II SAB/Wa 387/23

II SAB/Wa 387/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. art. 1, 2, 4, 6, 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania punktu 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Totalizator Sportowy Sp. z o.o. z siedzibą w W. do rozpoznania punktu 3 wniosku Stowarzyszenia [....] z siedzibą w W. z dnia [...] stycznia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: Stowarzyszenie, skarżący) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Totalizatora Sportowego sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Totalizator, spółka) w zakresie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Wnioskiem z [...] stycznia 2022 r. Stowarzyszenie zwróciło się drogą mailową do Totalizatora o:
1. udzielenie informacji, czy spółka była partnerem/sponsorem organizowanego przez Telewizję Polską S.A. [...] w [...], który odbył się[...] grudnia 2021 r.,
2. udzielenie informacji, czy spółka była partnerem/sponsorem imprezy [...] na [...], która odbyła się [...] grudnia 2021 r.,
3. przesłanie skanu umowy/umów dotyczących partnerstwa/sponsoringu ww. wydarzeń.
Spółka wiadomością wysłaną do Stowarzyszenia drogą elektroniczną
[...] stycznia 2022 r. poinformowała (w zakresie pkt 1 i 2 wniosku), że Totalizator – właściciel marki "[...]" był "Partnerem Strategicznym" [...]
w [...] oraz "Partnerem wydarzenia" w odniesieniu do [...] na [...], co było przedmiotem oficjalnej komunikacji prowadzonej przez organizatorów obu ww. imprez. Z kolei w zakresie pkt 3 wniosku o udzielenie informacji publicznej poinformowała, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych
w niniejszej ustawie. Co za tym idzie, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy z uwagi na fakt, iż działalność spółki w zakresie prowadzonych działań marketingowych, nie jest związana z szeroko pojętą realizacją zadań publicznych czy też zadań władzy publicznej, czyli z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb społeczeństwa.
Dodatkowo spółka wskazała, że zgodnie z art. 5 ust 2 u.d.i.p. prawo
do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przekazanie informacji, o których mowa
w pkt 3 wniosku, wiązałoby się z ujawnieniem zapisów media planów spółki oraz postanowień umów z domami mediowymi czy organizatorami imprez, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.), a ich upublicznienie nie może nastąpić w drodze jednostronnego aktu spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
na bezczynność Totalizatora w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia skanu umowy/umów dotyczących partnerstwa/sponsoringu spółki w zakresie imprez takich jak [...] w [...], który odbył się [...] grudnia 2021 r. oraz [...] na [...] w [...], która odbyła się [...] grudnia
2021 r., skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, postawił zarzuty naruszenia następujących przepisów, a mianowicie:
1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 Nr 78
poz. 483 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie
do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), poprzez
ich niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu skanu umowy dotyczącej partnerstwa/sponsoringu wydarzeń [...] w [...], który odbył się [...] grudnia 2021 r. oraz [...] na [...]w [...], która odbyła się [...] grudnia 2021 r., pomimo podstaw do ich udostępnienia na zasadach wskazanych w u.d.i.p.,
2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu skanu umowy dotyczącej partnerstwa/sponsoringu ww. wydarzeń
w terminie wynikającym z u.d.i.p.,
3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wnioskowana przez skarżącego w pkt 3 informacja nie dotyczy sprawy publicznej, podczas gdy skan umowy dotyczącej partnerstwa/sponsoringu wspomnianych wydarzeń jest informacją w zakresie dysponowania środkami publicznymi i podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.,
4. art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji w zakresie pkt 3 wniosku
w sytuacji, gdy podstawą tej odmowy była tajemnica przedsiębiorstwa.
Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
1. zobowiązanie Totalizatora do rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2022 r.
o udostępnienie informacji,
2. stwierdzenie, że bezczynność spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. wymierzenie spółce grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że działania marketingowe
i promocyjne podmiotów publicznych powinny stanowić informacje w rozumieniu
art. 1 ust. 1 u.d.i.p., które podlegają udostępnieniu (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r. sygn. I OSK 849/18). Oczywistym jest, że podejmowane przez spółkę działania marketingowe i wydatki na promocję i reklamę związane są wyłącznie z prowadzoną przez nią działalnością. Z informacją podlegającą udostępnieniu nie będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy dotyczyć ona będzie spraw prywatnych, niepublicznych, osobistych. Sprawami publicznymi nie będą konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną czy innego podmiotu wykonującego zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA OZ
w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., sygn. II SA/Ka 655/02, niepubl.). Z całą pewnością nie można więc uznać, że wnioskowane w pkt 3 informacje mieszczą się w jakimkolwiek stopniu w zakresie spraw prywatnych, osobistych, niepublicznych. Wnioskowana informacja dotyczy bowiem gospodarowania mieniem przez spółkę będącą podmiotem publicznym. Jest to więc zapytanie mieszczące się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p..
