II SAB/Wa 474/23

II SAB/Wa 474/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R.M. na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
R.M. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów (dalej także, jako: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W skardze podniesiono, że organ pozostaje bezczynny albowiem nie udostępnił informacji publicznej, tj. nie udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące:
1. wskazania podstaw wynagradzania koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów, powołanych w związku z uchwałą nr 34/11 KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów - czy jest to tylko powyższa uchwała, czy również inne akty prawne lub stosunki prawne z tytułu których otrzymują oni świadczenia pieniężne od Krajowej Izby Fizjoterapeutów?
2. wskazania całkowitej kwoty wynagrodzeń (brutto) przysługujących i wypłaconych niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów koordynatorom wojewódzkim Krajowej Rady Fizjoterapeutów od dnia podjęcia uchwały określonej w pkt 1, tj. od dnia 12 lipca 2022 r., do dnia udzielenia informacji publicznej;
3. wskazania całkowitych kosztów i wydatków (w szczególności wynagrodzeń, dojazdów, noclegów, najmu lokali), jakie Krajowa Izba Fizjoterapeutów poniosła na rzecz i w związku z powołaniem koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów, niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów, od dnia podjęcia uchwały określonej w pkt 1, tj. od dnia 12 lipca 2022 r., do dnia udzielenia informacji publicznej.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek,
2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez niezastosowanie się do ww. przepisów, polegające na niezrealizowaniu w jakimkolwiek zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej,
3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że żądana informacja dotyczy wynagrodzenia konkretnej/ych osób, podczas gdy żądana informacja dotyczy zasad funkcjonowania samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) oraz majątku samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
Wobec powyższego skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ w dniu 12 lipca 2022 r. podjął uchwałę nr 34/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów. Na podstawie tej uchwały powołano koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów. Wobec wątpliwości natury prawnej i organizacyjnej co do takiej organizacji pracy, skarżąca usiłowała się dowiedzieć jaki jest koszt działalności takich koordynatorów. Wniosek nie dotyczył informacji, ile dana osoba konkretnie zarobiła. Nawet jeśli jednak uznać, że taki byłby przedmiot wniosku, to nadal informacja ta ma walor informacji publicznej, bowiem są to osoby, które działają w ramach organu i mają na niego wpływ, o czym sam organ zdecydował powołując taką instytucję.
Dalej skarżąca podała, że w odpowiedzi na wniosek organ powołał się na wyrok dotyczący pracowników samorządu terytorialnego, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Koordynatorzy nie są pracownikami organu ani Krajowej Izby Fizjoterapeutów, a Izba nie jest samorządem terytorialnym.
Zdaniem skarżącej kuriozalne jest dodatkowo twierdzenie, że przynależność koordynatorów wojewódzkich KRF do grona osób pełniących funkcję publiczną ocenia organ wyznaczający, czyli Prezes KRF, ponieważ to on zna zakres kompetencji i realizacji zadań samorządu w regionie. Oznacza to, że skarżąca nie miałaby jakiejkolwiek możliwości poznania zasad funkcjonowania samorządu zawodowego, bowiem to od dowolnej oceny Prezesa Organu zależałoby, czy ktoś pełni funkcję publiczną czego skutkiem byłoby udostępnienie (lub nie) informacji publicznej.
Kompetencje koordynatorów określone są w ww. uchwale. Jest oczywiste, że zakres kompetencji odnosi się do wykonywania funkcji publicznych, skoro koordynatorzy koordynują działania samorządu w województwach oraz mają prawo do udziału w imieniu organu w spotkaniach z organami administracji publicznej. Nie ma to jednak w tej sprawie zasadniczego znaczenia, bowiem skarżąca żądała informacji o podstawach wynagrodzenia oraz zbiorczych kosztach działania koordynatorów, a nie indywidualnym wynagrodzeniu konkretnej osoby, a tylko w takim przypadku przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. miałby zastosowanie.
