II SAB/Wa 290/25

II SAB/Wa 290/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak /sprawozdawca/
Danuta Kania /przewodniczący/
Ewa Radziszewska-Krupa
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. K., zw. dalej "skarżącym", na bezczynność Prezydenta Miasta Z., zw. dalej "Prezydentem", w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. uzupełnionego w dniu [...] stycznia 2025 r. i w dniu [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu [...] stycznia 2025 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej zapytanie o udostępnienie informacji o następującej treści: "Proszę o udzielenie merytorycznej informacji, czy powołany wówczas oraz pełniący obecnie obowiązki w Urzędzie Miasta na stanowisku inspektora BHP pan W. R. posiada faktycznie wymagane zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy( Dz.U 1997 nr 109 poz. 704 z późn. zm.) stosowne kwalifikacje t.j. kierunkowe wykształcenie, doświadczenie zawodowe oraz umiejętności niezbędne do realizacji zadań na rzeczonym stanowisku.".
W dniu [...] stycznia 2025 r. została skarżącemu udzielona (e-mailowo) odpowiedz jednak jego zdaniem udostępniono inną informację niż objęta zakresem złożonego przez niego zapytania o udostępnienie informacji.
Kolejno, w dniu [...] stycznia 2025 r. skarżący wskazał, że w swoim zapytaniu wnioskował o udzielenie merytorycznej informacji dotyczącej konkretnej osoby. Niestety, odpowiedź którą otrzymał nie precyzuje kogo dotyczy i nie odnosi się "merytorycznie do poruszonej kwestii". W związku z tym ponowił zapytanie "czy pan W. R., zatrudniony na stanowisku inspektora BHP w wyniku przeprowadzonego naboru na wolne stanowisko urzędnicze, na dzień ...10 2022 r. posiadał jedno z wymienionych poniżej: 1. Wykształcenie wyższe i co najmniej 2-ietni staż zawodowy, 2. Zawód technika bezpieczeństwa i higieny pracy, 3. Wykształcenie średnie i co najmniej 4-ietni staż zawodowy. Proszę o wskazanie które z wymienionych."
Jednak odpowiedź z dnia [...] stycznia 2025 r. była dla skarżącego niezadawalająca.
W konsekwencji powyższego, skarżący w dniu [...] stycznia 2025 r. ponowił wniosek poprzez wskazanie "czy pan W. R. zatrudniony na stanowisku inspektora BHP w Urzędzie Miasta Z. w wyniku przeprowadzonego naboru na wolne stanowisko urzędnicze, na dzień [...] .10 2022 r. posiadał, wymagane zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy( Dz. U 1997 nr 109 poz. 704 z późn. zm.), jedno z wymienionych poniżej: 1. Wykształcenie wyższe i co najmniej 2-letni staż zawodowy, 2. Zawód technika bezpieczeństwa i higieny pracy, 3. Wykształcenie średnie i co najmniej 4-letni staż zawodowy. Proszę o wskazanie które z wyżej wymienionych oraz załączenie skanów w pdf. stosownych dokumentów."
W dniu [...] lutego 2025 r. Prezydent udzielił odpowiedzi, jednak - zdaniem skarżącego - nadal nie odpowiadała zakresem odnośnie do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, pomimo upływu 14 dniowego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierował wniosek, nie przekazał informacji, o której udostępnienie się zwrócił. Organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności.
Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę na bezczynność, Prezydent Miasta Z. wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem Prezydenta, skarżący w istocie złożył trzy skargi (w jednym piśmie), ponieważ każdy ze złożonych przez niego wniosków należy traktować jako odrębny wniosek wszczynający procedurę udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia [...] września 2001 r. o udostępnieniu informacji publicznej, zw. dalej "u.d.i.p.".
