II SAB/Wa 307/24

II SAB/Wa 307/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania punktu 4 wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek firmy [...] S.A. w [...] z dnia [...] lutego 2024r. – zmodyfikowany przez stronę pismem z [...] marca 2024r. o udostępnienie informacji publicznej a skierowany do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o następującej treści:
"zwracam się niniejszym z prośbą o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji zgromadzonej przez UKE w ramach umowy zawartej w wyniku rozstrzygnięcia postępowania na "[...]:
1. notatki ze spotkań zespołów projektowych;
2. notatki ze spotkań Komitetu Sterującego;
3. protokoły odbioru produktów Umowy wraz z rejestrami uwag Zamawiającego zgłoszonych do produktów w procesie odbioru;
4. wszystkie odebrane przez Państwa (jako Zamawiający) dokumenty, w tym w szczególności; Dokumentacja Techniczna, Użytkowa, Testowa, Administratora Systemu, Instruktażowa.
5. Raporty UKE do Komitetu Rady Ministrów ds. Cyfryzacji z postępu realizacji Projektu.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2024r. pytany podmiot udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w zakresie pytania nr.4 o następującej treści : "zakres żądanej przez Wnioskodawcę informacji uwzględnia również dokumenty wewnętrzne, które nie stanowią informacji publicznej. Do dokumentów tych Prezes UKE zalicza pełną dokumentację żądaną w punkcie 4 Wniosku".
Skargę na bezczynność adresata w zakresie rozpoznania pkt.4 wniosku wywiodła do tut. Sądu w dniu [...] maja 2024r. spółka [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: ustawa o dostępie do informacji publicznej) określa informację publiczną, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in. treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.
Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.
Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł:
1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),
2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),
3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),
4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),
5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,
6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.
Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.
W realiach faktycznych niniejszej sprawy zasadnym było również wyjaśnienie, że dokumentacja techniczna dotycząca np. sposobu używania czy właściwości funkcjonalnych urządzeń technicznych czy szerzej – całych systemów technicznych, nie ma charakteru informacji publicznej i to nawet wtedy, gdy na stworzenie owego systemu wydatkowano fundusze publiczne. Dokumenty te będąc informacjami technicznymi, dotyczą wyłącznie aspektu użytkowania pewnego systemu. Tym samym nie stanowią informacji o funkcjonowaniu organu który korzysta z owego systemu, czy o realizowaniu przez ten organ zadań publicznych albo też o gospodarowaniu majątkiem. Nie wypełniają więc ustawowej definicji pojęcia "informacja publiczna".
Tut. Sąd w pełni podziela konkluzje zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r.,( sygn. akt I OSK 2254/13 ) sprowadzające się do stwierdzenia, że: "należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej, od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzi, jakimi organ posługuje się realizując zadania publiczne". Jak słusznie zauważył to organ, powyższe stanowisko Sąd kasacyjny potwierdził następnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., (sygn. akt I OSK 7/14), w którym NSA stwierdził, iż "nie ulega wątpliwości, że informacją publiczną nie jest instrukcja użytkowania i funkcjonalności programu informatycznego. Informacje zawarte w tej instrukcji mają wyłącznie charakter techniczny. Jest to techniczna sfera funkcjonowania narzędzia, jakim Minister Sprawiedliwości posługuje się realizując zadania publiczne. Trafnie podniósł Sąd I instancji, że instrukcja programu komputerowego, który jest narzędziem do wspomagania realizacji bieżących zadań przez Ministerstwo Sprawiedliwości nie stanowi informacji publicznej, nie zawiera bowiem informacji o funkcjonowaniu czy organizacji organu. Instrukcja programu komputerowego nie stanowi informacji publicznej, ale jest narzędziem do stworzenia takiej informacji. Tym samym art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d)-f) ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został naruszony" (analogiczny pogląd co do charakteru instrukcji użytkowania programu komputerowego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2013 r.,sygn. akt I OSK 719/13 stwierdzając, iż "program komputerowy nie stanowi informacji publicznej, ale jest narzędziem do stworzenia takiej informacji").
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej.
Spór zogniskował się zaś wokół problematyki tego, czy przedmiotem wniosku była informacja o charakterze publicznym. Stąd istota sprawy, na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał pkt.4 wniosku inicjującego postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów.
W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Jak wynika z całokształtu dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych organ pismem z dnia [...] kwietnia 2024r. udzielił w całości odpowiedzi w w/w zakresie wyjaśniając wnioskodawcy, że żądana w pkt.4 żądania informacja, ma charakter wyłącznie techniczny a nie publiczny.
Powyższy pogląd tut. Sąd w całości podziela zwłaszcza, iż pozostaje on w zgodzie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu kasacyjnego - vide wyroki NSA przywołane w części wstępnej niniejszych rozważań.
W ocenie tut. Sądu powyższe świadczy niezbicie o tym, że organ nie znalazł się nigdy w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku gdyż w terminie udzielił stronie odpowiedzi na pkt.4 wniosku czyniąc to w jeden z prawem przewidzianych sposobów.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie obowiązany był orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935).