II SAB/WA 483/24

II SAB/Wa 483/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /przewodniczący/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 606/25 - Wyrok NSA z 2025-10-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120, art. 149 par. 1a, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 16, ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1-3,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania punktu 1 wniosku W. D. z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W. D. wnioskiem z dnia [...] lipca 2024 r. w punkcie 1 zwrócił się do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem poczty elektronicznej, o podanie wykazu tematów kontroli, nazwy podmiotu kontrolowanego, terminu rozpoczęcia i zakończenia kontroli przeprowadzonych przez Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji w roku 2023. W punkcie 2 zwrócił się o podanie wykazu tematów, nazwy podmiotu kontrolowanego, terminu rozpoczęcia i zakończenia kontroli prowadzonych przez Biuro Kryminalne Komendy Głównej Policji w roku 2023. Wnioskodawca wskazał, że sprawozdania, czy wystąpienia pokontrolne zawierają informacje publiczną. Na stronie BIP KGP, Komenda nie zamieściła informacji o planie kontroli na rok 2023, efektach i wynikach kontrolerskich z roku 2023, jak też samych wystąpień pokontrolnych. Zwrócił się o przesłanie informacji w pliku pdf. na adres e-mail.
Organ w odpowiedzi z dnia [...] lipca 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że zapytanie w zakresie punktu 1 wniosku nie stanowi informacji publicznej. Wskazano, że dotychczas na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Komendanta Głównego Policji były zamieszczane informacje dotyczące wyników i efektów kontroli w postaci zbiorczej.
Organ zwrócił uwagę na treść wyroku z 16 listopada 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 462/16) "Informacja publiczna dotyczy sfery faktów a więc stanu rzeczy istniejącego w chwili udzielania informacji i jej żądanie nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej, chyba że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Nie mają także charakteru informacji publicznej żądania dotyczące informacji o stosowaniu przepisów prawa, gdyż nie dotyczą sfery faktów." W odniesieniu do punktu 2 wniosku poinformowano, że Biuro Kryminalne Komendy Głównej Policji nie prowadzi kontroli na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej, w oparciu o sporządzane wcześniej okresowe plany kontroli.
W. D. w skardze z dnia 14 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia punktu 1 wniosku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi.
Skarżący w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania. Wskazał m.in., że zadaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów władzy publicznej w taki sposób aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną a działania administracji były jawne i transparentne. Prawo do uzyskania informacji publicznej stanowi emanację konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1272/18, z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18 oraz z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w CBOSA).
Skarżący odwołując się do treści art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 5 u.d.i.p., art. t. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, podniósł, iż Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.
Komendant Główny Policji, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] lipca 2024 r. skarżącemu udzielono odpowiedzi na ww. wniosek, o którym mowa w pkt. 1 nie stanowi informacji publicznej, zaś w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w pkt. 2, organ poinformował Skarżącego, że Biuro Kryminalne Komendy Głównej Policji nie prowadzi kontroli na podstawie ustawy o kontroli w administracji rządowej.
Pełnomocnik organu zaznaczył, że stan bezczynności - w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej - oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Sz 93/17). W przedmiotowej sprawie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie. Pełnomocnik mając na względzie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. wyjaśnił, że w przepisie tym mowa jest o "dokumentacji" a zatem chodzi tu o dokument urzędowy, przy czym dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, o czym stanowi art. 6 ust. 2 ustawy.
Zdaniem pełnomocnika żądana przez skarżącego informacja mogłaby zostać udostępniona, jako informacja publiczna tylko wówczas, gdyby przybrała postać dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., natomiast żądana informacja nie może być uznana za dokument urzędowy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nawet, jeśli przyjąć, że wykaz którego żąda skarżący byłby dokumentem, to miałby on wyłącznie charakter roboczy i wewnętrzny. Pełnomocnik zaznaczył, że aby treść oświadczenia woli lub wiedzy mogła zostać uznana po utrwaleniu za dokument urzędowy, musi być podpisana przez funkcjonariusza publicznego oraz skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jeżeli nie spełnia tego warunku należy uznać, że takie oświadczenie woli lub wiedzy nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie podlega udostępnieniu w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II SAB/OI 33/07). Pełnomocnik wyjaśnił, że wykaz kontroli nie ma charakteru dokumentu urzędowego, bowiem nie jest skierowany do żadnego zewnętrznego podmiotu a także nie wchodzi w zakres dokumentacji z przebiegu i efektów danej kontroli a zatem nie podlega udostępnieniu w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 935), zwanej dalej także p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu
ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,
a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p.
Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Komendant Główny Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1
i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), przedmiocie działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.c u.d.i.p.), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.e u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
W ocenie Sądu w sprawie jest bezsporne, że żądana w punkcie 1 wniosku informacja stanowi informację publiczną. Skarżący żądał bowiem w tym punkcie wniosku podania wykazu tematów kontroli, nazwy podmiotu kontrolowanego, terminu rozpoczęcia i zakończenia kontroli przeprowadzonych przez Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji w roku 2023. Nawet jeśli przyjąć, że organ nie dysponował w momencie wpływu wniosku gotowym zestawieniem "wykazem" zawierającym żądane przez wnioskodawcę informacje, który byłby podpisany przez funkcjonariusza publicznego, to zdaniem Sądu nie może budzić żadnych wątpliwości, że taki zakres żądania, jak w punkcie 1 wniosku, jednoznacznie stanowi żądanie udostępnienia informacji o sprawie publicznej. Skarżący nie żądał udostępnienia dokumentu urzędowego, o czym jest mowa w odpowiedzi na skargę, ale tematów kontroli, nazwy podmiotu kontrolowanego, terminu rozpoczęcia i zakończenia kontroli przeprowadzonych przez Biuro Kontroli KGP w 2023 r. Podanie przez wnioskodawcę, że prosi o wykaz jest jedynie określeniem zbiorczym na wszystkie żądane informacje. Nazwanie tych informacji przez wnioskodawcę określeniem wykaz nie ma kluczowego znaczenia w sprawie.