Zdaniem skarżącej, organ działa wbrew logice ponieważ jego działanie jest wewnętrznie sprzeczne: uznał bowiem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a jednocześnie powołał się na kwestię pełnienia funkcji publicznej (uregulowanej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), która może być przedmiotem rozważania jedynie w przypadku informacji publicznej.
W ocenie skarżącej, nie ulega też wątpliwości, że organ wykonuje zadania publiczne i jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił w terminie jakiejkolwiek informacji, a po ponad dwóch miesiącach uznał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i to jedynie w zakresie pkt 2 wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) wniesiono o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:
1. uchwały nr 260/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 13 czerwca 2023 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania z wykonania budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2022;
2. uchwały nr 138/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 15 listopada 2022 r. w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023 r. i uchwały nr 211/11 KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 25 kwietnia 2023 r. zmieniającą uchwałę w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023 r.
- na okoliczność wykazania, że działalność Krajowej Izby Fizjoterapeutów, w tym wypłata wynagrodzeń dla Koordynatorów Wojewódzkich KRF finansowana jest ze środków własnych Izby, a nie ze środków publicznych, a w związku z powyższym, informacje w przedmiocie całkowitej kwoty wynagrodzenia i całkowitej kwoty kosztów i wydatków jakie Krajowa Izba Fizjoterapeutów poniosła w związku z powołaniem Koordynatorów nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Krajowa Rada Fizjoterapeutów podjęła uchwałę nr 34/II KRF Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów. Zgodnie z § 1 powołanej uchwały Prezes Krajowej Rady Fizjoterapeutów może wyznaczyć, spośród fizjoterapeutów z danego województwa, Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów, zwanych w uchwale koordynatorami. Do zadań koordynatora należy podejmowanie określonych działań w danym województwie, we współpracy z organami Krajowej Izby Fizjoterapeutów, w celu realizacji następujących zadań samorządów w regionie:
1. współpraca z konsultantami wojewódzkimi w dziedzinie fizjoterapii;
2. inicjowanie i udział w spotkaniach z organami administracji publicznej, szkołami wyższymi, czy przedstawicielami lokalnych władz innych zawodów medycznych;
3. działania na rzecz rozwoju fizjoterapii w regionach;
4. wykonywanie innych zadań zleconych przez Prezydium Krajowej Rady Fizjoterapeutów.
Uchwała w § 4 wskazuje również, że koordynatorom niebędącym członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów przysługuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości 0,5 krotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku w czwartym kwartale roku poprzedzającego rok wyboru na funkcje danej osoby, ogłaszanego w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
Zdaniem organu, żądane przez skarżącą informacje, nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ wynagrodzenie Koordynatorów powołanych na podstawie ww. uchwały jest realizowane w zakresie środków własnych Izby, nie zaś środków publicznych.
Zgodnie z art. 83 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty działalność samorządu jest finansowana ze składek członkowskich, z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków i działalności gospodarczej. Zgodnie również z art. 62 ust. pkt 13 ww. ustawy samorząd wykonuje swoje zadania, w szczególności zarządza majątkiem własnym. W tej sytuacji należy przyjąć, że wynagrodzenia koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów finansowane są ze środków własnych Izby i informacja w tym zakresie nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1273/18.
W ocenie organu, załączone do odpowiedzi na skargę uchwały nr 260/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 13 czerwca 2023 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania z wykonania budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2022 oraz uchwała nr 138/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 15 listopada 2022 r. w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023 r. i uchwała nr 211/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 25 kwietnia 2023 r. zmieniająca uchwałę w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023 r. wskazują jednoznacznie, że działalność Krajowej Izby Fizjoterapeutów, w tym wynagrodzenia dla koordynatorów w województwie finansowane jest ze środków własnych Izby.
Zgodnie z powyższymi uchwałami przychodami Krajowej Izby Fizjoterapeutów są: składki członkowskie, opłaty z tytułu wydawania zaświadczeń, opłaty z tytułu uzyskiwania prawa wykonywania zawodu, opłaty za wpis do rejestru praktyk zawodowych, opłaty za egzamin z języka polskiego, opłaty za uznanie kwalifikacji, opłatę za wymianę PWZFz, przychody ze sprzedaży czasopisma, sprzedaż usług działalność gospodarcza, przychody finansowe, przychody operacyjne - rozwiązanie odpisów aktualizujących należności, pozostałe przychody operacyjne, przychody ze sprzedaży środków trwałych, dotacje projekt UE I.
