informacji publicznej, bowiem Prezes UOKiK jest organem właściwym w sprawie praktyk ograniczających konkurencję oraz postępowań antymonopolowych, a nadto - co jest w sprawie bezsporne - jest w posiadaniu wnioskowanych informacji.
Zaznaczyć należy, że ww. wniosek obejmuje trzy żądania. Pierwsze dotyczy treści wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Zakres ww. żądania, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, a twierdzenia organu odnośnie wadliwości jego sformułowania są niezrozumiałe. Zauważyć należy, na co zwróciła również uwagę skarżąca uzasadniając swoje wystąpienie do organu, że ww. decyzją organ wydał zgodę na dokonanie koncentracji polegającej na utworzeniu przez ww. Spółki wspólnego przedsiębiorcy "w zakresie wskazanym we wniosku". Natomiast odstępując od uzasadnienia ww. decyzji, organ wskazał, iż decyzja w całości uwzględnia żądanie stron.
Treść żądania zawartego w punkcie drugim wniosku, w którym skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji o zakresie, w jakim organ wyraził zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorcy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. stanowi dopełnienie żądania zawartego w punkcie pierwszym. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu, że opublikowanie ogólnikowej informacji wynikającej z komunikatu prasowego z dnia [...] marca 2011 r. jest równoznaczne z realizacją wniosku skarżącej w odnośnym zakresie.
Punkt trzeci wniosku obejmuje informację o zasadach i zakresie współpracy T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. i jak wynika z twierdzeń organu, informacja ta jest w jego posiadaniu w związku z prowadzonym postępowaniem antymonopolowym zakończonym ww. decyzją.
Nie ulega wątpliwości, że wnioskowane informacje zostały wytworzone przez przedsiębiorcę, jednak - jak wywiedziono powyżej - okoliczność ta nie pozbawia ich waloru informacji publicznej. Dokumenty zawierające żądane informacje zostały bowiem dostarczone organowi w celu przeprowadzenia przez niego postępowania, które zakończone zostało decyzją Prezesa UOKiK nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Stanowią one zatem część akt sprawy administracyjnej i tym samym - jako odnoszące się do działalności podmiotu publicznego, a mianowicie organu administracji publicznej - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 490/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwne stanowisko Prezesa UOKiK w tym względzie nie znajduje prawnego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.
Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, przy czym żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. W sytuacji zatem, gdy żądana informacja istnieje, znajduje się w posiadaniu organu, nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, organ jest obowiązany do jej udostępnienia po uznaniu, że w tym konkretnym wypadku prawo do informacji nie podlega ograniczeniu, o czym stanowi art. 5 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej (co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego) lub tajemnicę przedsiębiorcy, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.
Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Oceniając okoliczności sprawy Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności, toteż zobowiązał Prezesa UOKiK do rozpatrzenia wniosku P.l S.A. w W. z dnia [...] lipca 2011 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270), dalej: "p.p.s.a.", orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by istniejąca bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji). Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku i datę wniesienia skargi na bezczynność, uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, choć nieprawidłowe, nie można uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.