II SAB/Wa 348/24

II SAB/Wa 348/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Łukasz Krzycki
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 6 czerwca 2024 r. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie dwóch wniosków o udostępnienie informacji publicznej, tj. wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2023 r.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,
3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie informacji publicznej w postaci "opinii prawnej KGP nt. stawiennictwa przed komisjami lekarskimi w ramach podróży służbowej. Nadmieniam, iż opinia jest najprawdopodobniej sporządzona w 2014 roku +/- 2 lata".
Dnia [...] sierpnia 2023 r. skarżący otrzymał pismo z Komendy Głównej Policji z dnia [...] sierpnia 2023 r., z którego wynika, że ww. wniosek nie został zakwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz nie został przekazany do właściwego organu.
Skarżący dnia [...] sierpnia 2023 r. ponownie złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, którego żądanie udostępnienia informacji publicznej pokrywa się z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi Naczelnik Biura [...] KGP w piśmie z dnia [...] września 2023 r. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia [...] sierpnia
2023 r. w postaci sprecyzowania wniosku, tj. uściślenia przedziału czasowego sporządzenia przedmiotowej opinii prawnej oraz tematyki opinii.
Dnia [...] września 2023 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji pismo, w którym uzupełnił braki formalne zgodnie z wezwaniem organu.
W piśmie z dnia [...] września 2023 r. organ poinformował skarżącego, że opinia prawna, o której udostępnienie wnioskował skarżący dnia [...] i [...] sierpnia 2023 r. nie stanowi informacji publicznej.
W ocenie skarżącego, organ nieprawidłowo zakwalifikował jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r. jako wniosek niedotyczący udostępnienia informacji publicznej, co powodowało późniejszą bezczynność organu, a także konieczność sporządzenia przez skarżącego ponownie wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący podkreślił, że żądana przez niego informacja stanowi informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że wniosek z dnia [...] września 2023 r. jest nieprecyzyjny. Zawiera bowiem żądanie udostępnienia "opinii prawnej najprawdopodobniej sporządzonej w 2014 r. +/- 2 lata". Tak sformułowane żądanie nie pozwala organowi na prawidłowe ustalenie, o jaką de facto opinię prawną chodzi, zwłaszcza, że wniosek dotyczy okresu sprzed prawie 10 lat.
W związku z tym, że przedmiotem skargi P. P. z dnia 6 czerwca 2024 r. była bezczynność organu w zakresie dwóch wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2024 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), rozdzielił skargi P. P.: w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wa 347/24) oraz w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wa 348/24).
W piśmie z dnia 21 czerwca 2024 r. skarżący wniósł o połączenie spraw sygn. akt II SAB/Wa 347/24 oraz II SAB/Wa 348/24, podnosząc, że obie sprawy dotyczą tego samego stanu faktycznego, a oba wnioski były przedmiotem jednego postępowania. Podkreślił, że nie wyraża zgody na rozdzielenie tych spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie przed sądem administracyjnym inicjowane jest skargą uprawnionego podmiotu, a granice orzekania wyznaczone są przez wnoszącego skargę, który określa przedmiot zaskarżenia, tj. wskazuje który akt lub czynność (lub też bezczynność w zakresie rozpoznania którego wniosku) ma zostać poddany kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W przypadku skargi na bezczynność organu granice sprawy określa co do zasady wniosek inicjujący postępowanie administracyjne.
W skardze z dnia 6 czerwca 2024 r. skarżący wskazał w sposób niebudzący wątpliwości, że skarży bezczynność organu w zakresie dwóch wniosków o udostępnienie informacji publicznej, tj. wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. oraz wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. Jak wynika z akt administracyjnych, ww. wnioski zostały złożone do organu odrębnie i z tej przyczyny każdy z nich winien być rozpatrzony przez organ (zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej) w oddzielnym postępowaniu. Z tej przyczyny sąd, działając na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a., rozdzielił obydwie skargi. W myśl bowiem tego przepisu, jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, wystąpiła w tej sprawie.
W konsekwencji przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była jedynie bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia
2023 r. Sąd nie badał natomiast ewentualnej bezczynności organu w zakresie innych składanych przez skarżącego wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Kwestie te znajdują się bowiem poza granicami tej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. i mogą być przedmiotem zaskarżenia w odrębnej skardze.
We wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji w postaci: "opinii prawnej KGP nt. stawiennictwa przed komisjami lekarskimi w ramach podróży służbowej". Wnioskodawca nadmienił, że "opinia jest najprawdopodobniej sporządzona w 2014 roku +/- 2 lata".
W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] września 2023 r., a więc w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ stwierdził, że żądanie wniosku jest nieprecyzyjne i nie pozwala na jednoznaczne odniesienie się do treści żądania. Z tym stanowiskiem organu Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całości się zgadza.
Należy wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. sprecyzowano, jakiego rodzaju informacje stanowią w szczególności informacje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1060/05; wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Minimalne wymogi takiego wniosku obejmują klarowne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej; niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2621/16; z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2788/17; z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 692/18; z dnia 1 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 318/23). Wniosek o udzielenie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny, aby nie budził wątpliwości tak co do jego zakresu, jak i przedmiotu. Jeżeli żądanie strony nie spełnia tych wymogów, to nie może być uznane za wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 219/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 203/24). Warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest więc skonkretyzowanie wniosku (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17). Ponadto, należy zauważyć, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma podstaw, aby w przypadku nieprecyzyjnego wniosku wzywać do uzupełnienia braków w tym zakresie na podstawie k.p.a. Nie ma bowiem w tym przypadku zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 403/24).
W rozpoznawanej sprawie we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące bliżej niesprecyzowanej opinii prawnej, która została "najprawdopodobniej" sporządzona w latach 2012-2016. Wniosek nie określał zatem, który konkretnie dokument jest jego przedmiotem, zakreślał bardzo szeroko ramy czasowe jego wytworzenia, nie wskazywał też innych precyzyjnych kryteriów jego odnalezienia, poza ogólnym sformułowaniem, że opinia prawna miała dotyczyć stawiennictwa przed komisjami lekarskimi w ramach podróży służbowej. Innymi słowy, przedmiot wniosku nie został dostatecznie wyraźnie skonkretyzowany przez skarżącego.
W świetle powyższych rozważań, wobec nieprecyzyjnego określenia żądania we wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r., Sąd uznał, że w tej sprawie nie można skutecznie zarzucić organowi bezczynności, bowiem wniosek z dnia [...] sierpnia 2023 r. nie stanowił wniosku o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegał rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.