II SAB/Wa 37/12

II SAB/Wa 37/12 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 8 października 2011 r. postanawia -odrzucić skargę-
Uzasadnienie
L. T. (dalej jako skarżący) 8 października 2011 r. złożył do Dziekana Wydziału [...]Uniwersytetu [...] wniosek o usprawnienie pracy dziekanatu Wydziału [...] Uniwersytetu [...] .
Następnie pismem z 29 listopada 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na nieudzielanie przez Dziekana [...] Uniwersytetu [...] odpowiedzi na pismo z 8 października 2011 r.
W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi naruszenie art. 9, art. 10, art. 28, art. 35, art. 61, art. 63, art. 75 i art. 77 kpa. W związku z tym, na podstawie art. 38 kpa wniósł o wyciągnięcie odpowiedzialności porządkowej i dyscyplinarnej, jak również o wszczęcie postępowania w sprawie łamania prawa przez Dziekana [...] .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie P.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych.
W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1. decyzje administracyjne,
2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Zatem przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc w tych przypadkach, gdy strona ma prawo żądać podjęcia czynności organu (np. wydania postanowienia, decyzji lub innego aktu), która stanowić może przedmiot zaskarżenia do sądu. W związku z tym, nie każda bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, tj. wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez przepisy prawa. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego, skarżący uczynił bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z 8 października 2011 r. skierowanego do Dziekana Wydziału [...] , który zainicjował postępowanie skargowo – wnioskowe, uregulowane w dziale VIII kpa zatytułowanym "Skargi i wnioski". We wniosku z 8 października 2011 r. skarżący przedstawił sposób usprawnienia pracy w dziekanacie Wydziału. Fakt zainicjowania postępowania skargowo - wnioskowego został następnie potwierdzony w treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W związku z powyższym, wyjaśnić należy, że stosownie do art. 241 kpa przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.), że przedmiotem wniosku nie jest jakiś zarzut, lecz chęć ulepszenia istniejącego stanu rzeczy. Może on dotyczyć zarówno działania, jak i zaniechania, odnosi się jednak do przyszłości (J. Lang, Wnioski obywatelskie w administracji państwowej, Warszawa 1976, s. 132). Wniosek ma znaczenie prewencyjne, profilaktyczne, zmierza bowiem do usunięcia pewnych nieprawidłowości, uchybień, czy braków w przyszłości. Stanowi "formę inicjatywy obywatelskiej" i w przeciwieństwie do skargi "wnoszony jest z reguły w interesie społecznym". Wniosek przewidziany w dziale VIII kpa uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, prowadzonym wyłącznie przez organy administracji publicznej i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia wnioskodawcy o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji i nie kończy się ono władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. W przypadku gdy wnioskodawca jest niezadowolony ze sposobu załatwienia wniosku służy mu prawo wniesienia skargi uregulowanej w przepisach 227 – 240 kpa. Natomiast skarga z art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowo – wnioskowego w trybie przepisów działu VIII kpa.
Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania wniosków jak i skarg z działu VIII kpa, ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
W konsekwencji Sąd ten nie jest również właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność w tego rodzaju sprawach. W przypadku zatem wniesienia skargi na podstawie art. 227 kpa w związku z art. 241 kpa, stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na wynik postępowania skargowo - wnioskowego ani na bezczynność w tym przedmiocie.
Reasumując stwierdzić należy, że zarzucana przez skarżącego bezczynność w rozpatrzeniu wniosku złożonego w trybie działu VIII kpa nie dotyczy żadnego z przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Zatem skarga ta nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę L. T. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.