Pierwszy wniosek skarżącego wpłynął do Urzędu Miasta Z. w dniu [...] stycznia 2025 r. Skarżący zażądał udzielenia informacji, czy osoba zatrudniona w UM Z. na stanowisku inspektora ds. bhp – W. R. - posiada zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...]września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy kwalifikacje tj. kierunkowe wykształcenie, doświadczenie zawodowe oraz umiejętności niezbędne do realizacji zadań na tym stanowisku.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, przesłanej do skarżącego w dniu [...] stycznia 2025 r., Prezydent w pierwszej kolejności przytoczył treść regulacji ww. rozporządzenia, odnoszące się do wymogów stawianych inspektorom ds. bhp oraz wyjaśnił, że miał w obowiązku weryfikację spełnienia przez kandydata wymogów wynikających z przepisów prawa. Następnie, wskazał, że osoba zatrudniona na stanowisku inspektora ds. bhp spełnia wymagania wynikające z ww. regulacji, niezbędne do zatrudnienia na tym stanowisku.
W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2025 r., udzielonej na kolejny wniosek złożony w dniu [...] stycznia 2025 r. Prezydent nadmienił, że w zakresie wykształcenia inspektora ds. bhp, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Prezydent wskazał, że za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 należy uznać pracowników (również na stanowiskach urzędniczych), którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 7/22). Nie można wykluczyć, że funkcję publiczną pełnią nie tylko pracownicy, wydający decyzje administracyjne, ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego w takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu podmiotu wykonującego zadania publiczne lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 1016/21). Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 446/21).
Ze względu na powyższe Prezydent uznał, że inspektor ds.. bhp nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, wobec czego informacja o jego wykształceniu nie stanowi informacji publicznej. Na potwierdzenie stanowiska przytoczył wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 124/20 w świetle którego nie są informacją publiczną dane o wykształceniu pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznych, a także niezatrudnionych na stanowiskach urzędniczych w rozumieniu ustawy o pracownikach samorządowych.
Żądanie udostępnienia informacji, która nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może być rozpoznane w trybie tej ustawy; w takim wypadku organ zobowiązany był do poinformowania o tym skarżącego, co uczynił pismem z dnia [...] stycznia 2025 r.
Prezydent wskazał, że skarżący w dniu [...] stycznia 2025 r. wniósł kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści tożsamej z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r., zmienionej jedynie odnośnie do żądania przesłania skanów dokumentów potwierdzających wykształcenie inspektora ds. bhp. W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2025 r. Prezydent wyjaśnił, że udzielił już odpowiedzi w tym zakresie. Mimo, iż wniosek został poszerzony o żądanie udostępnienia skanów dokumentów potwierdzających wykształcenie osoby zatrudnionej na stanowisku inspektora BHP, to istota wniosku pozostała taka sama i dotyczyła udostępnienia informacji o wykształceniu osoby zatrudnionej na tym stanowisku. Stąd wniosek z dnia [...] stycznia 2025 r. Prezydent uznał jako kolejny wniosek o udostępnienie tej samej informacji. Dlatego też, gdy wnioskującemu udzielono już żądaną informację publiczną, realizując np. uprzednio złożony wniosek o jej udzielenie w zakresie tego samego przedmiotu, organ może odmówić "ponownego" udzielenia takiej samej informacji, informując o tym wnioskującego pismem. Ze tych względów Prezydent odmówił udzielenia informacji z uwagi na to, że skarżący otrzymał już odpowiedź w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. na analogiczny wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Prezydent wyjaśnił również, że skarżący złożył "trzy wnioski" o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] stycznia 2025 r., [...] stycznia 2025 r. oraz 25 stycznia 2025 r. Udzielone odpowiedzi zawierały informację adekwatną do treści żądania zawartego we wnioskach o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego też twierdzenie skarżącego, iż doszło do udostępnienia informacji innej niż objętej zakresem złożonego wniosku, należało – zdaniem Prezydenta - uznać za bezzasadny. W odniesieniu do każdego z wniosków zachował termin na udzielenie odpowiedzi, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dlatego też zarzut bezczynności jest bezzasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi J. K. jest bezczynność Prezydenta w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r., uzupełnionym w dniu [...] stycznia 2025 r. i w dniu [...] stycznia 2025 r. a dotyczącym wskazania przez Prezydenta "czy pan W. R. zatrudniony na stanowisku inspektora BHP w Urzędzie Miasta Z. w wyniku przeprowadzonego naboru na wolne stanowisko urzędnicze, na dzień [...].10 2022 r. posiadał, wymagane zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy( Dz. U 1997 nr 109 poz. 704 z późn. zm.), jedno z wymienionych poniżej: 1. Wykształcenie wyższe i co najmniej 2-letni staż zawodowy, 2. Zawód technika bezpieczeństwa i higieny pracy, 3. Wykształcenie średnie i co najmniej 4-ietni staż zawodowy." Jednocześnie wniósł o wskazanie które z wyżej wymienionych kwalifikacji spełniał oraz zażądał załączenia skanów dokumentów potwierdzających te kwalifikacje.
