II SAB/WA 263/23

II SAB/Wa 263/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Łukasz Krzycki
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6480
658
Skarżony organ
Krajowa Rada Sądownictwa
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do rozpatrzenia punktu 1 wniosku z dnia [...] maja 2019 r. w zakresie udzielenia informacji o kwotach miesięcznego wynagrodzenia pracowników Biura Krajowej Rady Sądownictwa w kwietniu 2019 r. oraz punktu 2 wniosku z dnia [...] maja 2019 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa na rzecz skarżącego A. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. A. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem podmiotu zobowiązanego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa (dalej także: "Przewodniczący KRS" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. skarżący A. S.zwrócił się do Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o udostępnienie, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), informacji poprzez wskazanie:
"1) jaka była/jest łączna kwota wydatków Krajowej Rady Sądownictwa i Biura KRS zrealizowana/wykonana w 2018 r, i zaplanowana na 2019 r., w tym jaka była średnioroczna liczba pracowników Biura KRS i kwota ich wynagrodzeń w 2018 r. oraz faktyczna liczba pracowników Biura KRS i kwot ich miesięcznego wynagrodzenia w kwietniu 2019 r.,
2) podanie wysokości wynagrodzenia/dochodu/przychodu rocznego poszczególnych członków KRS z tytułu bycia jej członkiem otrzymanego/poniesionego przez KRS w roku 2018 i zaplanowanego na 2019 r., z podaniem ich statusu pracowniczego tj. nazw ich innych pracodawców z którymi pozostają w stosunku lub stosunkach pracy łub pobierają emeryturę, rentę lub inne świadczenia przysługujące z racji osiągniętego wieku lub stanu zdrowia".
Odpowiadając na powyższy wniosek strony skarżącej, Przewodniczący KRS w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. poinformował skarżącego, że:
1) łączna kwota wydatków KRS i Biura KRS w 2018 r. wynosiła 12.831.703,02 zł. W ustawie budżetowej na rok 2019 r. wydatki KRS zostały zaplanowane w kwocie 16.099.000 zł. Średnia liczba pracowników Biura w 2018 r. to 61 osób, wypłacono im tytułem wynagrodzenia łącznie 4.768.922,27 zł. Na dzień 30 kwietnia 2019 r. w Biurze jest zatrudnionych 75 osób, a ich łączne wynagrodzenie w kwietniu 2019 r. wynosiło 411.739,51 zł;
2) zgodnie z art. 26 pkt 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, członkowie KRS w związku z pełnieniem obowiązków w Radzie otrzymują diety za każdy dzień udziału w posiedzeniach plenarnych i innych pracach Rady w wysokości 20% podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 52 ze zm.). W 2018 r. wysokość diety każdego z członków KRS za każdy dzień udziału w jej pracach wynosiła 844,14 zł. W 2018 r. KRS z tytułu wypłaty należnych diet poniosła wydatki w kwocie 1.747.606,56 zł. W 2019 r. wysokość diety członka KRS wynosi 902,44 zł. (na ten cel w 2019 r. zaplanowano ok. 2.200.000 zł.).
Jednocześnie, Przewodniczący KRS wskazał, że aktualny skład KRS jest zamieszczony na stronie internetowej KRS i w Biuletynie Informacji Publicznej KRS.
Organ dodał ponadto, że KRS nie dysponuje informacjami na temat innych pracodawców, z którymi członkowie KRS pozostają w stosunku pracy, a także nie ma informacji, czy pobierają oni emeryturę lub inne świadczenia z tytułu osiągnięcia wieku lub z powodu stanu zdrowia.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W petitum skargi skarżący wniósł o:
1) rozpoznanie skargi na rozprawie z osobistym stawiennictwem skarżącego,
2) uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych informacji,
3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim,
4) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa,
5) zawiadomienie, w trybie art. 155 P.p.s.a., właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez Przewodniczącego KRS i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że nie ulega wątpliwości, iż żądane informacje stanowią informację publiczną, zaś Przewodniczący KRS jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia.