Skarżący wyjaśnił, że każda informacja mogąca potencjalnie mieścić się
w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa powinna być indywidualnie oceniona pod tym kątem. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Nie jest możliwe do przyjęcia zapatrywanie, iż to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje o utajnieniu określonej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 1939/15). Ponadto, podmiot powołujący się
na tajemnicę przedsiębiorstwa powinien wykazać, że został wypełniony zarówno aspekt materialny (wykazanie, że ujawnienie informacji mogłoby wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy), jak i formalny (działania w celu zachowania poufności informacji) uznania określnych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Tym samym, skarżący uznał postępowanie Totalizatora w niniejszej sprawie za nieprawidłowe. Ograniczenie dostępności informacji powinno mieć charakter wyjątku od zasady jawności i powinno być należycie uzasadnione. Tymczasem Totalizator nie dokonał żadnej analizy stanu faktycznego i zasadności wystąpienia przesłanki "tajemnicy przedsiębiorstwa" jako podstawy do ograniczenia dostępu do informacji. Nie dokonał interpretacji i odniesienia do konkretnej sytuacji, a jedynie podniósł, że udzielenie odpowiedzi na pkt 3 wniosku "wiązałoby się z ujawnieniem zapisów media planów Spółki oraz postanowień umów z domami mediowymi czy organizatorami imprez, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a ich upublicznienie nie może nastąpić w drodze jednostronnego aktu Spółki".
Zdaniem skarżącego spółka nie udostępniając wnioskowanych informacji, ograniczyła jego konstytucyjne prawo. Transparentność zarządzania majątkiem
i ponoszonych przez spółę wydatków jest istotnym elementem wiedzy o podmiotach publicznych i sposobem dysponowania przez te podmioty majątkiem. Uzasadnienie dla ograniczenia jawności w tym zakresie powinno być więc szczegółowe i odnosić się do okoliczności konkretnej sprawy.
Skarżący uznał, że Totalizator nie rozpoznając w sposób należyty wniosku pozostaje w bezczynności i to trwającej od stycznia 2022 r. Takie postępowanie jest niedopuszczalne. Prawo do informacji jest prawem konstytucyjnym. Podmioty publiczne powinny działać w zgodzie z zasadą transparentności. Prawo dostępu
do informacji przysługujące każdemu jest niezbędną przesłanką istnienia społeczeństwa obywatelskiego i jednym ze sposobów kontroli. Spółka naruszyła więc bezpodstawnie konstytucyjne prawo do informacji.
W odpowiedzi na skargę Totalizator podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i stwierdził, że skarga jako bezzasadna powinna zostać oddalona
w całości.
Totalizator wskazał, jak należy wykładać pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy"
i wyjaśnił, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione
do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W przepisie art. 2 u.z.n.k. istotne są dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Ustawodawca pozostawił bowiem uznaniu przedsiębiorcy (przedsiębiorstwa) ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania
w celu zachowania ich w poufności. Zatem możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z tajemnicą przedsiębiorcy wymaga spełnienia obu opisanych warunków.
Zdaniem Totalizatora żądanie przez Stowarzyszenie umów partnerstwa/sponsoringu nie jest związane z szeroko pojętą realizacją zadań publicznych czy też zadań władzy publicznej. Jak wskazano w udzielonej na wniosek odpowiedzi, są to umowy w zakresie prowadzonych przez spółkę działań marketingowych z organizatorami imprez oraz umowy z domami mediowymi – umowy wielostronne, z szeregiem obwarowań leżących również po stronie spółki
i ich upublicznienie nie może nastąpić w drodze jednostronnego aktu spółki. Zgodnie z art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu
ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawodawca przesądził już na etapie stanowienia prawa, iż wartością podlegającą silniejszej ochronie jest prawo do prywatności osoby fizycznej lub ochrona tajemnicy przedsiębiorcy. Brak jest tym samym pola konfliktu między zasadą ochrony prawa
do prywatności osoby fizycznej lub tajemnicą przedsiębiorcy, a zasadą prawa
do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności
z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 zm.), dalej: P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych
w przepisach tej ustawy.
W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p..
Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku,
o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony
o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a..
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udostępnione w trybie u.d.i.p..
