II SAB/WA 421/21

II SAB/Wa 421/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Łukasz Krzycki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 7272/21 - Wyrok NSA z 2022-12-20
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 149 par 1 pkt 1 i pkt 3, pat 1a, art. 151, art. 200, art. 205 par 2, art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania tiret drugiego i trzeciego wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Krajową Radę Radiofonii i Telewizji do rozpoznania tiret trzeciego wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. w części dotyczącej uchwał i decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) w pozostałym zakresie skargę oddala; 4) zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. Stowarzyszenie [...], dalej jako "Stowarzyszenie", zwróciło się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, dalej: "KRRiT", o udostępnienie:
- informacji o wszystkich karach pieniężnych nałożonych wobec nadawców od [...]stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2017 r. z podaniem nazwy nadawcy i kwoty;
- skanów dokumentów towarzyszących nakładaniu wszystkich kar, o których mowa w poprzednim punkcie - uchwał i decyzji właściwych organów, protokołów z obrad KRRiTV, podczas których podejmowano decyzje w sprawie kar pieniężnych nakładanych na nadawców;
- informacji o postępowaniach sądowych toczących się w związku z zaistniałymi karami, o których mowa w poprzednich pytaniach – również przez podanie sygnatury;
- skanów umów związanych z zamawianiem opinii zewnętrznych ekspertów, jak też samych opinii, w związku z zaistniałymi sprawami, o których mowa we wniosku (kary dla nadawców od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2017 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 57/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: 1. zobowiązał Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie tiret drugiego i czwartego, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądził zwrot kosztów postępowania.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej KRRiT od powyżej określonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 492/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
W uzasadnieniu NSA stwierdził, że za usprawiedliwione należało uznać dwa zarzuty postawione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Pierwszy dotyczy naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza przedmiotowe granice sprawy oraz niewyjaśnienie granic skargi na bezczynność, z naruszeniem art. 49 § 1 p.p.s.a., o czym jest mowa w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (pkt 1 lit. b - str. 7-8). Drugi usprawiedliwiony zarzut dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
NSA zauważył, że z literalnej treści skargi wniesionej do Sądu I instancji wynika, że przedmiotem skargi jest bezczynność KRRiT w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z [...] grudnia 2017 r., w zakresie tiret drugiego i trzeciego tego wniosku. Sąd I instancji przyjął, że tak wskazany zakres skargi na bezczynność jest pomyłką jej autora, gdyż w istocie skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie tiret drugiego i czwartego wniosku, o czym świadczy zarzut drugi i uzasadnienie skargi. Abstrahując od tego, czy Sąd I instancji mógł takiej korekty dokonać we własnym zakresie, skonstatował, że w ocenie Sądu I instancji przedmiot skargi obejmował bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odniesieniu do żądań zawartych w tiret drugim i czwartym wniosku. Przy takim założeniu tylko to powinno być zatem przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Tymczasem Sąd w pkt 3 wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie, w uzasadnieniu podając, że " (...) co do tiret pierwszego i trzeciego, mimo że organ na wniosek z dnia (...) grudnia 2017 r. odpowiedział w dniu (...) stycznia 2018 r., a więc po upływie 14 dni, to jednak nie pozostawał w bezczynności, bowiem odpowiedź powyższa została udzielona przed wniesieniem skargi do Sądu i w tej sytuacji należało skargę w tym zakresie oddalić." W ocenie NSA przy skorygowanym przez siebie zakresie skargi na bezczynność, Sąd I instancji wyszedł poza przedmiotowe granice sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli (pkt 3 wyroku) objął ten zakres wniosku z [...] grudnia 2017 r., który - w ocenie Sądu I instancji - nie był przedmiotem skargi na bezczynność.