W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, uznać należy, że Przewodniczący KRS pozostaje w bezprawnej bezczynności mającej charakter celowy, a więc mającej tym samym charakter rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRS wniósł o jej oddalenie, stwierdzając w uzasadnieniu, że w ustawowym, czternastodniowym terminie, liczonym od dnia otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, udostępnił skarżącemu w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. informacje objęte jego wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. W tej sytuacji, organ uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej – w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności Przewodniczącego KRS.
W wyniku rozpoznania skargi A. S. na bezczynność Przewodniczącego KRS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 496/19, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie zauważył na wstępie, że poza sporem pozostaje to, iż Przewodniczący KRS, jako organ władzy publicznej, jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak również, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.
WSA w Warszawie wskazał, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do KRS w dniu [...] maja 2019 r., natomiast organ - zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej - udostępnił ją skarżącemu w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., z zachowaniem terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
WSA w Warszawie uznał zatem, że organ, zgodnie z treścią wniosku, odpowiedział na wszystkie zadane przez skarżącego pytania.
W konsekwencji, Sąd stwierdził, że w przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, nie jest więc uzasadnione zapatrywanie skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r., a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Od powyższego wyroku WSA w Warszawie skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, zaskarżając w całości sporny wyrok Sądu pierwszej instancji.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2705/21, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że oceniając podstawę faktyczną wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzucanej Przewodniczącemu KRS bezczynności, należy zgodzić się ze skarżącym, że w ogóle nie doszło do zweryfikowania przez WSA w Warszawie tego, czy Przewodniczący KRS udostępnił informację publiczną w zakresie adekwatnym do treści wniosku z dnia [...] maja 2019 r.
Tymczasem, jak zauważył NSA, zasadnicze znaczenie na gruncie niniejszej sprawy ma ustalenie, czy udzielona przez Przewodniczącego KRS odpowiedź na wniosek jest kompletna. Zdaniem NSA, do tej kwestii WSA w Warszawie w ogóle się nie odniósł.
NSA uznał, że niewątpliwie pismo Przewodniczącego KRS z dnia [...] czerwca 2019 r. stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. W tej sytuacji, NSA stwierdził, że rozstrzygnięcie wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność wymagało zatem przeanalizowania nie tylko tego, czy w terminie przewidzianym treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przewodniczący KRS załatwił wniosek skarżącego, ale również i tego, czy uczynił to w sposób kompletny, a więc czy udostępnił wszystkie informacje publiczne, o jakie wystąpił skarżący.
NSA zauważył, że skarżący konsekwentnie twierdzi, że Przewodniczący KRS nie udostępnił informacji publicznej dotyczącej kwot wynagrodzeń pracowników Biura KRS oraz otrzymanych wynagrodzeń (dochodu, przychodu) rocznych, poszczególnych członków KRS.
Mając na względzie powyższe, NSA zarzucił, że Sąd pierwszej instancji przedmiotowej kwestii nie wyjaśnił i nie poddał ocenie w kontekście normatywnych podstaw konstrukcyjnych skargi na bezczynność.
Z tej przyczyny, NSA stwierdził, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za zasadny.
Jednocześnie, NSA podniósł, że nie można natomiast podzielić pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. - uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
NSA wskazał w konsekwencji, że rozpoznając ponownie sprawę WSA w Warszawie uwzględni oceny prawne sformułowane w uzasadnieniu wyroku NSA, a w szczególności oceni, czy pismo Przewodniczącego KRS z dnia [...] czerwca 2019 r. stanowi kompletną odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, dokonując kontroli działalności administracji publicznej, orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej także: "P.p.s.a.").
Jednocześnie, należy wyraźnie wskazać w niniejszej sprawie, że zgodnie z przepisem art. 190 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając na względzie wskazany wyżej przepis art. 190 P.p.s.a., ale także brzmienie art. 141 § 4 oraz art. 153 P.p.s.a., stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości.
W tym miejscu należy podkreślić, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, a ponadto musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. B. Dauter /w:/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX 2021, t. 5 komentarza do art. 190 P.p.s.a.).
Przyjmuje się, że wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach.
Wykładnia prawa wyrażona w uprzednim wyroku NSA musi być uznana za jedynie słuszną w rozpatrywanej sprawie, nawet gdyby organ i sąd orzekający w tej sprawie miały odmienne stanowisko (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I GSK 360/06).
Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy.
