II SAB/WA 420/23

II SAB/Wa 420/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa
Tomasz Szmydt /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Polskiego Towarzystwa [...] na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpoznania punktu 1 wniosku Polskiego Towarzystwa [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w zakresie punktu 1 wniosku z [...] kwietnia 2023 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz Polskiego Towarzystwa [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Polskie Towarzystwo [...] z siedzibą w [...] złożyło skargę na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych, w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023r. o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu [...] kwietnia 2023 r. Skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:
"Działając w trybie art 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zwracamy się z wnioskiem o udostępnienie na adres [...] informacji publicznej w następującym zakresie:
1. skan wszystkich zaświadczeń określonych w art 37 ust 1 ustawy o broni i amunicji, które wydal konsul rp w e. w okresie [...]1.2022- [...].12.2022.
2. informacja, na podstawie Jakich dokumentów wydane każde ze wskazanych wyżej zaświadczeń'’.
W dniu [...] kwietnia 2023 r. Organ udzielił odpowiedzi Wnioskodawcy. W odpowiedzi wskazano w szczególności, że treści, o które zwrócił się Wnioskodawca, nie stanowią informacji publicznej. Podniesiono przy tym, iż rzeczony wniosek ma charakter ogólny, sprowadzający się do zapytania o udostępnienie "wszystkich zaświadczeń" dotyczących zagadnienia. Nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w ramach procedury dostępu do informacji publicznej.
W dniu [...] czerwca 2023 r. do Ministra Spraw Zagranicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP wpłynęła skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia.
Skarżący wnosił o zobowiązanie Ministra Spraw Zagranicznych do rozpoznania wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w przedmiotowej sprawie.
Skarżący wskazał, iż zaświadczenie wydane na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji należy zatem do wyodrębnionej ustawowo kategorii dokumentów urzędowych. Analogiczną kategorię dokumentów urzędowych stanowią np. wydane na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji decyzje administracyjne. Skarżący wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz stanowiska komentatorów podnosił, iż zaświadczenie wydane przez właściwego konsula RP na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący podkreślał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy wnosił o udostępnienie precyzyjnie zdefiniowanego zbioru dokumentów urzędowych, co do którego zawartości nie można mieć najmniejszej nawet wątpliwości. Dokumenty urzędowe wydane w oparciu o wskazaną wprost podstawę prawną przez wskazany wprost organ (funkcjonariusza publicznego) we wskazanym wprost okresie czasu.
Skarżący wskazuje również, iż błędem jest twierdzenie organu, że wnioskowana informacja publiczna nie nadaje się do wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Skarżący przygotowuje bowiem aktualnie raport "Praktyka administracyjna wydawania zaświadczeń określonych w art.37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji", w którym przedstawi analizę standardu dowodowego w oparciu o który wydawane są przez konsulów RP zaświadczenia wskazane w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Powyższy raport po jego sporządzeniu zostanie opublikowany na stronie internetowej Skarżącego. Bez wnioskowanych przez Skarżącego informacji powyższy dokument nie będzie mógł powstać. Dlatego, mimo iż wniosek Skarżącego dotyczy informacji publicznej prostej, jego poprawna realizacja przez organ jest dla interesu publicznego szczególnie istotna.
Minister Spraw Zagranicznych RP wnosił o oddaleni skargi w całości. W ocenie Organu, informacja żądana przez wnioskodawcę nie stanowi informacji publicznej i dlatego nie ma podstaw do jej udostępnienia na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie każde bowiem działanie organu władzy publicznej będzie informacją publiczną, a tylko takie, które dotyczy i jest nośnikiem sprawy publicznej.
W ocenie Organu, nie można również tracić z pola widzenia, że Skarżący w krótkich odstępach czasu złożył analogiczne wnioski o dostęp do informacji publicznej nie tylko w odniesieniu do działalności Ambasady RP w Konsulatu RP w A., ale również w odniesieniu do kilkudziesięciu innych placówek zagranicznych. Skala działań Skarżącego nakazuje, w związku z tym, postawić pytanie, czy w przedmiotowej sprawie (sprawach) nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic korzystania z prawa do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).
Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).
Konstytucja RP nie definiuje, jakie organy wchodzą w skład systemu władz publicznych. Z drugiej jednak strony, w art. 10 Konstytucji RP ustrojodawca wskazuje, że "władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały". Bez wątpienia zakres pojęcia władzy publicznej jest znacznie szerszy. Do podmiotów wchodzących w zakres tej władzy zaliczymy: Sejm i Senat (także Zgromadzenie Narodowe), Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy wojskowe, sądy administracyjne, Trybunał Stanu, Trybunał Konstytucyjny, Prezydenta RP, Radę Ministrów, ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Radę Gabinetową (pomimo tego, że organ ten nie ma żadnych uprawnień poza konsultacyjnymi), delegatury ministerstw i urzędów centralnych, wojewodów, organy administracji zespolonej, organy administracji niezespolonej, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, regionalne izby obrachunkowe oraz samorządowe kolegia odwoławcze. W skład władzy publicznej wchodzą także samorządy gospodarcze i zawodowe, chociaż w komentowanym przepisie zostały one ujęte w odrębnym punkcie (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz wymienione w Rozdziale IX Konstytucji RP organy kontroli państwowej i ochrony prawa (Najwyższa Izba Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), a także wiele innych podmiotów działających na podstawie ustaw szczególnych, w tym m.in. Rzecznik Praw Dziecka, czy też Rzecznik Praw Pacjenta (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).
W świetle wskazanej wykładni Minister Spraw Zagranicznych RP jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Należy wyjaśnić, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (vide: wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., I OSK 1742/18, z dnia 16 października 2018r., I OSK 2621/16, z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3085/19, z dnia 22 marca 2018r., I OSK 2399/16).
Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie żądania. W przepisach u.d.i.p. brak jest natomiast nakazu podawania przez wnioskodawcę swoich danych osobowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej można złożyć anonimowo. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. I OSK 692/18).
W dniu [...] kwietnia 2023 r. Skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:
"Działając w trybie art 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zwracamy się z wnioskiem o udostępnienie na adres [...] informacji publicznej w następującym zakresie:
1. skan wszystkich zaświadczeń określonych w art 37 ust 1 ustawy o broni i amunicji, które wydal konsul rp w e. w okresie [...].1.2022 - [...].12.2022.
2. informacja, na podstawie jakich dokumentów wydane każde ze wskazanych wyżej zaświadczeń".
Przechodząc do meritum sprawy, nieuprawnione jest stanowisko Organu, iż dokumenty, których ujawnienia w pkt 1 wniosku żąda Skarżący stanowią wewnętrzne dokumenty Organu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zarówno doktryna jak i orzecznictwo uznają, że "dokumentami wewnętrznymi" są "dokumenty, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, E. Jarzęcka -Siwik, Dostęp do informacji publicznej, Kontrola Państwowa nr 1 rok 2002. s. 29). Uznać zatem należy, że dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma jednocześnie występującymi elementami:
1) jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p.;
2) został wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.
Sąd podzielając powyższą wykładnię stwierdza, że dokumenty, o które wnosił Skarżący w pkt 1 wniosku nie są dokumentami wewnętrznymi.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ( t.j. Dz.U z 2022, poz.2516, dalej "u.b.a".): "Przywóz broni i amunicji, z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej."