Z powyższego, wyraźnie wynika, że oprócz dotacji z projektu UE, z którego środki zgodnie z właściwością projektów unijnych mogą być wyłączne przeznaczone na koszty związane z realizacją danego projektu, pozostałe przychody Krajowej Izby Fizjoterapeutów są środkami własnymi Izby, a nie są finansowane z majątku publicznego. Co za tym idzie, wynagrodzenie koordynatorów wojewódzkich finansowana jest ze środków własnych Izby.
W skardze na bezczynność skarżąca żąda w zakresie pkt 1 wskazania podstaw wynagradzania koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów, powołanych w związku z uchwałą nr 34/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów - czy jest to tylko powyższa uchwała, czy również inne akty prawne lub stosunki prawne z tytułu których otrzymują oni świadczenia pieniężne od Krajowej Izby Fizjoterapeutów. Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty organy kolegialne KIF podejmują uchwały. Po podjęciu uchwały organy KIF są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia jej tekstu na piśmie. Uchwały są publikowane na stronie https://kif.info.pl z zakładce akty prawne. Tym samym uchwała nr 34/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów stanowi wyłączną podstawę prawną do wypłaty koordynatorom niebędącym członkom Krajowej Rady Fizjoterapeutów wynagrodzenia miesięcznego, którego wysokość została określona w tej uchwale jako 0,5 krotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku w czwartym kwartale roku poprzedzającego rok wyboru na funkcję danej osoby, ogłaszanego w drodze obwieszczenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
W skardze na bezczynność skarżąca w pkt 2 i 3 zażądała wskazania całkowitej kwoty wynagrodzeń brutto wypłaconych koordynatorom wojewódzkim KRF, jak również wskazania całkowitych kosztów i wydatków jakie Krajowa Izba Fizjoterapeutów poniosła na rzecz i w związku z powołaniem koordynatorów, od dnia 12 lipca 2022 r. do dnia udzielenia informacji publicznej. Organ ponownie stanął na stanowisku, że ww. informacje z uwagi na finansowanie ich z własnych środków, nie podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej. W załączniku do uchwały nr 260/II KRF z dnia 13 czerwca 2023 r. tj. sprawozdaniu z wykonania budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów w rubryce koszty i wydatki -> wynagrodzenia członków-> Koordynatorzy wojewódzcy wskazano odpowiednio kwoty kosztów i wydatków dotyczące przedmiotowej kwestii. Tak samo w załączniku do uchwały nr 211/II KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 25 kwietnia 2023 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów na rok 2023 r. wskazano zestawienie planowanych wydatków poniesionych przez Izbę na wynagrodzenia dla koordynatorów wojewódzkich.
Zdaniem organu powyższe wskazuje, że skarga na bezczynność pozbawiona jest racji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że Krajowa Rada Fizjoterapeutów, na czele której stoi Prezes - jako organ Krajowej Izby Fizjoterapeutów, do którego zakresu działania należy (m.in.) reprezentowanie samorządu zawodowego fizjoterapeutów wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, organów Narodowego Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji (art. 64 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 77 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty, Dz. U. z 2019 r., poz. 952 ze zm.), jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.).
W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22).
Zauważyć należy, iż Krajowa Izba Fizjoterapeutów, będąca jednostką organizacyjną samorządu zawodowego fizjoterapeutów, do którego przynależność fizjoterapeutów jest obowiązkowa, posiadająca osobowość prawną (por. art. 3 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 o zawodzie fizjoterapeuty). Samorząd zawodowy fizjoterapeutów, reprezentuje osoby wykonujące zawód fizjoterapeuty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tego zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony (art. 3 ust. 1 ww. ustawy o zawodzie fizjoterapeuty). Natomiast nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie i formach określonych niniejszą ustawą (art. 3 ust. 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty).