Należy również bardzo wyraźnie wskazać, że z zakresu związania wykładnią można wykluczyć oceny i poglądy wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań (zob. m.in. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 8, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2023 i powołany tam wyrok NSA z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1109/05, t. 5 komentarza do art. 190 P.p.s.a.).
W konsekwencji, należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez NSA wykładnią prawa, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku sądu pierwszej instancji.
W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie sposób podzielić jednak poglądu wyrażonego w wielu orzeczeniach i piśmiennictwie prawniczym, że sąd pierwszej instancji nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, co wynikać ma rzekomo z faktu, iż wykładnia ta nie jest bowiem wykładnią przepisów prawa. Warto wskazać, że z uwagi na specyfikę postępowania przed sądami administracyjnymi, ocena stanu faktycznego w tym postępowaniu jest dokonywana w zasadzie przez pryzmat zastosowania lub wykładni przepisów postępowania, bardzo rzadko zaś poprzez ocenę przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów (podobnie: B. Dauter /w:/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX 2021, t. 6 komentarza do art. 190 P.p.s.a.).
Konkludując, uznać trzeba, że związanie wykładnią oznacza, iż sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał sprawę (art. 183 P.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 P.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 P.p.s.a. (podobnie: wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 244/20, LEX nr 3082003).
Mając na względzie powyższe, zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2705/21.
W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy skargi kasacyjnej A. S., zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozstrzygającemu sprawę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 496/19, że Sąd ten, rozpatrując skargę A. S., nie rozważył w sposób należyty w uzasadnieniu spornego wyroku tego, czy Przewodniczący KRS udostępnił informację publiczną w zakresie adekwatnym do treści wniosku z dnia [...] maja 2019 r.
Mając powyższe na uwadze, NSA stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę w zakresie wynikającym ze wskazanego wyroku, Sąd pierwszej instancji uwzględni oceny prawne zawarte w uzasadnieniu orzeczenia kasacyjnego, a w szczególności oceni, czy pismo Przewodniczącego KRS z dnia [...] czerwca 2019 r. stanowi kompletną odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...]maja 2019 r.
Mając na względzie wskazaną powyżej ocenę prawną i zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2705/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - ponownie rozpoznając sprawę - uznał, że skarga A. S. zasługuje na uwzględnienie w analizowanym zakresie, który został szczegółowo zakreślony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, rozpoznając wniosek strony skarżącej z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia informacji o kwotach miesięcznego wynagrodzenia pracowników Biura Krajowej Rady Sądownictwa (który to zakres został sformułowany w punkcie 1 wniosku skarżącego), a także w zakresie, o którym mowa w punkcie 2 wniosku skarżącego, a więc w zakresie udzielenia informacji o "wysokości wynagrodzenia/dochodu/przychodu rocznego poszczególnych członków KRS z tytułu bycia jej członkiem otrzymanego/poniesionego przez KRS w roku 2018 i zaplanowanego na 2019 r., z podaniem ich statusu pracowniczego tj. nazw ich innych pracodawców z którymi pozostają w stosunku lub stosunkach pracy łub pobierają emeryturę, rentę lub inne świadczenia przysługujące z racji osiągniętego wieku lub stanu zdrowia".
Przechodząc do oceny zarzutów skargi, należy zauważyć, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga A. S. zasługuje na uwzględnienie we wskazanym powyżej zakresie, albowiem postępowanie Przewodniczącego KRS w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej nosiło wszelkie znamiona bezczynności z uwagi na nienależyte dopełnienie obowiązków ustawowych, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Sąd w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.).
Z kolei, przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to - choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej - nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym).
W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).
Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika zarówno ze wskazanego powyżej art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., jak też została dodatkowo potwierdzona przez normę prawną wyrażoną w art. 21 u.d.i.p.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną, bądź też że organ nie posiada żądanej informacji, czy też, że przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, aniżeli tryb przewidziany w cyt. ustawie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może - co do zasady - przybrać jedną z czterech postaci:
1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);
2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12);
3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;
4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12).
