II SAB/Wa 282/25

II SAB/Wa 282/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Joanna Kube
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art.13 ust 1 i 2, art 4 ust 1 pkt 1, art 6, art. 15 ust 2, art 16 ust 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. L. na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do rozpatrzenia wniosku B. L. z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Trybunału Konstytucyjnego na rzecz B. L. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W piśmie z dnia 28 lutego 2025 r. B. L. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 oraz niezależnie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.).
Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r.; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł; wymierzenie grzywny w wysokości 5000 zł; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. zwróciła się do Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o udostępnienie informacji w postaci "w jakich konkretnie dniach Pani sędzia J. P. była na urlopie wypoczynkowym w 2024 r.".
Trybunał w mailu z dnia [...] grudnia 2024 r. przedłużył termin na udzielenie informacji do 17 stycznia 2025 r. ze względu na "określoną liczbę wniosków o udostępnienie informacji publicznej, jakie wpłynęły do Trybunału Konstytucyjnego, a także potrzebę udzielania na nie sukcesywnych odpowiedzi". W dniu 17 stycznia 2025 r. Trybunał ponownie przedłużył termin na udzielenie informacji do [...] lutego 2025 r.
Następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. Trybunał poinformował, że sędzia J. P. w 2024 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym 92 dni.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca stwierdziła, że nie jest to odpowiedź na jej pytanie, gdyż wniosek obejmował informacje o konkretne dni, w których sędzia J. P. przebywała na urlopie w 2024 r. a nie ilość dni.
Organ w mailu z dnia 18 lutego 2025 r. podał, że "zakres udzielonej odpowiedzi spełnia cel dostępu do informacji publicznej".
Mając na uwadze powyższy przebieg postępowania, skarżąca uznała, że organ pozostaje w bezczynności, która ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Podkreśliła, że żądane we wniosku informacje wiążą się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem informacją publiczną jest informacja o wykorzystaniu urlopu osób sprawujących funkcje publiczne. Obywatele mają bowiem prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym wypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, czy rodzaju schorzenia, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego typu informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego, a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w którym on tę funkcję sprawuje. Informacja o urlopach dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie decyzji administracyjnych, sprawowania zwierzchnictwa nad podległymi funkcjonariuszami, reprezentowania danej jednostki organizacyjnej itd. W tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki.
Skarżąca podkreśliła, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego jest z pewnością osobą pełniącą funkcję publiczną.
Skarżąca zauważyła następnie, że dokonane przez organ przedłużenie terminu, odnoszące się do konieczności rozpoznania innych wniosków czy spraw załatwianych przez organ było nieskuteczne i miało na celu jedynie odroczenie obowiązku rozpoznania wniosku, a bazując na udzielonej odpowiedzi - jasne było od początku, że informacji tych organ nie chce udzielić. Wewnętrzne problemy organizacyjne organu nie mogą mieć wpływu na wykonywanie przez niego obowiązków ustawowych, w szczególności nie mogą ograniczać obywateli w realizacji ich praw podmiotowych.
W ocenie skarżącej, działania organu świadczą o lekceważeniu obowiązków wynikających z art. 61 Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej, co uzasadnia wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie sumy pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Organ podniósł, że skorzystał z uprawnienia z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku. W przepisie tym ustawodawca nie zdefiniował "powodów opóźnienia". Przyjmuje się jednak, że powinny być one "uzasadnione" i mające związek z rozpoznaniem wniosku. W ocenie organu, dokonane przez organ powiadomienia skarżącej o przedłużeniu terminu informowały o takich właśnie powodach opóźnienia. Zdaniem organu, możliwe jest przedłużenie terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. z powodu wszelkich niedających się ani przewidzieć ani wyczerpać sytuacji życiowych wpływających na terminowość działań organu.
Organ podkreślił, że opóźnienie nie wynikało z jego bierności, lecz ze znacznej liczby wniosków wpływających do organu. Organ wskazał, ile konkretnie otrzymał i załatwił wniosków w okresie między 13 grudnia 2024 r. a 13 lutego 2025 r.
Organ podniósł dalej, że dla urzeczywistnienia celu u.d.i.p., jakim jest kontrola władzy publicznej przez obywateli, wystarczające jest udostępnienie liczby dni wykorzystanego przez sędziego TK urlopu, co wprost wyartykułowano w powiadomieniu, jakie otrzymała skarżąca. Udostępniona informacja jest przecież w stanie doprowadzić do zamierzonego celu u.d.i.p. Organ zauważył, że piastun organu - niezależnie od tego, czy bierze urlop - może upoważnić daną osobę do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec pracowników, jak również sędziego TK lub wiceprezesa TK w zakresie określonych swoich kompetencji, czy do wydania decyzji. Co więcej, wiele upoważnień wynika z obowiązujących statutów Kancelarii TK i Biura Służby Prawnej TK.
W świetle powyższego, organ powziął poważne wątpliwości, czy informacje, których żąda skarżąca, stanowią informację publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości i nie jest kwestionowane przez organ, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Dokonując zaś oceny, czy wnioskowana przez skarżącą we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. informacja stanowi informację publiczną, należy zwrócić uwagę, że treść żądanej przez skarżąca informacji została precyzyjnie określona. Wniosła ona bowiem o podanie informacji "w jakich konkretnie dniach Pani Sędzia J. P. była na urlopie wypoczynkowym w 2024 r." W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej to wnioskodawca określa we wniosku zakres żądanej informacji publicznej. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność, kontroluje, czy organ prawidłowo rozpoznał wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w takiej postaci, w jakiej została ona sformułowana w żądaniu wniosku.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie można podzielić wątpliwości organu co do faktu, że żądana przez skarżącą we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.).
Wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2024 r. dotyczył wskazania konkretnych dni, w których sędzia, która do dnia 29 listopada 2024 r. pełniła funkcję Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, zaś od dnia 29 listopada 2024 r. do 9 grudnia 2024 r. kierowała pracami Trybunału, przebywała na urlopie wypoczynkowym w 2024 r. Informacja ta, zdaniem Sądu, bezpośrednio dotyczy trybu działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, jest zatem objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p., a więc stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Bd 70/18 oraz oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1130/21, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), informacje dotyczące dni, w których piastun organu przebywał na urlopie wypoczynkowym wiążą się bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Innymi słowy, informacją publiczną jest informacja o urlopach podmiotu sprawującego funkcje publiczne. Obywatele mają bowiem prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym przypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego typu informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego, a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w którym on tę funkcję sprawuje. Informacja o urlopach takiego funkcjonariusza publicznego dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie decyzji administracyjnych, sprawowania zwierzchnictwa nad podległymi funkcjonariuszami, reprezentowania danej jednostki organizacyjnej itd. W tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki.
Niewątpliwie Prezes Trybunału Konstytucyjnego, który zgodnie z art. 5 pkt 2 oraz 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2393) jest organem Trybunału Konstytucyjnego, który kieruje pracami Trybunału; reprezentuje Trybunał na zewnątrz oraz wykonuje inne czynności określone w ustawach i regulaminie Trybunału, jest funkcjonariuszem publicznym kierującym pracami organu administracji publicznej, a więc informacja o dniach, w których Prezes Trybunału był nieobecny w pracy z powodu przebywania na urlopie wypoczynkowym ma istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania organu. Żądana przez skarżącą informacja stanowi zatem informację publiczną, a organ był zobowiązany do jej udostępnienia w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Organ po dwukrotnym przedłużeniu terminu do udostępnienia żądanej informacji ostatecznie w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. poinformował skarżącą, że J. P. przebywała na urlopie wypoczynkowym w 2024 r. 92 dni. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tego rodzaju informacja nie stanowi odpowiedzi na wniosek skarżącej dotyczący wskazania konkretnych dni, w których J. P. przebywała na urlopie wypoczynkowym. Organ nie jest uprawniony do modyfikacji treści wniosku, a argumentacja organu, że udzielona informacja jest wystarczająca dla realizacji uprawnień skarżącej wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest całkowicie chybiona. Jak podkreślono wyżej, to wnioskodawca określa zakres żądanej informacji, a organ jest zobowiązany do jej udostępnienia w żądanym kształcie (o ile taką informacja dysponuje i nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające możliwość udostępnienia żądanej informacji). Ocena, czy udzielona odpowiedź jest satysfakcjonująca z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy, nie została pozostawiona przez ustawodawcą swobodzie organu.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w dniu [...] grudnia 2024 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji co do zasady do dnia 27 grudnia 2024 r. Organ wprawdzie dwukrotnie przedłużał termin do udostępnienia żądanej informacji publicznej w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jednak, do dnia wydania wyroku w tej sprawie organ nie udostępnił żądanych informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia.
Powyższe oznacza, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu wniosku skarżącej. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy. Należy przy tym zaznaczyć, że organ będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącej w takim kształcie, w jakim został on sformułowany, tj. w zakresie wskazanie konkretnych dni w 2024 r., w których J. P. przebywała na urlopie wypoczynkowym.
Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej dwukrotnie przedłużał termin na udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p, a następnie w piśmie z dnia 13 lutego 2025 r. podjął próbę udostępnienia żądanej informacji, jednak udzielona odpowiedź nie była spójna z żądaniem skarżącej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny zasadności dokonanego przez organ przedłużenia terminu, należy wskazać, że w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ poinformował wnioskodawczynię o powodach opóźnienia, wskazując na znaczną liczbę wniosków, które oczekują na rozpoznanie. Biorąc pod uwagę, że w przywołanym przepisie ustawodawca nie zawarł przesłanek, którymi należy się kierować, oceniając, czy powody opóźnienia były zasadne, Sąd uznał, że wyjaśnienia organu w tym zakresie są wystarczające i nie świadczą o celowym i znaczącym przedłużaniu postępowania, tym bardziej, że organ odpowiedział skarżącej już po dwóch miesiącach od wpływu wniosku.
Jak już wskazywano, udzielona w dniu [...] lutego 2025 r. przez organ odpowiedź nie dotyczyła w istocie treści żądanej informacji, jednak organ wyjaśnił motywację, którą się kierował, udzielając informacji jedynie w zakresie liczby dni, w których J. P. przebywała na urlopie wypoczynkowym. Wprawdzie Sąd nie uznał argumentacji organu w tym zakresie za prawidłową, jednak stwierdza, że w tym kontekście sposób działania organu świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącej do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z błędnej oceny charakteru żądanej w tej sprawie informacji oraz trybu jej udostępnienia. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności przemawiające za przyznaniem od organu na rzecz skarżącej wnioskowanej sumy pieniężnej oraz za wymierzeniem grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, te dodatkowe środki mogą być stosowane szczególnie wówczas, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 131/21). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę, że bezczynność organu była skutkiem nieprawidłowej interpretacji charakteru żądania skarżącej, nie zaś lekceważenia uprawnień skarżącej do uzyskania informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że brak jest konieczności stosowania dodatkowych środków mających na celu motywowanie organu do załatwienia sprawy.
Z powyższych przyczyn Sąd w pkt 3 sentencji oddalił skargę w części dotyczącej wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji Sąd wydał na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.