II SAB/Wa 291/13

II SAB/Wa 291/13 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia wypłaconych świadczeń za stan spoczynku postanawia: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
K. J. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia wypłaconych świadczeń za stan spoczynku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 (pkt 1-4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w zakresie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przepisami prawa.
Kwestie związane z zaopatrzeniem emerytalnym policjantów w tym kwestie związane z wypłacaniem i rozliczaniem tych świadczeń, zostały uregulowane w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.). Ustawodawca przyjął w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy, że od decyzji o zaopatrzeniu emerytalnym przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
W tego rodzaju sprawach sądem właściwym jest zatem sąd powszechny. Wskazania wymaga przy tym, że przepis art. 33 powołanej ustawy pozwala na ponowne ustalenie prawa do świadczeń i ich wysokości na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Czynności tej dokonuje organ emerytalny, który rozstrzygał uprzednio w przedmiocie prawa do świadczenia. Stosownie zatem do art. 32 ust. 4 powołanej ustawy, od decyzji organu emerytalnego ustalających prawo do świadczenia i jego wysokość, przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przepis art. 11 wymienionej ustawy odsyła do przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznie w sprawach w niej nieuregulowanych.
Wobec tego, że postępowanie w sprawach emerytalno – rentowych, w tym wydawanie w jego ramach decyzji ustalających lub odmawiających prawa do zaopatrzenia emerytalnego, jak również decyzji ponownie ustalającej m.in. wysokość świadczenia, uregulowane zostało w przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w ocenie Sądu przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące stwierdzenia nieważności tych decyzji nie mają zastosowania do decyzji organu emerytalnego, czy rentowego. Pogląd ten prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 856/10, Lex nr 784397). Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) wyraźnie wskazuje w jakich trybach możliwa jest weryfikacja decyzji prawomocnych.
W związku z tym, że w tego rodzaju sprawach organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że sądowoadministracyjną kontrolą nie jest objęta również bezczynność organu w sprawach zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), w tym także bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności tego rodzaju decyzji. Skarga jest zatem niedopuszczalna.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.