Warto zauważyć, że we wcześniejszym orzecznictwie przyjmowano dosyć rygorystycznie, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem - jak wskazywano w judykaturze - stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jak również, że nie zachodzą szczególne okoliczności niepozwalające na skorzystanie w trybu przewidzianego w cyt. ustawie (np. kwestia nadużycia prawa do informacji publicznej) - pozwalają na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W ostatnim czasie powyższe stanowisko judykatury uległo pewnej dosyć istotnej korekcie, albowiem w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przyjmuje się, że jeżeli wniosek o udostępnienie informacji został zainicjowany w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, to podmiot zobowiązany do udzielenia informacji powinien przestrzegać terminu określonego w art. 13 ust. 1 cyt. ustawy również w przypadku, gdy okaże się, iż informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca, nie ma charakteru informacji publicznej (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 4955/21).
W konsekwencji, w orzecznictwie przyjmuje się aktualnie, że terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź też powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb jej udostępnienia. W takim przypadku pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku (organ) od zarzutu bezczynności (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 45/22, LEX nr 3362395; podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 57/22, LEX nr 3342993, czy też wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 204/21, LEX nr 3303746).
W rozpatrywanej sprawie skarżący A. S. w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Przewodniczącego KRS z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
"1) jaka była/jest łączna kwota wydatków Krajowej Rady Sądownictwa i Biura KRS zrealizowana/wykonana w 2018 r, i zaplanowana na 2019 r., w tym jaka była średnioroczna liczba pracowników Biura KRS i kwota ich wynagrodzeń w 2018 r. oraz faktyczna liczba pracowników Biura KRS i kwot ich miesięcznego wynagrodzenia w kwietniu 2019 r.;
2) podanie wysokości wynagrodzenia/dochodu/przychodu rocznego poszczególnych członków KRS z tytułu bycia jej członkiem otrzymanego/poniesionego przez KRS w roku 2018 i zaplanowanego na 2019 r., z podaniem ich statusu pracowniczego tj. nazw ich innych pracodawców z którymi pozostają w stosunku lub stosunkach pracy łub pobierają emeryturę, rentę lub inne świadczenia przysługujące z racji osiągniętego wieku lub stanu zdrowia".
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 496/19, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2705/21, zgodnie uznali, że poza sporem pozostaje to, iż Przewodniczący KRS, jako organ władzy publicznej, jest - w świetle przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak również, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
Niewątpliwie istotą sporu sądowego zaistniałego w niniejszej sprawie jest jednak to, czy Przewodniczący KRS dopuścił się bezczynności, jak zarzuca strona skarżąca, czy też - jak stwierdził organ w odpowiedzi na skargę - nie doszło do owej bezczynności z uwagi na fakt, iż organ udzielił w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. pełnej informacji odnoszącej się do całości żądania skarżącego.
W tej sytuacji, należy zauważyć, że organ rzeczywiście we wspomnianym wyżej piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2019 r., poinformował skarżącego, ile wyniosła łączna kwota wydatków KRS i Biura KRS w 2018 r.
Należy jednakże wskazać jednocześnie, że w powyższym piśmie skierowanym do strony skarżącej organ ani nie udzielił jakiejkolwiek informacji o kwotach miesięcznego wynagrodzenia pracowników Biura Krajowej Rady Sądownictwa, a także w ogóle nie ustosunkował się tak naprawdę do pytań, które zawarte były w punkcie 2 wniosku skarżącego, a więc nie udzielił informacji o "wysokości wynagrodzenia/dochodu/przychodu rocznego poszczególnych członków KRS z tytułu bycia jej członkiem otrzymanego/poniesionego przez KRS w roku 2018 i zaplanowanego na 2019 r., z podaniem ich statusu pracowniczego tj. nazw ich innych pracodawców z którymi pozostają w stosunku lub stosunkach pracy łub pobierają emeryturę, rentę lub inne świadczenia przysługujące z racji osiągniętego wieku lub stanu zdrowia".
Taka sytuacji doprowadziła w konsekwencji do wniesienia przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2019 r. skargi do Sądu na bezczynności organu.
W tej sytuacji, na podstawie analizy przebiegu postępowania, a także mając na względzie ocenę dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2705/21, Sąd uznał, że Przewodniczący KRS, jako organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, zamiast udzielić w niniejszej sprawie wnioskowanej powyżej informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bądź też wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), pozostawał w powyższym zakresie w stanie bezczynności zarówno na dzień wniesienia skargi do Sądu, jak też na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Podstawowym sposobem reakcji jest udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, na co wskazuje wprost art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Ustawa dopuszcza jednak również inne rozwiązania.