W świetle przepisów ww. ustawy Krajowa Izba Fizjoterapeutów wykonuje zadania publiczne.
Zgodnie z art. 83 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, działalność samorządu jest finansowana ze składek członkowskich, z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków oraz z działalności gospodarczej. W myśl natomiast art. 62 ust. 2 pkt 13 powołanej ustawy, samorząd wykonuje swoje zadania w szczególności zarządza majątkiem własnym.
Z powyższego organ wywiódł, że żądane przez skarżącą informacje, nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ wynagrodzenie Koordynatorów powołanych na podstawie uchwały nr 34/11 KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów jest realizowane w zakresie środków własnych Izby, nie zaś środków publicznych.
Z tym poglądem należy się zgodzić.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominującym jest podgląd, wedle którego z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 u.d.i.p. zaś konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p decyduje zatem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 260/13 i wyrok NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1835/12). Przypomnieć w tym miejscu należy, że art. 1 u.d.i.p. łącząc pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna" określa wprost, że przedmiotem informacji powinna być sprawa publiczna, która dotyczyć ma sfery faktów (por. wyrok z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1944/13). Uznać zatem należy, że nie każda informacja, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jest informacją publiczną. Jest nią tylko taka informacja, która dotyczy spraw mających charakter związany z szeroko pojętym wykonywaniem władztwa państwowego lub gospodarowaniem majątkiem publicznym.
Podkreślić należy także, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP uprawnienie do uzyskiwania informacji publicznej obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 u.d.i.p. wskazuje, że organy samorządów gospodarczych i zawodowych są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w takim zakresie w jakim wykonują one zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Organy samorządu gospodarczego i zawodowego są zatem zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, ale w zakresie ograniczonym do dwóch elementów: po pierwsze wykonywania władztwa publicznego i po drugie gospodarowania majątkiem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 122/15).
W tej sprawie skarżąca przedmiotem swojego zainteresowania uczyniła następujące informacje: podstawy wynagradzania koordynatorów wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów, powołanych w związku z uchwałą nr 34/11 KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów, całkowitej kwoty wynagrodzeń (brutto) przysługujących i wypłaconych niebędących członkami Krajowej Rady Fizjoterapeutów koordynatorom wojewódzkim Krajowej Rady Fizjoterapeutów oraz całkowite koszty i wydatki (w szczególności wynagrodzeń, dojazdów, noclegów, najmu lokali), jakie Krajowa Izba Fizjoterapeutów poniosła na rzecz i w związku z powołaniem ww. koordynatorów wojewódzkich.
Z powyższego wynika, że skarżąca nie żąda w istocie informacji dotyczących wykonywania władztwa publicznego ani także nie żąda informacji w zakresie gospodarowania majątkiem publicznym. Skoro wynagrodzenie Koordynatorów powołanych na podstawie uchwały nr 34/11 KRF Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie Koordynatorów Wojewódzkich Krajowej Rady Fizjoterapeutów jest realizowane w zakresie środków własnych Izby, a nie ze środków publicznych, to tym samym żądanej przez skarżącą informacji nie można przypisać waloru informacji publicznej.
Z tego więc względu, nie sposób było przypisać organowi bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. Sąd z tego powodu uznał, że skarga R.M. była oczywiście bezzasadna.
Sąd wyjaśnia też, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten reguluje wyjątkową sytuację, w której sąd administracyjny prowadzi dodatkowe postępowanie dowodowe z dokumentu, bowiem - co do zasady i co jest zgodne z istotą sądowej kontroli administracji - sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Mając na uwadze kryteria ustawowe oraz fakultatywny charakter omawianej instytucji procesowej, będącej odstępstwem od wyrażonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy, Sąd nie dostrzegł podstaw do dopuszczenia dowodu w postaci dołączonych do odpowiedzi na skargę dokumentów przedstawionych przez organ albowiem sprawa niniejsza została dostatecznie wyjaśniona, a zawnioskowane dowody pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.