Wydanie więc zaświadczenia przez właściwego konsula jest niezbędny elementem do przywozu broni i amunicji spoza UE. W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust. 5 u.b.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 6.03.2000 r. rozporządzenie w sprawie wzoru zgłoszenia przywozu z zagranicy przez obywateli polskich broni i amunicji na własne potrzeby oraz trybu przekazywania organom Policji informacji o przywozie broni i amunicji przez organy celne (Dz.U. Nr 17, poz. 222). W załączniku do tego rozporządzenia ustalono wzór formularza zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu z zagranicy przez obywatela polskiego broni i amunicji na własne potrzeby. W § 2 rozporządzenia wskazano również, że organ celny niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie dwóch dni od dnia zgłoszenia przez obywatela polskiego przywozu z zagranicy broni i amunicji na własne potrzeby, powiadamia w formie pisemnej właściwy organ Policji o przywozie z zagranicy broni lub amunicji przez tę osobę. Dla tego powiadomienia nie ustalono wzoru, a zatem to organ celny będzie decydował o jego dokładnej treści. We wzorze zgłoszenia przywozu z zagranicy przez obywatela polskiego broni i amunicji na własne potrzeby umieszcza się pieczęć nagłówkową organu celnego oraz podaje się: miejscowość i data, imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia, serię i numer paszportu i adres zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dalszej kolejności w zgłoszeniu określa się państwo nabycia broni lub amunicji (państwo, z którego następuje przywóz), a także cechy identyfikacyjne broni lub amunicji. W zakresie broni wskazuje się: jej rodzaj, nazwę, markę, kaliber, rok produkcji (gdy jest znany), serię i numer, inne cechy identyfikacyjne, a także magazynki (ilość). W zakresie amunicji wskazuje się jej rodzaj, kaliber i ilość. We wzorze określa się również podstawę przywozu, czyli zaświadczenie konsula Rzeczypospolitej Polskiej, oraz zamieszcza się pouczenie o treści: "Osoba zgłaszająca, która nie posiada pozwolenia na broń, jest obowiązana do niezwłocznego złożenia przywiezionej broni i amunicji do depozytu właściwego organu celnego oraz wystąpienia w ciągu 14 dni z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń – art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549)". Na końcu zgłoszenia jest miejsce na podpis zgłaszającego oraz podpis i pieczęć funkcjonariusza celnego przyjmującego zgłoszenie. (C. Kąkol [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 37.).
Podsumowując, zgoda właściwego konsula wydana w oparciu o art. 37 ust. 1 u.b.a. realizuje się poprzez wydanie właściwego zaświadczenia lub odmowę jego wydania. Jest to zatem zewnętrzny akt władzy, funkcjonariusza publicznego, znajdujący swój wyraz w skonkretyzowanym dokumencie urzędowym (zaświadczeniu). Powyższe przesądza o kwalifikacji powyższego dokumentu urzędowego i jako taki stanowi informację publiczną.
Kolejna, informacja z wniosku Skarżącego (pkt 2) nie stanowi jednak, w ocenie Sądu, informacji publicznej.
W tym zakresie należy przywołać argumentacje zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 09.11.2023r. sygn. II SAB/Wa 398/23, którą Sąd w niniejszej sprawie podziela. Zdaniem Sądu druga kategoria żądanych przez Skarżącego w pkt 2 wniosku o udzielenie informacji publicznej dokumentów, na podstawie których wydano każde z ww. zaświadczeń opisanych w pkt 1 wniosku, nie może być uznana za podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Skarżący żąda bowiem wskazania dokumentów przedłożonych do każdej ze zindywidualizowanych spraw, zakończonych wydaniem zaświadczenia. W obowiązującym stanie prawnym nie skonkretyzowano dokumentów, jakie osoba fizyczna ma przedłożyć Konsulowi RP w celu uzyskania zaświadczenia w trybie art. 37 ust. 1 u.b.a. Nie można zatem założyć, że chodzi o dokumenty urzędowe. Przepisy u.b.a. i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 20 lutego 2012r. w sprawie określenia wzorów zaświadczeń uprawniających do przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywozu z tego terytorium oraz przewozu przez nie broni i amunicji, wzorów zaświadczeń nabycia broni lub amunicji przez cudzoziemców oraz obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za granicą, oraz wzoru zgody na wywóz broni lub amunicji z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 213) nie konkretyzują dokumentów wymaganych do przedłożenia w postępowaniu o wydanie zaświadczenia z art. 37 u.b.a.
Ponadto jawność postępowania administracyjnego może być rozważana w dwóch aspektach:
- tzw. jawności wewnętrznej (względnej), dotyczącej stron i uczestników postępowania na prawach strony, oraz
- jawności zewnętrznej, to jest jawności wobec podmiotów niebędących uczestnikami postępowania.