Dalej NSA wywodził, że jeśli natomiast istniały, w ocenie Sądu I instancji, wątpliwości, co do zakresu skargi na bezczynność, podnoszone już w odpowiedzi na skargę, to "W razie niedopełnienia przez stronę wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażania oświadczeń procesowych i zaistnienia wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w piśmie, sąd administracyjny nie może dokonywać wyboru lub oceny wniosków strony według własnego uznania, lecz zobowiązany jest wezwać stronę do sprecyzowania wniosków objętych pismem, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a." (zob. postanowienie NSA z 27 maja 2014 r. II GSK 1157/14, LEX nr 1465303). W kontekście tego, co Sąd I instancji uczynił przedmiotem skargi na bezczynność i jakie tym samym wyznaczył granice sprawy (cały wniosek, czy tiret drugi i czwarty wniosku), o czym była mowa wyżej, wskazane naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego w ocenie NSA, Sąd I instancji nie wyjaśnił precyzyjnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (zob. art. 141 § 4 p.p.s.a.), aby ocena dotycząca tego, czy uchwały oraz protokoły obrad Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz umowy z podmiotami zewnętrznymi, dotyczące opinii i ekspertyz, a także same te opinie i ekspertyzy, można uznać za informację publiczną - poddawała się kontroli kasacyjnej. "Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia" (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., I OSK 1863/20, LEX nr 3109258).
Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył o co Stowarzyszenie zwróciło się we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a następnie wyjaśnił, że Sąd I instancji powinien ocenić, jak na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej (w tym w szczególności na gruncie art. 6 u.d.i.p.) zaklasyfikować powyższe rodzaje dokumentów, których udostępnienia skanów żądało skarżące Stowarzyszenie, czego nie można w sposób jednoznaczny ustalić na podstawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z wniosku wyraźnie wynika, że chodzi o skany poszczególnych dokumentów, a nie o to, jakie informacje one zawierają i czy te informacje można uznać za publiczne. Oceniony powinien zostać więc każdy z rodzajów żądanych dokumentów z osobna, pod kątem tego, czy mamy do czynienia z dokumentem urzędowym, czy też wewnętrznym. Od tego zależy, czy bezczynność dotyczyła udostępnienia wszystkich żądanych dokumentów, czy tylko niektórych z nich. Tam, gdzie nie mamy do czynienia z informacją publiczną, nie można uznać bezczynności organu, jeśli informacja o tym została przekazana wnioskodawcy. Poza tym ma to wpływ na to, jak powinien postąpić organ wykonując wyrok uwzględniający skargę na bezczynność, czyli na wytyczne do dalszego postępowania w sprawie.
Konkludując NSA wskazał, że rozważania Sądu I instancji zawarte na str. 13-14 uzasadnienia nie dają jasnej odpowiedzi na pytania o status protokołu z obrad Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a także uchwał tego organu - na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie organ podnosi, że są to dokumenty wewnętrzne (pomocnicze), którymi posługuje się Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydając decyzje o karach pieniężnych, gdyż jest to jego wyłączna kompetencja, odrębna od ustawowych kompetencji Krajowej Rady. Do takiego stanowiska powinien się odnieść Sąd I instancji, w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). W szczególności chodzi o to, czy sam fakt, że kompetencja do nakładania kar pieniężnych, na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, należy do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, pozbawia waloru informacji publicznej dokumentów wytworzonych przez Krajową Radę w związku z toczącym się w takiej sprawie postępowaniem. Jeśli zaś chodzi o umowy zawierane z podmiotami zewnętrznymi i powstałe na ich podstawie opinie, Sąd I instancji skonstatował jedynie, że "Nie sposób też przejść obojętnie wobec stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę i powołującego się na stanowisko judykatury, że opinie i ekspertyzy służące gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym, nie mają waloru informacji publicznej. Jednakże organ nie wskazał, że taki stan rzeczy ma miejsce w rozpoznawanej sprawie." Na podstawie takiego stwierdzenia w żaden sposób nie można ustalić, jakie jest stanowisko Sądu Wojewódzkiego w kwestii statusu umów i opinii eksperckich sporządzanych na użytek toczącego się postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co z kolei oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu.
Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przepisów prawa zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne.
