II SAB/Wa 386/24

II SAB/Wa 386/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Ewa Radziszewska-Krupa
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego do rozpoznania wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Fundacja [...] z siedzibą w L. (dalej, jako: Fundacja lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej, jako: Szef CBA lub organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniesiono o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażący oraz o zasądzenie na rzecz Fundacji kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżąca pismem z dnia [...] marca 2024 r. wystąpiła o dostęp do informacji publicznej w zakresie protokołu kontroli określonych przepisami prawa procedur podejmowania i realizacji decyzji w przedmiocie umowy na "[...] dla [...] " zawartej pomiędzy Gminą L., Zarządem Dróg Mostów w L. oraz Zarządem Transportu Miejskiego w L., a wykonawcą spółką B. S.A., wraz z tymi zastrzeżeniami.
Pismem z dnia [...] kwietnia organ poinformował, że art. 46 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 184), wyraźnie stanowi jakie informacje i dokumenty mogą być skierowane do innych podmiotów niż podmiot kontrolowany. Dalej organ wskazał, że brak w ww. ustawie oraz aktach wykonawczych zapisów dotyczących przekazywania protokołu kontroli innemu podmiotowi niż kontrolowany oraz przekazywania innym podmiotom złożonych przez kontrolowanego zastrzeżeń, o których mowa w art. 45 ust. 4 ustawy, przesądza, że Centralne Biuro Antykorupcyjne nie może udostępnić wnioskowanych informacji.
Zdaniem skarżącej, lektura wskazanych przepisów nie potwierdza stanowiska organu. Artykuł 46 wskazuje na możliwe działania podejmowane przez CBA po sporządzeniu protokołu kontroli, nie odnosi się jednak do dostępu do informacji publicznej. Fundacja podkreśliła, że obowiązek udostępnienie ww. protokołów w trybie dostępu do informacji publicznej nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym (II SAB/Gd 110/18, II SAB/Wa 799/20). Natomiast w judykaturze przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie, które jest niedopuszczalne w demokratycznym Państwie prawa.
Mając, więc na uwadze, że organ powołuje się na przepisy, które nie odnoszą się do dostępu do informacji publicznej, mając na uwadze, że wnioskowane dane organ ma obowiązek udostępniać w BIP stwierdzenie rażącego prawa jest, w ocenie Fundacji, konieczne. Nie można tracić z oczu, że dostęp do informacji publicznej ma być szybki i odformalizowany, a w przedmiotowej sprawie stronami są profesjonalny podmiot oraz zwykła organizacja pozarządowa. W tej sytuacji brak realizacji swoich ustawowych działań przez organ władzy publicznej godzi w konstytucyjne wartości. Jednocześnie przechodzenie nad takimi działaniami do porządku dziennego rodzi ryzyko dalszego naruszania konstytucyjnych przepisów oraz praw obywatelskich.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu Szef CBA wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej, jako: u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Przedmiotem informacji publicznej jest cała działalność wszystkich organów władzy publicznej, a nośnikiem informacji publicznej może być każdy dokument, który został wytworzony, odtworzony lub przekształcony przez władze publiczne, jest przez nie przechowywany lub odnosi się do nich.
Wyjątkiem w sposób oczywisty jest sytuacja, w której wniosek dotyczy informacji podlegających ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych lub o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W takim przypadku, organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W sytuacji gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi jednak informacji publicznej, a zatem nie podlega zastosowaniu tryb przewidziany w u.d.i.p., organ pisemnie powiadamia o tym wnioskodawcę i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem w niniejszej sprawie ustawodawca przewidział inny, odrębny tryb udostępniania informacji zawartych w aktach kontroli prowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne.
Organ podniósł, że zgodnie z art. 46 ust. 1-5 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 184, dalej, jako: ustawa o CBA) oraz wydanym na podstawie art. 47 ustawy o CBA aktem wykonawczym, ustawodawca w istotny sposób ograniczył katalog podmiotów uprawnionych do dostępu do akt kontroli prowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, w tym do protokołu kontroli oraz umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli, tym samym ustanawiając swego rodzaju lex specialis wobec przepisów regulujących dostęp do informacji publicznej, uznając, że informacje te nie mają charakteru publicznego. Ustawodawca świadomie wyłączył, także w tym celu, stosowanie odrębnych przepisów regulujących innego rodzaju kontrole. Zgodnie bowiem z art. 46a ust. 1 i 2 ustawy o CBA do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie stosuje się przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, zaś do kontroli udzielania zamówień publicznych nie stosuje się przepisów działu XI rozdziału 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.
Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 9 i 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków oraz trybu przygotowywania, prowadzenia i dokumentowania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 319 z późn. zm.), do akt kontroli zalicza się m.in. protokół kontroli sporządzany według wzoru określonego w załączniku nr 9 do rozporządzenia, a także umotywowane zastrzeżenia złożone przez kontrolowanego. Zgodnie natomiast z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia, akta kontroli służą wyłącznie do użytku służbowego, zaś w przypadkach określonych w art. 46 ustawy o CBA prawo wglądu do akt kontroli, za zgodą Szefa CBA lub osoby przez niego upoważnionej, mają również właściwe organy państwowe i samorządowe. Dodatkowo, jedynie w przypadku wystąpienia ściśle określonych okoliczności, Szef CBA kieruje wystąpienie pokontrolne lub informację do właściwych organów (art. 46 ust. 1-4 ustawy o CBA oraz § 21 ust. 1-3 rozporządzenia).
