II SAB/WA 477/25

II SAB/Wa 477/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Edukacji Narodowej
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 149 par. 2, art. 154 par. 6, art. 119 pkt 4, art. 200 w zw. z art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Minister Edukacji Narodowej dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 4 wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz pkt 3 tego wniosku w części dotyczącej kandydata, który konkurs wygrał; 2. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej, jako: skarżący lub Stowarzyszenie) wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej (dalej, jako: organ lub Minister) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o :
1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] września 2024 r.,
2. stwierdzenie, że organ skarżony dopuścił się bezczynności,
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych,
4. wymierzenie organowi grzywny w razie stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2024 r. drogą mailową wystąpił do organu z wnioskiem: "zwracam się o informacje publiczne w zakresie kopii całej dokumentacji z ostatniego konkursu na Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w następującym zakresie:
lista kandydatów do konkursu;
uzasadnienia przystąpienia do konkursu kandydatów;
wszelkie informacje o kwalifikacjach i wykształceniu kandydatów (ukończone studia wraz z datą i uczelnią ich ukończenia, ukończone kursy);
uchwały komisji konkursowej;
protokół (protokoły) z prac komisji.".
Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano na adres mailowy [...]
Organ w dniu 7 października poinformował o przedłużeniu rozpatrywania wniosku do 31 października 2024 r.
Dnia 4 listopada 2024 r. skarżący otrzymał odpowiedź na wniosek. W piśmie poinformowano, że pkt 1-3 nie stanowią informacji publicznej, skarżący otrzymał zanonimizowany protokół z prac komisji. Natomiast nie otrzymał uchwały komisji konkursowej, o którą Stowarzyszenie wnosiło.
W dniu 5 listopada 2024 r. skarżący skierował do organu maila, w którym wskazano, że:
1. skarżący wnosił o uchwały komisji, a ich nie otrzymał;
2. zgodnie z orzecznictwem dokumenty wskazane w pkt 1-3 stanowią informację publiczną;
3. skarżący wniósł o załatwienie wniosku do 8 listopada 2024 r. oraz o przesłanie ponownie protokołu z prac komisji, ale bez zbędnej anonimizacji.
Skarżący wskazał, że do dnia 8 listopada 2024 r. żadnej odpowiedzi od organu nie otrzymał, w związku z czym złożył skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Minister wyjaśnił, że jest związany treścią wniosku. Stowarzyszenie zwróciło się o udostępnienie wymienionych w pięciu punktach kopii dokumentacji ostatniego konkursu na Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej.
W zakresie pkt 1, organ wskazał, że informacja nie stanowi informacji publicznej. W zakresie punktu 2 i 3 organ poinformował Stowarzyszenie, że żądane informacje w postaci uzasadnienia przystąpienia do konkursu i informacje o kwalifikacjach i wykształceniu kandydatów nie stanowią informacji publicznej. Wszystkie te dokumenty są dokumentami prywatnymi pochodzącymi od osób prywatnych, które nie stanowią informacji publicznej (wyrok NSA z 19 sierpnia 2009 r. I OSK 683/09, z dnia 19 kwietnia 2023 r. III OSK 3065/21)
Z uwagi jednak na to, że Stowarzyszenie pismem z dnia 7 listopada 2024 r. ponowiło żądanie udostępnienia informacji wskazanych we wniosku, Minister udzielił dodatkowej odpowiedzi pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. w zakresie:
- pkt 1 wskazał, że nie posiada dokumentu zawierającego listę kandydatów do konkursu, gdyż taka lista nie była sporządzona,
- pkt 3 udostępnił dokumenty dotyczące wykształcenia i kwalifikacji kandydata, który wygrał konkurs, uznając, że dokumenty dotyczące pozostałych kandydatów stanowią dokumenty prywatne i dotyczą osób prywatnych.
- pkt 4 udzielił odpowiedzi poprzez przekazanie Uchwały komisji konkursowej z [...] września 2024 r. w sprawie dopuszczenia albo odmowie dopuszczenia kandydatów do drugiego etapu postępowania konkursowego w konkursie na stanowisko dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, po zanonimizowaniu w zakresie imion i nazwisk osób startujących w konkursie, z wyjątkiem kandydata który wygrał konkurs,
- pkt 5 Minister ponownie przekazał protokół ograniczając dokonaną animizację do zanonimizowania imion i nazwisk osób startujących w konkursie, z wyjątkiem kandydata który wygrał konkurs.