Tytułem wstępu wskazać należy, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022, poz. 902 ze zm.), zw. dalej "u.d.i.p.".
Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 -). W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14).
Nie budzi wątpliwości, iż Prezydent, będący organem samorządu terytorialnego jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. a w rezultacie jest on zobowiązany do udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej. Nie kwestionują tego również strony postępowania.
Odnosząc się zaś do charakteru żądanych przez skarżącego informacji jako informacji publicznej, tj. informacji o kwalifikacjach (wykształceniu i doświadczeniu) W.R. (na dzień 18 października 2022 r.) zatrudnionego w Urzędzie Miasta Z. na stanowisku inspektora ds. bhp wskazać należy, że podstawy prawne dla ujawnienia takich informacji o osobie są dwojakie: 1) wyraźny przepis rangi przynajmniej ustawy; 2) do ujawnienia może też dojść w wyniku uznania osoby za pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.; wówczas jawny jest zakres informacji mający związek z pełnieniem funkcji publicznych, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji publicznej.
Zdaniem Sądu, można by było ujawnić informacje o inspektorze ds. BHP (nawet gdy nie uznamy go za osobę pełniącą funkcję publiczną) jednak niezbędny jest w tym zakresie wyraźny przepis rangi ustawowej, którego jednak brak w obecnie obowiązującym stanie prawnym.
Kluczowe dla potrzeb prawa do informacji o "osobie pełniącej funkcje publiczne" jest ustalenia sposobu rozumienia tego pojęcia. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji stanowi o prawie do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne; zaś art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi o osobach pełniących funkcje publiczne, wskazując, że pewne informacje ich dotyczące wykraczają poza tzw. autonomię informacyjną osoby, a tym samym mogą być ujawnione każdemu bez względu na opinię osoby, której te informacje dotyczą. Do tej grupy informacji ustawodawca zaliczył m.in. informacje na temat warunków powierzenia wykonywania funkcji publicznej.
Zarówno w art. 61 ust. 1, Konstytucji, jak i w art. 5 u.d.i.p. użyto wyłącznie pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" i nie występuje w tych przepisach pojęcie "osób mających związek z pełnieniem funkcji publicznej", a wyłącznie pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną/funkcje publiczne" - rozróżnienie na liczbę pojedynczą czy mnogą funkcji nie ma dla wykładni doniosłego znaczenia. Przepis art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. wyraźnie stanowi, że ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Po słowach "pełniących funkcje publiczne" następuje przecinek, a słowa "mających związek" należy odnosić do osób pełniących funkcje publiczne, a nie traktować jako odrębną kategorię osób, które muszą liczyć się z uzasadnionym zainteresowaniem pewnym określonym wycinkiem ich życia prywatnego, który wykazuje związek z pełnioną funkcją publiczną. Przepis art. 5 ust 2 zd. 2 u.d.i.p. należy zatem odczytywać następująco: każdy ma prawo do informacji na temat osób pełniących funkcje publiczne, w zakresie, w jakim te informacje odnoszą się do sfery życia prywatnego, które mają związek z pełnieniem funkcji publicznej, na przykład o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji publicznych. Jeżeli natomiast zainteresowanie odnosi się do osoby niepełniącej funkcji publicznej, to informowanie o sferze życia prywatnego takiej osoby wymaga każdorazowo jej zgody, choć nie trzeba ich o to pytać, gdyż konstrukcja ochronna z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. zakłada istnienie autonomii informacyjnej wobec tych osób z mocy prawa.
