II SAB/WA 396/19

II SAB/Wa 396/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2360/21 - Wyrok NSA z 2022-11-17
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1260
art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1-2a, art. 13 ust. 4, art. 14, art. 15 ust. 1-2
Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1260
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 149 par 1 pkt 1, art. 129 par 1a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania tiret 2 i 3 wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania tiret 2 i 3 wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej M. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2019 r. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy S. , polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] marca 2019 r., skierowanego drogą elektroniczną i ponowionego pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazała, że w odpowiedzi na złożony wniosek, Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] maja 2019 r. udostępnił jej tylko część wnioskowanej informacji publicznej, tzn. protokół komisji konkursowej powołanej zarządzeniem nr [...] Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2018 r. o wynikach przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze inspektora ds. technicznych
w Referacie Rolnictwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Gminy S.
Stwierdziła, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku w zakresie wykształcenia D. M., uprawniającego ją do wykonywania pracy na stanowisku Inspektora ds. technicznych w Referacie Rolnictwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Gminy S. oraz informacji o przebiegu jej zatrudnienia, dzięki któremu uzyskała wymagany staż pracy na tym stanowisku.
Skarżąca zaznaczyła, że we wniosku z dnia [...] marca 2019 r. nie zwracała się o udostępnienie świadectwa pracy, ani też dokumentów potwierdzających wykształcenie, ani tym bardziej o CV osoby wybranej w naborze.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji, stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, a także o zasądzenie kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że dokumenty w postaci życiorysu, świadectw pracy oraz posiadanego wykształcenia pracownika Urzędu Gminy, który nie pełni funkcji publicznej - nie stanowią informacji publicznej
w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zdaniem organu, email z dnia [...] marca 2019 r. nadesłany z adresu: [...] nie pochodził od M. S., lecz od nieznanego mężczyzny, który w dniu [...] marca 2019 r. skontaktował się telefonicznie z Urzędem Gminy S. i stwierdził, że jest autorem wskazanej wiadomości email z dnia [...] marca 2019 r.
Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. po 1302 z późn. zm.), organ wniósł o przeprowadzenie dowodu poprzez zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w G. o zweryfikowanie, czy email z dnia [...] marca 2019 r. skierowany na adres [...] z adresu [...] został nadany z IP komputera pochodzącego z siedziby jednostki terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Rolników, czy też z IP komputera skarżącej M. S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy S., Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie
i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym
w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce.
Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim, wynikający z przepisów prawa, obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnił.
Sąd administracyjny – zgodnie z art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 1 p.p.s.a. – orzeka na podstawie akt sprawy i prowadzi postępowanie dowodowe tylko w wyjątkowych wypadkach. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zawarty w skardze wniosek organu nie stanowi dowodu z dokumentu, dlatego też został oddalony na podstawie ww. przepisu. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie daje postaw do kwestionowania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przesłany e-mailem z dnia [...] marca 2019 r., ponowiony pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., pochodzi od skarżącej.
Należy przypomnieć, że ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429), dalej u.d.i.p., nie wprowadza jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej (poza utrwaleniem go w formie pisemnej).
Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08). Ponadto postępowanie prowadzone w trybie u.d.i.p. nie podlega zasadniczo, tj. poza określonymi ustawowo wyjątkami, regułom określonym w k.p.a. Z u.d.i.p. wynika jednakże, że k.p.a. ma zastosowanie do wydania decyzji odmownej. Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania
o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne.
W pierwszym przypadku, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to
w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy złożenie wniosku, który nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu.
Przeprowadzanie przez organ publiczny naboru na stanowisko mieści się
w pojęciu działalności publicznej. Organ przeprowadzający nabór załatwia, więc sprawę publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Ustawodawca w treści art. 6 u.d.i.p. zawarł przykładowy katalog kategorii informacji publicznych wskazując, że udostępnieniu podlegają informacje m.in.:
o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p.).
Nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze w samorządzie terytorialnym jest otwarty oraz konkurencyjny i toczy się na podstawie ogłoszenia
o naborze, zamieszczanego na tablicy informacyjnej jednostki prowadzącej nabór oraz w jej Biuletynie Informacji Publicznej. W treści ogłoszenia zawarte są niezbędne informacje o stanowisku pracy, w tym o szczegółowych wymaganiach (niezbędnych
i dodatkowych) z nim związanych, a także informacje o wymaganych dokumentach
i terminie oraz miejscu ich składania (art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1 – 2a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1282), dalej u.p.s..
Z przeprowadzonego naboru sporządza się protokół, który zawiera: określenie stanowiska, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych, liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert spełniających wymagania formalne, informację o zastosowanych metodach i technikach naboru, uzasadnienie dokonanego wyboru i skład komisji przeprowadzającej nabór (art. 14 u.p.s.).
Niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o jego wyniku jest zamieszczana na tablicy ogłoszeń jednostki prowadzącej nabór oraz w jej Biuletynie Informacji Publicznej, przez co najmniej 3 miesiące. Informacja zawiera nazwę
i adres jednostki, określenie stanowiska, imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania i uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko (art. 15 ust. 1 – 2 u.p.s.).
Z punktu widzenia niniejszej sprawy szczególnie istotna jest jednak treść art. 13 ust. 4 u.p.s., zgodnie z którym informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze.
W świetle wskazanych regulacji, żądane przez skarżącą informacje obejmują dane odnoszące się do funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Informacja
o wykształceniu, stażu pracy i doświadczeniu zawodowym kandydatów, ubiegających się o stanowisko w służbie publicznej, niewątpliwie odnosi się do wymagań zawartych w ogłoszeniu o naborze. Jest to istotne zwłaszcza wówczas, gdy mają one charakter wymagań niezbędnych do zajmowania określonego stanowiska (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w: Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Kr 158/15, Łodzi z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SAB/Łd 155/16 oraz Warszawie z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 172/16).
Informacją publiczną zatem będzie nie tylko protokół z przeprowadzonego naboru, lista kandydatów spełniających wymogi formalne w postępowaniu rekrutacyjnym oraz informacja o wyniku naboru, ale również dane odnoszące się do wykształcenia, stażu pracy, przebiegu zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego lub innych informacji o kandydatach, dotyczących wymagań związanych ze stanowiskiem, wskazanych w ogłoszeniu o naborze (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 683/09 - LEX nr 515712, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 158/15 - LEX nr 1939412).
Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, organ pozostaje bezczynny
w realizacji wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2019 r. w zakresie tired 2 i 3.
Sąd zatem, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zaś na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem prowadził korespondencję ze skarżącą i prezentował swoje stanowisko w sprawie. Wniosek skarżącej, co prawda ponowiony pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., nie został jednak całkowicie przemilczany ani zlekceważony. Z tej też przyczyny nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny, a zatem skargę w tym zakresie oddalono. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób wyjątkowy
i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Zaś w pkt 3 wyroku oddalono skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., w pkt 4 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania, niezbędnych do dochodzenia praw, Sąd zaliczył uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy.