II SAB/Wa 346/24

II SAB/Wa 346/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Dorota Kozub-Marciniak
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 254/25 - Wyrok NSA z 2025-05-22
Skarżony organ
Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g , art. 6 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1752
art. 6b ust. 10 pkt 3
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] marca 2024 r., za pośrednictwem platformy e-PUAP, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]; zwane dalej Stowarzyszeniem zwróciło się do Głównego Geodety Kraju, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, z późn. zm.); powoływanej dalej jako "u.d.i.p.", o udostępnienie listy kandydatów, którzy złożyli oferty w zakończonym [...] lutego 2024 r. naborze na stanowisko [...].
W odpowiedzi organ pismem z 21 marca 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że nie udostępni wnioskowanych informacji, bowiem nie dotyczą one informacji publicznej. W ocenie organu, lista taka nie mieści się w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie jest informacją publiczną. Imiona i nazwiska osób, które złożyły oferty w naborze zawiera dane osobowe osób uczestniczących w naborze. Powstaje ona wyłącznie na potrzeby naboru i jest informacją wewnętrzną Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, jako urzędu obsługującego Głównego Geodetę Kraju, a zatem nie stanowi informacji publicznej. W tej sytuacji nie istnieje możliwość zastosowania u.d.i.p.
Pismem z 2 maja 2024 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju polegającą na nierozpatrzeniu jej wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] marca 2024 r.
Zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie żądanej informacji pomimo braku podstawy do odmowy ich udostępnienia.
W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Stowarzyszenie podało, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w zakresie określonym w przepisach odrębnych.
Zaznaczyło, że u.d.i.p. wprost przewiduje, iż udostępnieniu podlegają informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska. Intencją ustawodawcy było zapewnienie dostępności do informacji dotyczącej osób decydujących się na służbę publiczną. Obywatele polscy mają bowiem prawo do równego dostępu do takiej służby. Tym samym, proces naboru powinien podlegać kontroli społecznej, a informacje z nim związane - upublicznieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem. Dotyczy to nie tylko imion i nazwisk osób, które przystąpiły do naboru, ale też ich wykształcenia, stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji, itd. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że jeżeli bowiem konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, temu służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej" (por. wyrok: WSA w Opolu z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SAB/Op 18/12; WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt III SAB/G1 212/21).
Ponadto podało, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia "informacji wewnętrznej", na które to powołuje się organ w piśmie z 21 marca 2024 r. Stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Nie jest zatem możliwe zastosowanie ograniczenia, które nie wynika z przepisów o randze ustawowej.
W związku z powyższym stanowisko organu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i posiada charakter "informacji wewnętrznej" jest błędne. W ocenie strony skarżącej organ nie udostępniając żądanej informacji dopuścił się bezczynności, która, wobec oczywistości naruszenia, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie pozostaje w bezczynności. Stwierdził, że w piśmie z dnia 21 marca 2024 r. ustosunkował się do treści wniosku podając, że lista kandydatów, którzy złożyli oferty w zakończonym [...] lutego 2024 r. naborze na stanowisko [...] nie stanowi informacji publicznej, gdyż jest informacją wewnętrzną Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, jako urzędu obsługującego Głównego Geodetę Kraju. Wyjaśnił, że przepisy ustawy a 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752, z późn. zm.) przesądzają o obowiązku członka zespołu przeprowadzającego nabór oraz osoby dokonującej, na zlecenie zespołu, oceny wiedzy i kompetencji kierowniczych kandydatów, tj. zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru (art. 6b ust. 6-14 ustawy). Do informacji, których dotyczy obowiązek zachowania tajemnicy należą informacje o kandydatach, także ich imiona i nazwiska, składające się na listę. Dopiero wyniki naboru podlegają upublicznieniu (art. 6b ust. 11). Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że dane z naboru, w tym lista kandydatów, stanowią informację wewnętrzną, a nie informację publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935); zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Głównego Geodety Kraju – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267); sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Głównego Geodety Kraju polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.); zwanej dalej u.d.i.p. Ustawa ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, a jego adresat nie jest podmiotem zobowiązanym, lub też wskazać, że podmiot ten nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że Główny Geodeta Kraju jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Natomiast o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji (por. wyrok NSA z 9 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2419/17 – powołane wyroki są dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należało zatem ustalić, czy żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia listy kandydatów, którzy złożyli oferty w zakończonym [...] lutego 2024 r. naborze na stanowisko [...], mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. Niemożliwe jest zatem zdefiniowanie informacji publicznej na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też przy wykładni tego pojęcia należy posłużyć się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (patrz wyrok WSA w Białymstoku z 28 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Bk 73/22).
Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 2/04).
W ocenie Sądu rację ma w tej sprawie Główny Geodeta Kraju wskazując, że żądana przez skarżącego informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Żądana lista kandydatów jest bowiem aktywnością organu o charakterze wewnętrznym.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA z 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1035/10; z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 3429/18; z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17; z 18 września 2018 r. sygn. akt I OSK 2434/16; z 11 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 1586/16; z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Taką osobą w niniejszej sprawie jest kandydat w naborze na stanowisko [...]. Trafnie organ zauważył, że wniosek dotyczy dokumentu zawierającego dane osoby, która – jako kandydat na dane stanowisko - nie pełni żadnych funkcji publicznych, co nie jest informacją publiczną.
Również w piśmiennictwie wskazuje się, że "wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Również akta administracyjne, w których znajduje się ten wniosek, nie są dokumentem urzędowym i dlatego żądanie kopii dokumentów znajdujących się w nich jest bezzasadne. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony organ a nie jego wstępna kwalifikacja czy ocena (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018).
Nadto należy zauważyć, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną.
Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Tego rodzaju aktywność jest niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych, determinującymi często szybkość i efektywność ich wykonywania i osiągania. Brak jednak podstaw do przyjęcia, że aktywność taka jak sporządzanie na podstawie wniosków (osób prywatnych, niepełniących funkcji publicznych) listy kandydatów ubiegających się w naborze na stanowisko [...] stanowi istotę działania wskazanych podmiotów w zakresie wypełniania zadań i realizacji celów publicznych (patrz wyroki WSA w Warszawie z 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 528/23, z 31stycznia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 591/23 ).
W ocenie Sądu gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem, w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac, w tym wytwarzanych dokumentów na potrzeby wewnętrzne. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Istnieje wobec tego sfera działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, która nie podlega prawu do informacji publicznej.
Reasumując od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk członków organu. Nie są jednak wyrazem oficjalnego stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1588/21). Tym samym należy uznać, że lista kandydatów wytworzona na potrzeby postępowania konkursowego posiada walor dokumentu wewnętrznego.
Trzeba dostrzec, iż na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit g u.d.i.p. informację publiczną stanowi informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Dostęp do informacji publicznej jest w takiej sytuacji ograniczony "zakresem określonym w przepisach odrębnych". W okolicznościach niniejszej sprawy takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752). Zgodnie z art. 6b ust. 10 pkt 3 tej ustawy z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze. Wskazane ograniczenie w zakresie informacji podawanych o kandydatach wskazuje na jednoznaczną wolę ustawodawcy w tej kwestii. Należy także zwrócić uwagę, że stosownie do art. 6b ust. 8 powołanej ustawy członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 7, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru. Oznacza to, że dane osobowe kandydata do czasu dokonania oceny jego kandydatury i sporządzenia protokołu z przeprowadzonego naboru nie podlegają udostępnieniu w przestrzeni publicznej.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż dostęp do danych osób kandydujących na stanowisko [...] (zawartych we wnioskowanej liście kandydatów) został z woli ustawodawcy ograniczony właśnie "zakresem określonym w przepisach odrębnych". W przeciwnym razie ustawodawca dałby temu wyraz w konkretnym przepisie prawnym jak to uczynił np. w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1135). Wskazany przepis wprost stanowi, iż informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Prawo geodezyjne i kartograficzne takiego rozwiązania jednak nie przewiduje.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są zasadne. Skoro żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru publicznego to nieskuteczny musi być zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2024 r.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.