W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji,
tj. bada, czy przedmiot żądania strony stanowi informację publiczną w rozumieniu
art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p, i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu
w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że ustalenie czy dana informacja stanowi informację publiczną jest merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd. W przypadku, gdy Sąd stwierdzi, że żądana informacja nie stanowi informacji, skargę oddala, bowiem podmiot, do którego skierowano wniosek nie jest zobowiązany do jej udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów ustawy o dostępnie
do informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 ustawy). Zatem tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Przystępując do rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy wskazana we wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] stycznia 2022 r. informacja stanowi informację publiczną, a w związku z tym, czy Totalizator Sportowy sp. z o.o. zobowiązany był, na mocy cytowanych przepisów, do jej udostępnienia.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Jak natomiast wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotami takimi są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,
w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Totalizator Sportowy jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa utworzoną w celu wykonywania monopolu państwa
w zakresie gier hazardowych - § 2 ust. 2 aktu założycielskiego spółki z [...] grudnia 2002 r. Spółka ta zobowiązana jest zatem do udostępnienia informacji publicznej
w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ponieważ jej jedynym wspólnikiem jest Skarb Państwa. W tej sytuacji została spełniona przesłanka podmiotowa.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Chodzi o informacje publiczne objęte jednolitą definicją, która taki charakter nadaje wszelkim informacjom, które zostały wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne,
a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informacja publiczna (co należy podkreślić) dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.
Sąd uznał, że informacje zawarte w pkt 3 wniosku stanowią informację publiczną, bowiem dotyczą umów o partnerstwie i sponsoringu. Chodzi zatem
o informacje o dysponowaniu majątkiem publicznym, które stosownie do art. 6 u.d.i.p. podlegają udostępnieniu (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1932/16 udostępniony w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określa jakie informacje o majątku publicznym należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów,
o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzących z zadysponowania majątkiem
o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Oznacza to, że umowy zawarte przez Totalizator w zakresie partnerstwa
i sponsoringu przy organizacji [...] w [...], który odbył się
[...] grudnia 2021 r., oraz [...] na [...]
w [...] , która odbyła się [...] grudnia 2021 r., które niewątpliwie dotyczą majątku Totalizatora i jego ewentualnych obciążeń, stanowią informację publiczną.
Odpowiadając na wniosek skarżącego w zakresie pkt 3, tj. skanów umowy/umów dotyczących partnerstwa/sponsoringu przy organizacji [...] w [...], który odbył się [...] grudnia 2021 r., oraz [...] na [...] w [...], która odbyła się [...] grudnia
2021 r., Totalizator wskazał na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyjaśniając, że przekazanie informacji, o których mowa w pkt 3 wniosku, wiązałoby się z ujawnieniem zapisów media planów spółki oraz postanowień umów z domami mediowymi czy organizatorami imprez, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.), a ich upublicznienie nie może nastąpić w drodze jednostronnego aktu spółki.
Co do zasady Sąd zgadza się z przedstawioną tezą, z tym zastrzeżeniem, że odmawiając udzielenia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Totalizator winien wydać decyzję, zgodnie z art. 16 ust.1 u.d.i.p..
Skoro w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z [...] stycznia 2022 r. ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym nie wyłącza zastosowania ustawy
o dostępie do informacji publicznej, to oznacza, że spółka pozostaje w bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Żądanie Stowarzyszenia obejmowało udostępnienie informacji publicznej, zatem obowiązkiem Totalizatora było udostępnienie informacji, o ile nie zachodziły okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Niezałatwienie zaś przez spółkę wniosku Stowarzyszenia z [...] stycznia 2022 r. w prawem przewidziany sposób,
w zastrzeżonym do tego terminie (art. 13 ust. 1 ustawy), stanowi o jej bezczynności. Z tego względu Sąd zobowiązał Totalizator Sportowy sp. z o.o. z siedzibą
w [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z siedzibą w [...] z [...] stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – pkt 1 sentencji wyroku.
Sąd stwierdził jednocześnie, że w stanie faktycznym tej sprawy bezczynności spółki nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia
w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzyć się
w działaniu spółki rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie Stowarzyszeniu dostępu do informacji publicznej. Wynikało ono z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a..
Oddalenie skargi w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku) obejmuje grzywnę. Sąd uznał, że organ co prawda w sposób błędny (brak decyzji), jednak wyjaśnił Stowarzyszeniu powody nie przekazania skanów umów. Powyższa ocena skutkowała też oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny - pkt 3 wyroku.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w 3 wyroku.
O kosztach orzeczono jak w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.
W skład kosztów postępowania wchodzi wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika.
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż w świetle art. 119 pkt 4 P.p.s.a., w tym trybie mogą być rozpoznawane sprawy, których przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
-----------------------
10