Rozważania odnośnie do osoby pełniącej funkcje publiczne dla potrzeb prawa do informacji poczynił również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt [...] . TK orzekał w sprawie wniosku Prezesa NSA o zbadanie konstytucyjności art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., który zarzucał wskazanemu przepisowi ograniczenie prawa do prywatności osób pełniących funkcje publiczne, co - zdaniem Prezesa NSA - naruszyło art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 i 4 Konstytucji. TK orzekł, że art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji.
Wskazane przez TK zasady interpretacyjne, odnośnie pełnienia funkcji publicznej dla potrzeb prawa do informacji, są swoistym wzorcem postępowania - jakie cechy musi spełniać dana osoba, by być uznaną za osobę pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu prawa do informacji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym stwierdził m.in.:
1. "Pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem «osoba pełniąca funkcje publiczne». Ten pierwszy termin jest znacznie szerszy i obejmuje również osoby zajmujące w życiu publicznym istotną pozycję z punktu widzenia kształtowania postaw i opinii ludzi, wywołujące powszechne zainteresowanie ze względu na te lub inne dokonania, np. artystyczne, naukowe czy sportowe".
2. "Analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest w tym wypadku ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więziami z instytucją publiczną".
3. "Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji".
4. "Chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów".
5. "Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
Analiza wyroku TK skłania do konstatacji, że aby uznać osobę wykonującą zadania inspektora ds. bhp za osobę pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przyjąć należy zaistnienie jednocześnie czterech warunków:
1) Pomiędzy osobą a instytucją, musi istnieć organizacyjna więź, na podstawie której osoba ta działa w imieniu instytucji. Jednak sam sposób i charakter zatrudnienia w instytucji publicznej nie ma decydującego znaczenia dla uznania danej osoby za pełniącą funkcję publiczną. Natomiast decydujące jest ustalenie, czy zakres obowiązków konkretnej osoby mieści się w zakresie zadań instytucji, w której ramach wykonuje ona swoje obowiązki, a jednocześnie, czy te obowiązki można uznać za wykraczające poza czynności czysto usługowe i techniczne. Zatem nie ma znaczenia, czy inspektor ds. BHP jest pracownikiem danej instytucji, czy też wykonuje swoje zadania na podstawie umowy zlecenia. Ważne, że z daną instytucją publiczną wiąże go wieź formalna, na którą wskazywał TK w wyroku [...].
2) W ramach swoich obowiązków osoba musi wykonywać zadania tej instytucji publicznej. Sam sposób i charakter zatrudnienia w instytucji publicznej nie ma decydującego znaczenia dla uznania danej osoby za pełniącą funkcję publiczną. Decydujące jest ustalenie, czy zakres obowiązków konkretnej osoby mieści się w zakresie zadań instytucji, w której ramach wykonuje ona swoje obowiązki, a jednocześnie, czy te obowiązki można uznać za wykraczające poza czynności czysto usługowe i techniczne. Decydujące znaczenie ma ustalenie, jaki jest zakres obowiązków konkretnej osoby w odniesieniu do zakresu zadań i działalności instytucji, w której osoba ta wykonuje swoje obowiązki (pracę, zlecenie). Warunek ten nie jest spełniony w sytuacji, gdyż decydujące znaczenie ma ustalenie, jaki jest zakres obowiązków konkretnej osoby, pracownika, współpracownika, zleceniobiorcy, eksperta etc., w odniesieniu do zakresu zadań i działalności instytucji, w której osoba ta wykonuje swoje obowiązki/prace/zlecenie. W przekonaniu Sądu, wykonywanie zadań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy nie mieści się w zakresie zadań publicznych wskazanego podmiotu (Prezydenta). Jest to jeden z wielu obowiązków, jakie każdy podmiot musi wykonywać przy realizacji zadań publicznych, ale obowiązki te nie są zadaniem publicznym Prezydenta. Fakt, że w urzędach są zatrudnieniu inspektorzy ds. bhp nie oznacza automatycznie, że są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Osoby te wszak nie wykonują zadań publicznych tych instytucji.