Istotne jest bowiem, że Komenda Główna Policji wykonuje zadania wynikające z zakresu działania oraz funkcji Komendanta Głównego Policji i realizuje m.in. funkcję nadzorczą i kontrolną (§ 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 Zarządzenia Nr 8 Komendanta Głównego Policji z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 25).
Biuro Kontroli KGP, którego działalności dotyczy żądanie punktu 1 wniosku jest jedną z komórek organizacyjnych Komendy Głównej Policji, a tym samym realizuje zadania publiczne. Zgodnie z § 26 ust. 1 tego Zarządzenia, Biuro Kontroli realizuje zadania związane z zapewnianiem Komendantowi Głównemu Policji informacji w zakresie oceny działalności Policji, służących do efektywnego zarządzania. Stosownie do ust. 2, do zadań Biura Kontroli należy w szczególności: 1) kontrolowanie działalności biur KGP, jednostek organizacyjnych Policji oraz podmiotów podległych Komendantowi Głównemu Policji albo przez niego nadzorowanych, a także monitorowanie realizacji wniosków i zaleceń pokontrolnych; 2) koordynowanie działań kontrolnych, analizowanie wyników oraz metod kontroli prowadzonych w Policji; 3) koordynowanie działań związanych z kontrolami prowadzonymi przez podmioty zewnętrzne w jednostkach organizacyjnych Policji, biurach KGP oraz analizowanie efektów kontroli; 4) przyjmowanie, rozpatrywanie i załatwianie skarg i wniosków kierowanych do Komendanta Głównego Policji oraz koordynowanie załatwiania skarg przez komórki organizacyjne KGP, a także przyjmowanie interesantów zgłaszających się do KGP w sprawach skarg i wniosków; 5) nadzorowanie i kontrolowanie organizacji przyjmowania oraz załatwiania skarg i wniosków przez jednostki organizacyjne Policji i biura KGP; 6) diagnozowanie przyczyn i skali nieprawidłowości w funkcjonowaniu Policji, z wykorzystaniem technik analitycznych oraz metod audytowych; 7) prowadzenie audytów strategicznych stanu realizacji zadań zawartych w dokumentach planistycznych lub strategiach wojewódzkich Policji, związanych z wykonaniem Priorytetów Komendanta Głównego Policji, oraz realizacja kontroli w zakresie danych i informacji sprawozdawczych gromadzonych i przetwarzanych przez jednostki organizacyjne Policji; 8) realizowanie przedsięwzięć związanych z przygotowaniami obronnymi Policji w zakresie właściwości biura.
W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości, wbrew twierdzeniu odpowiedzi wystosowanej do wnioskodawcy w dniu [...] lipca 2024 r., że żądane w punkcie 1 informacje dotyczą działań podejmowanych przez Komendę Główną Policji w ramach szeroko rozumianego efektywnego zarządzania Policją, jako uzbrojoną formacją, (poprzez podejmowane kontrole), mających na celu jak najlepsze wykonanie przez Policję ustawowych zadań.
Kwestia wypełniania przez Komendę Główną Policji, (w tym Biuro Kontroli), jako jednostkę organizacyjną wykonującą zadania z zakresu działania i funkcji Komendanta Głównego Policji, zadań kontrolnych i nadzorczych stanowi informację publiczną. Nie jest to kwestia wewnętrzna Komendy Głównej Policji. Wnioskodawca nie pytał też o działania planowane, przyszłe. Pytał o fakty dotyczące działalności Komendy Głównej Policji. W ocenie Sądu działania w ramach kontroli i nadzoru bezsprzecznie przekładają się na jakość funkcjonowania całej Policji, jako uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie można zatem zgodzić się z organem, który w odpowiedzi do wnioskodawcy w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. stwierdził, że żądanie punktu 1 wniosku nie stanowi informacji publicznej. Żądanie dotyczy działalności podmiotu zobowiązanego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.).
W sytuacji, gdy żądanie punktu 1 wniosku dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Rozpatrując skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania punktu 1 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni (nie wskazał też wnioskodawcy, aby żądana informacja publiczna udostępniona została w BIP), nie wydał w tym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia
[...] lipca 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu punktu 1 wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie (wniosek wysłany został w niedzielę [...] lipca 2024 r., a zatem przyjąć należało, że złożony został do organu w dniu [...] lipca 2024 r. w poniedziałek) i choć organ nie zastosował prawidłowo przepisów u.d.i.p., albowiem błędnie przyjął, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to sama ta okoliczność nie daje podstaw do przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa. Niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p. nie stanowi w tej sprawie przesłanki kwalifikowania bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. Z treści odpowiedzi organu wystosowanej pismem z dnia [...] lipca 2024 r. nie wynika, aby zmierzano do celowego pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 935), orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie
art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak w punkcie 4 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi
w wysokości 100 zł.