Jawność wewnętrzna jest ściśle związana z zasadami ogólnymi czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz informowania (art. 9 k.p.a.). Jawność zewnętrzna jest realizowana w szczególności poprzez prawo dostępu do informacji publicznej wynikające z przepisów u.d.i.p. (por. H. Knysiak-Sudyka, w: T. Woś, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 268).
Przepisy k.p.a. nie zawierają regulacji dotyczących kwestii udostępniania akt podmiotom, które nie są stronami postępowania. Informacje znajdujące się w aktach spraw administracyjnych mogą być w pewnych sytuacjach udzielane osobom niebędącym stronami tych postępowań w trybie u.d.i.p. Przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi u.d.i.p. zawiera art. 6 u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Natomiast same dokumenty na podstawie, których wydano zaświadczenia stanowią de facto informację dotyczącą stosowania prawa w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.12.2005r. sygn. akt IV SA/GI 912/05). Zatem w powyższym zakresie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.
Sąd, mając powyższe rozważania na względzie uznał, że nie było podstaw do udostępniania w drodze u.d.i.p. żądanych przez Skarżącego dokumentów (punkt 2 ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej), na podstawie których ww. Konsul RP mógł wydać zaświadczenia określone w art. 37 ust. 1 u.b.a., w związku z indywidualnym wnioskiem osoby trzeciej. Sąd w związku z tym uznał, że zasadne było oddalenie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargi w pozostałym zakresie (punkt 3 sentencji).
W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Reasumując – błędne poinformowano Skarżącego, iż jego żądanie z pkt 1 nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej (pismo z dnia [...] kwietnia 2023r.) oznacza, że Organ uchybił ustawowemu – 14 dniowemu terminowi. Stąd też zachodzą podstawy do stwierdzenia, że pozostaje on w bezczynności.
W ocenie WSA w Warszawie organ dopuścił się zatem bezczynności we wskazanym zakresie. Nie udostępnił bowiem informacji publicznej pomimo wniosku Skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, że zasadność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od powodów niepodjęcia czynności czy wydania aktu, a w szczególności od zawinionej czy niezawinionej opieszałości organu, czy od przekonania, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Organ nie dotrzymał natomiast terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd i stwierdzenia stanu bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej jest on jednocześnie zobowiązany do dodatkowego stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Środek ten winien być interpretowany ściśle i stosowany w sposób ostrożny. I choć postępowanie organu w niniejszej sprawie, a właściwie jego brak do czasu wniesienia skargi, w oczywisty sposób jest naganne, to nie sposób dopatrzyć się w nim cech rażącego naruszenia prawa.
W ocenie Sądu, podniesione przez Organ w odpowiedzi na skargę okoliczności, choć nie usprawiedliwiają pozostawienia wniosku Skarżącego bez realizacji, to wynikają z obiektywnych kryteriów. Niewątpliwe mamy do czynienia ze sprawą o złożonym charakterze. Analiza treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zestawieniu z udzieloną przez Organ odpowiedzią dowodzi, że zostały podjęte działania w sprawie. Organ przyjął jednak częściowo błędną wykładnię przepisów.
Sąd uznał zatem, że z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika by działania Organ nosiły znamiona uporczywości i nie sposób zakwalifikować bezczynności Organu, jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego nie było również podstaw do orzekania grzywny lub podejmowania innych środków restrykcyjnych.
Rozpoznając ww. wniosek skarżącej, organ uwzględni ocenę prawną Sądu odnośnie podmiotu i przedmiotu tego wniosku, a także rozważy, czy żądane dokumenty wymagają zanonimizowania danych osobowych.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku (zobowiązującej organ do udzielenia informacji w zakresie pkt 1 wniosku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., jak w punkcie trzecim (stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa). Natomiast w zakresie pkt 2, na podstawie których dokumentów ww. Konsul RP mógł wydać zaświadczenia określone w art. 37 ust. 1 u.b.a., w związku z indywidualnym wnioskiem osoby, Sąd uznał, że zasadne było oddalenie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargi w pozostałym zakresie (punkt 3 sentencji). Sąd o kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku) orzekł na podstawie art. 200, art. 209 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935), uwzględniając wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie (480 zł).