II SAB/Wa 451/14

II SAB/Wa 451/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-07-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par. 1, 2, 3;art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
1 Dnia 29 sierpnia 2014 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania 4 po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lutego 2014 r. dotyczącej niewłaściwego działania organu w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. K. J., działając na podstawie art. 227 Kpa, wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych ze skargą dotyczącą niewłaściwego działania organu w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
W treści przedmiotowego pisma K. J. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz funkcjonariuszom KGP, KWP w K. i KPP w K. naruszenie praworządności, interesu skarżącego, nienależyte wykonywanie zadań nałożonych na organ i jego funkcjonariuszy przepisami prawa, naruszenie obowiązku stosowania się do wyroku sądu administracyjnego i właściwego przeprowadzenia postępowań skargowych. Podał, że w skutek niewłaściwego załatwienia spraw skargowych nie może on nadal korzystać z prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, domagając się m.in. ukarania winnych zaniedbań i rażącego naruszenia prawa.
Pismem z dnia 08 czerwca 2014 r., sprecyzowanym pismem z 30 lipca 2014 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania ww. pisma z dnia [...] lutego 2014 r., domagając się przyznania odszkodowania za szkody i krzywdy wyrządzone jego osobie niewłaściwymi działaniami organów podległych MSW i jego funkcjonariuszy.
Do pisma precyzującego skargę (pisma z 30 lipca 2014 r.) skarżący załączył, oprócz pisma z [...] lutego 2014 r., dwa pisma skarżącego do Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lutego 2014 r., zatytułowane "skarga", oraz pismo MSW Departamentu Kontroli, Skargi i Wniosków z [...] marca 2014 r. nr [...], stanowiące odpowiedź organu m.in. na dwa pisma skarżącego z [...] lutego 2014 r., w treści którego organ poinformował skarżącego, że w sprawie dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego organ podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] lutego 2014 r. znak [...]. Jak wynika z pisma MSW Departamentu Kontroli, Skargi i Wniosków z [...] lutego 2014 r. znak [...], organ wyjaśnił K. J., że w związku z tym, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r. został on zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, przestał on spełniać warunki, z uwagi na które przyznany mu został – jako policjantowi w służbie stałej – równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym [...] KWP decyzją z [...] sierpnia 2009 r. cofnął mu uprawnienie do dotychczas przyznawanego równoważnika pieniężnego. Wyżej wymieniona decyzja z [...] sierpnia 2009 r. została poddana kontroli WSA w K., który wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1018/09 ostatecznie rozstrzygnął toczący się spór o przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, podzielając pogląd, że emerytom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi do WSA w Warszawie uczyniła bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lutego 2014 r. dotyczącej niewłaściwego działania organu w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Analiza pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2014 r., którym skarżący, działając na podstawie art. 227 Kpa, wniósł skargę na niewłaściwe działanie organu i funkcjonariuszy Policji, pozwala na stwierdzenie, iż jest to skarga w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Wyjaśnić należy, że czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Działu VIII Kpa, odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.
Mając na względzie przepis art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy, iż w postępowaniu skargowo-wnioskowym brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania wniosku skierowanego do organu w formach przewidzianych w ww. przepisie. Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd też do skarg i wniosków nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 wskazanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.