Organ wyjaśnił, że animizacja dokonana w zakresie imion i nazwisk kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie wygrali konkursu jest zasadna i prawidłowa. Dane osobowe ww. osób podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Kandydaci, którzy nie zostali wybrani na stanowisko to osoby prywatne, a składając swoje dokumenty do naboru na stanowisko nie stają się funkcjonariuszami publicznymi.
Jednocześnie przekazanie uchwały i protokołu w formie zanonimizowanej nie powoduje utraty waloru informacyjnego przez te dokumenty. Organ przekazał Stowarzyszeniu żądane przez niego informacje w zakresie, który był adekwatny do realizacji celu udostępnienia informacji publicznej. Pomimo anonimizacji skarżący otrzymał kopie żądanych dokumentów, uzyskał wiedzę o treści obydwu dokumentów i mógł się zapoznać z procedowaniem organu w zakresie naboru na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, czy dokonać kontroli działania organu w tym zakresie. Dlatego też w ocenie organu, zakres anonimizacji nie zniweczył istoty żądania Stowarzyszenia. Wobec przekazania zanonimizowanej informacji organ nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej.
Odmowa udostępnienia ww. dokumentów zgodna jest również z art. 6 ust. 1 pkt 3g u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Tymczasem w zakresie konkursu na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej brak jest odrębnych przepisów, które wskazywałyby na zakres udzielanych informacji, co pozwala na ocenę dokumentów pozyskanych przez organ w kontekście art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zatem nie można, zdaniem organu, zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że Minister był w bezczynności w zakresie realizacji pkt 1-2 i częściowo pkt 3 oraz pkt 5 wniosku, a przekroczenie terminu, które miało miejsce w przypadku odpowiedzi na pkt 3 (częściowo) i pkt 4 wniosku nie stanowił rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W rozpoznawanej sprawie kwestia podmiotowa nie budziła wątpliwości, bowiem Minister jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Rozstrzygnięcie sporu między stronami uzależnione było zatem od zbadania przede wszystkim przedmiotu żądania skarżącego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje bowiem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r. o sygn. akt I OSK 2419/17). Należało zatem ustalić, czy żądanie skarżącego zawarte we wniosku dostępowym, mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).
W ocenie Sądu rację ma w tej sprawie Minister wskazując, że żądana przez skarżącego informacja w pkt 1-3 wniosku z dnia [...] września 2024 r. w zakresie kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie zostali wybrani, nie jest informacją publiczną.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Takimi osobami w niniejszej sprawie są kandydaci w konkursie na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, nawet jeśli zrezygnowali z ochrony w zakresie przekazanych przez niego dokumentów. Należy zauważyć, że wniosek w omawianym zakresie dotyczy m.in. informacji dotyczących danych osób, które – jako kandydaci na dane stanowisko - nie pełnili żadnych funkcji publicznych, co nie jest informacją publiczną.
Również w piśmiennictwie wskazuje się, że "wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Również akta administracyjne, w których znajduje się ten wniosek, nie są dokumentem urzędowym i dlatego żądanie kopii dokumentów znajdujących się w nich jest bezzasadne. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony organ a nie jego wstępna kwalifikacja czy ocena (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018).
Nadto należy zauważyć, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną.
Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Tego rodzaju aktywność jest niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych, determinującymi często szybkość i efektywność ich wykonywania i osiągania. Brak jednak podstaw do przyjęcia, że aktywność taka jak gromadzenie (przyjęcie) dokumentacji poszczególnych kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej stanowi istotę działania wskazanych podmiotów w zakresie wypełniania zadań i realizacji celów publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 528/23).
W ocenie Sądu gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem, w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac, w tym wytwarzanych dokumentów na potrzeby wewnętrzne. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Istnieje wobec tego sfera działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, która nie podlega prawu do informacji publicznej.