Związanie organu i sądu ma szeroki zakres, ponieważ skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. W konkretnej sprawie administracyjnej organ jest związany wykładnią dokonaną przez sąd, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych w innych sprawach.
Na wstępie przypomnieć należy, że skarga Stowarzyszenia dotyczyła bezczynności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w związku z wnioskiem Stowarzyszenia z dnia [...] grudnia 2017 r. w zakresie jego tiret drugiego i trzeciego.
Skarga analizowana pod tym kątem w przedmiocie bezczynności Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w części dotyczącej rozpoznania tiret trzeci przedmiotowego wniosku w części dotyczącej uchwał i decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm., zwanej dalej "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.
Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).
Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest obowiązany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej,
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, jako organ państwowy, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i tym samym została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl - co już wyżej wykazano - art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednakże niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy przewidział wyjątki od zasady jawności informacji publicznej, tj. dotyczące sytuacji, w których zasada jawności podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeżeli zatem żądana informacja publiczna korzysta z takiej ochrony, to na podmiocie obowiązanym ciąży obowiązek ustalenia i wykazania, że żądane informacje objęte są tajemnicą, o której mowa w powyżej powołanym przepisie i w tej sytuacji winien on wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej mając za podstawę treść art. 16 ust. 1 ustawy, bądź też dokonać anonimizacji. W tym miejscu powołać się należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt. I OSK 707/17 w uzasadnieniu którego stwierdzono m.in., że "Do pojęcia "informacja publiczna" zalicza się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, jak też podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, jeżeli spełnione jest kryterium przedmiotowe spraw publicznych, szczegółowo uregulowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych (dotyczyły spraw publicznych). Nie ma oparcia prawnego twierdzenie, że udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty urzędowe, czy ich treść, bo przecież informacje publiczne (dotyczące spraw publicznych) mogą znaleźć się i w innych dokumentach".
W tym miejscu przypomnieć należy, że skarga Stowarzyszenia dotyczyła tiret 2 i 3 przedmiotowego wniosku tzn, udostępnienia:
- skanów dokumentów towarzyszących nakładaniu wszystkich kar, o których mowa w poprzednim punkcie - uchwał i decyzji właściwych organów, protokołów z obrad KRRiT, podczas których podejmowano decyzje w sprawie kar pieniężnych nakładanych na nadawców;
- informacji o postępowaniach sądowych toczących się w związku z zaistniałymi karami, o których mowa w poprzednich pytaniach – sygnatury.
Analiza dokumentacji zebranej w niniejszej sprawie, doprowadziła Sąd do wniosku, że stan bezczynności zarzucany skargą w zakresie tiret 2 w części dotyczącej uchwał i decyzji potwierdził się. Żądane informacje stanowią bowiem informacje publiczną, o czym przesądza treść art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji.
Udostępnienie informacji, która jest informacją publiczną zasadniczo powinno nastąpić w terminie 14 dni począwszy od dnia złożenia wniosku, jak stanowi o tym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy).
Żądana przez Stowarzyszenie informacje publiczna w powyżej określonym zakresie do dnia rozpoznania sprawy nie została udostępniona, co oznacza że organ pozostaje w bezczynności.
Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, że w tej sytuacji należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia w zakresie określonym w sentencji wyroku. Natomiast zarzut związany z nieudostępnieniem informacji o postępowaniach sądowych toczących się w związku z zaistniałymi karami, o których mowa w poprzednich pytaniach – sygnatury, Sąd uznał za niezasadny. Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. został poinformowane, że organ nie prowadzi wykazu postępowań sądowych z uwzględnieniem sygnatur.
Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże - zdaniem Sądu - tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem nie mamy tu do czynienia z lekceważeniem, bądź ignorowaniem skarżącego i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpatrując ponownie sprawę Krajowa Rady Radiofonii i Telewizji jest zobowiązana uwzględnić poczynione powyżej rozważania oraz wskazania i załatwić sprawę na zasadach oraz w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a) w zw. z art. 151 p.p.s.a., a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji wyroku.