Protokół kontroli w trybie określonym powyżej może zostać przekazany Najwyższej Izbie Kontroli lub innym właściwym organom kontrolnym (w przypadku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia kontroli w szerszym zakresie), bądź Pierwszemu Zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratorowi Krajowemu (w przypadkach, o których mowa w art. 309 pkt 2 k.p.k.). W pozostałych przypadkach dysponentem informacji zawartych w aktach kontroli pozostaje Centralne Biuro Antykorupcyjne, które może podejmować dodatkowe czynności wskazane w ustawie - w tym wszcząć i prowadzić postępowanie przygotowawcze, w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CBA.
Konsekwencją przyjęcia, że informacje zawarte w aktach kontroli stanowią informacje publiczne, byłoby przyznanie wnioskodawcom szerszych uprawnień dostępu do informacji zawartych w aktach kontroli, aniżeli podmiotom kontrolowanym, które nie mogłyby uzyskać tych informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na sprzeczny z ustawą cel pozyskania informacji we własnej sprawie (zob. np. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r. I OSK 173/09, LEX nr 573259; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. I OSK 792/11, LEX nr 1094536; wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. I OSK 2265/11, LEX nr 1145097).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, uwzględniając, że żądana przez wnioskodawcę dokumentacja służy wyłącznie do użytku służbowego, a dostęp do niej został przez ustawodawcę w istotny sposób ograniczony, zdaniem organu nie sposób przyjąć, że żądane informacje stanowią informacje publiczne, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości rozpoznania wniosku w tym trybie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został w niniejszej sprawie spełniony. Adresat wniosku z dnia [...] listopada 2020 r., tj. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22).
Zgodnie z art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o CBA, wyniki przeprowadzonej kontroli funkcjonariusz kontrolujący przedstawia w protokole kontroli. Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli oraz ocenę ustalonych nieprawidłowości, z uwzględnieniem przyczyn powstania, zakresu i skutków tych nieprawidłowości oraz osób za nie odpowiedzialnych. Z kolei art. 45 ustawy o CBA reguluje kwestię podpisania protokołu kontroli i składania zastrzeżeń przez kontrolowanego. Natomiast art. 46 ust. 1 – 5 ustawy o CBA zawiera katalog dopuszczalnych, ale nie nakazanych przez prawo działań jako następstwo kontroli.
Zgodnie przepisami wykonawczymi do ww. ustawy o CBA, wydanymi na podstawie art. 47 tej ustawy, a konkretnie w myśl § 16 ust. 1 pkt 9 i 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków oraz trybu przygotowywania, prowadzenia i dokumentowania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 319 z późn. zm.), do akt kontroli zalicza się m.in. protokół kontroli sporządzany według wzoru określonego w załączniku nr 9 do rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia, akta kontroli służą wyłącznie do użytku służbowego, z zastrzeżeniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej, zaś w przypadkach określonych w art. 46 ustawy o CBA prawo wglądu do akt kontroli, za zgodą Szefa CBA lub osoby przez niego upoważnionej, mają również właściwe organy państwowe i samorządowe. Po doręczeniu protokołu kontroli, ale przed upływem terminu na jego podpisanie lub odmowę dokonania tej czynności, kontrolowanemu przysługuje prawo wglądu do akt kontroli i wykonywania fotokopii poszczególnych kart, z zastrzeżeniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej (ust. 3).
W ocenie Sądu, powyższe przepisy nie wykluczają dostępu do protokołu kontroli w trybie u.d.i.p. Przepisy powołanej ustawy o CBA i aktów wykonawczych regulują określoną procedurę związaną z czynnościami kontrolnymi funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego jednak wadliwa jest wykładnia art. 46 ustawy o CBA, zgodnie z którą przepis ten uniemożliwia dostęp do wyników kontroli w trybie dostępu do informacji publicznej. Przede wszystkim należy mieć na względzie treść art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., gdzie jednoznacznie wskazano, że udostepnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli.
Zdaniem Sądu, niewątpliwie protokół kontroli, jak i zastrzeżenia mają charakter publicznoprawny, są bowiem aktami powstałymi w realizacji zadań publicznych przez Szefa Centralnego Biura Antykorpucyjnego wynikających z ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 46 ust. 1 pkt 2 lit. b; art. 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 31 ust. 1, ust. 2 i 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym). W tej sprawie podmiotem kontrolowanym była Gmina L., a zatem protokół kontroli jest aktem wydanym w sprawie indywidualnej, jego adresatem jest bowiem Prezydent Miasta L., i ma wymiar konkretny, odnosi się wszak do procedur podejmowania i realizacji decyzji w zakresie rozporządzania mieniem publicznym – dotyczy procedur podejmowania i realizacji decyzji w przedmiocie umowy na "[...] dla [...]" zawartej pomiędzy Gminą L., Zarządem Dróg Mostów w L. oraz Zarządem Transportu Miejskiego w L., a wykonawcą spółką B. S.A.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, jest zasadna.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).
Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy we wskazanym zakresie nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), lecz wynika z nieprawidłowego interpretowania i zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Ta okoliczność w ocenie Sądu nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.