Reasumując od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk członków organu. Nie są jednak wyrazem oficjalnego stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2022 r. III OSK 1588/21). Tym samym można uznać, że dokumentacja dotycząca kandydatów w postępowaniu konkursowym ma charakter dokumentów wewnętrznych.
Udzielona zatem przy piśmie z dnia 30 października 2024 r. odpowiedź na wniosek dostępowy czyni zadość zapisom u.d.i.p. Dodać trzeba, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniesiony został do organu w dniu [...] września 2024 r. Organ w dniu 7 października 2024 r. przedłużył termin do jego rozpoznania do dnia 31 października 2024 r. (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), natomiast we wskazanym wyżej zakresie udzielił skarżącemu odpowiedzi przy piśmie z dnia 30 października 2024 r.
Na tle tej sprawy należy również zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 października 2015 r. w sprawie konkursu na stanowisko dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej i stanowisko dyrektora okręgowej komisji egzaminacyjnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1900).
Zgodnie z § 5 rozporządzenia, postępowanie konkursowe jest dwuetapowe:
1) pierwszy etap polega na weryfikacji pod względem formalnym ofert złożonych przez kandydatów;
2) drugi etap polega na przeprowadzeniu przez komisję konkursową rozmów z kandydatami, którzy zostali dopuszczeni do tego etapu.
Stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia, w pierwszym etapie komisja konkursowa, na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia kandydata do drugiego etapu postępowania konkursowego. Uchwała jest podejmowana zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego komisji.
Natomiast w myśl § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, z prac komisji konkursowej sporządza się protokół.
Jak wynika z akt sprawy Komisja konkursowa powołana do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w dniu [...] września 2024 r. sporządziła protokół z posiedzenia, które odbyło się w dniach [...] września 2024 r. oraz [...] września 2024 r. Nadto podjęła uchwałę z dnia [...] września 2024 r. w sprawie dopuszczenia albo odmowie dopuszczenia kandydatów do drugiego etapu postępowania konkursowego w konkursie na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej.
W ocenie Sądu, oba wskazane dokumenty stanowią informację publiczną, co w sprawie nie było sporne. Organ, oba te dokumenty udostępnił skarżącemu w trybie u.d.i.p., z tym, że protokół z dnia [...] września 2024 r. udostępnił przy piśmie z dnia 30 października 2024 r., a zatem w terminie wynikającym z u.d.i.p., natomiast uchwałę z dnia [...] września 2024 r. dopiero przy piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r., co niewątpliwie nastąpiło z przekroczeniem terminu. Wskazać również trzeba, że przy piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r. organ udostępnił również dokument dotyczący wykształcenia i kwalifikacji kandydata, który konkurs wygrał, co koresponduje z zakresem wniosku wskazanym w pkt 1-3 i jest spójne ze stanowiskiem organu co do braku przymiotu informacji publicznej w zakresie kandydatów, którzy konkursu nie wygrali.
Wskazać także należy, iż w przekazanych skarżącemu przez organ dokumentach (protokole i uchwale), na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dokonano ograniczenia ich treści w zakresie ochrony prywatności osób fizycznych (imion i nazwisk kandydatów, którzy konkursu nie wygrali). Wyjaśnienia więc wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. Udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2706/14).
W ocenie Sądu zakres anonimizacji dokonanej przez organ nie uniemożliwia pełnej identyfikacji dokumentów i ich treści. Dlatego też taki sposób udostepnienia wnioskowanej informacji publicznej należało uznać za prawidłowy.
Podsumowując, Sąd uznał, iż Minister dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 4 wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, a także pkt 3 wniosku w zakresie dotyczącym kandydata na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, który konkurs wygrał (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W pozostałym zakresie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.).
Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Ministra w rozpatrzeniu powyższego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika, aby można było mówić o celowym pozbawieniu wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej, czego dowodem jest jej udostępnienie w dniu 2 grudnia 2024 r.
W konsekwencji powyższego nie mógł zostać uwzględniony wniosek skargi o wymierzenia grzywny – jako taki został więc oddalony w oparciu o dyspozycję art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.
Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało o treść art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi w kwocie 100 złotych.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.