Może bowiem zaistnieć konieczność odmowy udostępnienia żądanej informacji, ze względu na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic prawnie chronionych, prywatności osoby fizycznej, bądź tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa - jak wspomniano - nastąpić powinna w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Może również okazać się, że udostępnienie informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy wymaga przetworzenia szeregu pozostających w dyspozycji organu informacji prostych. Wówczas organ zobowiązany jest wykazać, na czym konkretnie polegać ma przetworzenie i wezwać wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie przez niego tak przygotowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, następnie zaś zbadać, czy została spełniona powyższa przesłanka warunkująca udostępnienie informacji przetworzonej w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie do tych ustaleń załatwienie wniosku polegać będzie na udostępnieniu żądanej informacji albo wydaniu decyzji odmownej.
Wreszcie sprawa może zostać zakończona poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, np. wtedy, gdy informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, a powiadomiony o tym wnioskodawca nie zgłosi żądania udostępnienia informacji w proponowany przez organ sposób lub formie (art. 14 ust.2 u.d.i.p.).
Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący KRS - pomimo, że uznał, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną - nie zastosował żadnego ze wskazanych powyżej sposobów działania przewidzianych w ustawie, ograniczając się wyłącznie do wymijającego udzielenia niepełnej odpowiedzi w skierowanym do strony skarżącej piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r.
W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że Przewodniczący KRS dopuścił się bezczynności we wskazanym powyżej zakresie i w dacie orzekania przez Sąd w dniu 20 lutego 2024 r. pozostawał nadal w bezczynności, co w konsekwencji dało podstawę do zobowiązania tego organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., precyzując szczegółowo zakres owego zobowiązania.
W ocenie Sądu, stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.
Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14).
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Według Sądu, bezczynność Przewodniczącego KRS nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Warto dodać, że nie bez znaczenia dla powyższej oceny Sądu pozostawała również okoliczność, z której wynika, iż organ podjął jednak wcześniej (a więc przed wniesieniem skargi do Sądu) pewne starania w celu prawidłowego wypełnienia swojego ustawowego obowiązku w terminie ustawowym, o czym świadczy fakt, że po otrzymaniu w dniu [...] maja 2019 r. wniosku strony skarżącej z dnia [...] maja 2019 r., udzielił jej w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. wyjaśnień.
Z tych też względów, Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, czy też przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.
Jeśli chodzi o kwestię wymierzenia grzywny, wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. wprowadza możliwość orzeczenia o nałożeniu grzywny na organ pozostający w bezczynności lub przewlekle prowadzący postępowanie.
Podobnie, jeśli chodzi o przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, zauważyć należy, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może orzec o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Jest to rozwiązanie analogiczne do instytucji przewidzianej w art. 154 § 7 P.p.s.a. i stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla strony skarżącej za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Nie ulega wątpliwości, że instytucja grzywny oraz instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązania te, w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1169), mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, uznać należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do nałożenia na organ grzywny, czy też obciążenia go wspomnianą wyżej sumą pieniężną, albowiem nie tylko brak rażącego naruszenia prawa po stronie podmiotu zobowiązanego, ale właściwie brak jakiegokolwiek stopnia jego zawinienia w zakresie podejmowanych czynności, nie pozwalają, aby w niniejszej sprawie dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nakładaniem na organ obciążeń finansowych w postaci wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku, zobowiązując organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej w wyznaczonym terminie, precyzując jednocześnie szczegółowy zakres tego obowiązku.
Orzekając o tym, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd kierował się podstawą prawną określoną w art. 149 § 1a P.p.s.a.
Nie znajdując z kolei podstaw dla przyznania od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej przez stronę skarżącą sumy pieniężnej, organ oddalił skargę w tym zakresie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Jednocześnie, zasądzając od Przewodniczącego KRS na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu od skargi, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.
Jedynie na marginesie należy zauważyć ponadto, że w świetle przepisów art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, Sąd - kierując się wskazanymi regulacjami ustawowymi - zastosował wspomniany wyżej tryb postępowania.