3) Osoba w ramach swych obowiązków wykonuje działania władcze, oddziałujące na podmioty znajdujące się na zewnątrz danej struktury, które podejmowane są przy stosowaniu określonej, choćby niewielkiej dozy samodzielności. Jednak spełnienie warunku trzeciego nie ma znaczenia dla statusu inspektora ds. bhp z punktu widzenia pełnienia funkcji publicznej w rozumieniu prawa do informacji, w sytuacji gdy uznajemy, że nie jest spełniony warunek drugi, który jest tu kluczowy.
4) Z grupy tej wyłączone są osoby, które wykonują wyłącznie działania o charakterze technicznym i usługowym. Nie będą osobami pełniącymi funkcje publiczne ci, którzy w ramach prawnie określonego stosunku, łączącego ich z instytucją publiczną wykonują czynności techniczne, organizacyjne niezbędne dla funkcjonowania instytucji, ale w swej istocie nie będące realizacją zadań tejże instytucji. W ocenie Sądu inspektor ds. bhp pełni taką właśnie funkcję: jego istnienie jest niezbędne w każdym podmiocie publicznym (i nie tylko takim), ale nie jest to realizowanie zadań publicznych tejże instytucji. I z tego względu inspektor ds. bhp nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Tym samym Prezydent konstruując odpowiedzi - tak na wniosek z dnia [...] stycznia 2025 r., jak i jego uzupełnienia z dnia [...] stycznia 2025 r. i z dnia [...] stycznia 2025 r. - przyjął właściwe stanowisko w sprawie.
Uszczegóławiając, Sąd stwierdza, że odpowiedź z dnia [...]stycznia 2025 r., w której wskazano, iż "osoba zatrudniona na stanowisku inspektora BHP w Urzędzie Miasta Z. spełnia wymogi wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy, niezbędne do zatrudnienia na tym stanowisku", bezpośrednio odnosiła się do pytania z dnia [...] stycznia 2025 r. "czy (...) posiada (...) stosowne kwalifikacje". Następnie, odwołując się do żądania udostępnienia informacji publicznej dotyczącego wykształcenia inspektora ds. BHP (zaktualizowanego wniosku w dniu [...] stycznia 2025 r.), Prezydent prawidłowo uznał, że inspektor ds. bhp nie pełni funkcji publicznej, w związku z czym informacje na temat jego wykształcenia nie stanowią informacji publicznej i tym samym nie podlegają udostępnieniu (pismo z dnia [...] stycznia 2025 r.). Natomiast, ponawiając dnia [...] stycznia 2025 r. swoje żądanie, które było tożsame z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r., jedynie uzupełnione o żądanie udostępnienia skanów dokumentów potwierdzających wykształcenie osoby zatrudnionej na stanowisku inspektora ds. bhp, Prezydent poprawnie odczytał je jako żądanie tej samej informacji (pismo z dnia [...] lutego 2025 r.), co uprawniało do odmowy jej udzielenia.
Konsekwencją stwierdzenia, że informacja objęta wnioskiem, jak i jego dwukrotnymi uzupełnieniami, nie stanowi informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielał skarżącemu odpowiedzi na jego wnioski w formie pisemnej i czynił to z zachowaniem 14 – dniowego terminu ustawowego.
Tym samym, zarzut pozostawania organu w bezczynności oraz naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowiącego, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., okazał się niezasadny.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zgodnie z którym "sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania".