II SAB/Wa 261/15

II SAB/Wa 261/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Pisula-Dąbrowska
Stanisław Marek Pietras
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 2587/15 - Wyrok NSA z 2017-06-30
Skarżony organ
Minister Sportu
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 149 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Sportu i Turystyki do rozpatrzenia wniosku skarżącej M. K. z dnia [...] listopada 2014 r. uzupełnionego wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M.K. wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się o udostępnienie następującej informacji publicznej:
Udostępnienie wniosku wraz z załącznikami złożonego przez [...] Okręgowy Związek Pływacki w otwartym konkursie na dofinansowanie w 2014 r. projektu powszechnej nauki pływania "Umiem pływać" opublikowanego na stronie BIP Ministerstwa Sportu i Turystyki w dniu 25 października 2013 r.
Zwrócono się również o przesłanie umowy wraz z załącznikami zawartej pomiędzy Ministerstwem Sportu i Turystyki a [...] Okręgowym Związkiem Pływackim na realizację projektu powszechnej nauki pływania "Umiem pływać" w województwie [...] w kategorii klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia oraz innych organizacji pozarządowych w 2014 r. o wartości 216 000 zł.
Jednocześnie wnioskująca podała, że prosi o przekazanie informacji na podany adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na wniosek organ podał, że [...] listopada 2013 r. [...] Okręgowy Związek Pływacki złożył wniosek na organizację zajęć sportowych z zakresu powszechnej nauki pływania na ogłoszony przez Ministra Sportu i Turystyki otwarty konkurs na dofinansowanie w 2014 r., projektu powszechnej nauki pływania "umiem pływać", realizowanych w formie zajęć sportowych dla uczniów w ramach działania "wspieranie przedsięwzięć w zakresie upowszechniania sportu dzieci i młodzieży".
Wniosek [...] Okręgowego Związku Pływackiego dotyczył organizacji zajęć dla 2700 uczestników na kwotę 216 000 zł. Wniosek został poddany ocenie przez Komisję oceniającą do spraw opiniowania wniosków konkursowych składanych do Resortu na dofinansowanie w 2014 r. ze środków Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów.
Decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2014 r., [...] Okręgowemu Związkowi Pływackiemu przyznana została wnioskowana kwota w wysokości 216 000 zł. Na podstawie przyznanego dofinansowania ze środków Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów, Minister Sportu i Turystyki zawarł umowę z [...] Okręgowym Związkiem Pływackim nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., z terminem rozliczenia końcowego do [...] grudnia 2014 r. [...] Okręgowy Związek Pływacki [...] czerwca 2014 r. złożył częściowe merytoryczne rozliczenie realizacji z I etapu zajęć sportowych, zorganizowanych dla 900 uczestników.
Podał, że zadanie jest realizowane zgodnie z warunkami określonymi w ogłoszeniu konkursowym, które zostało umieszczone i jest aktualnie dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki.
W kwestii udostępnienia treści wniosku i załączników, poinformowano, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w świetle ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 9/11 "Wnioski o dofinansowanie składane przez podmioty biorące udział w konkursie na wykonanie danego zadania w ramach danego projektu, umowy partnerskie dotyczące tego podmiotu oraz inne dokumenty (...) zawierają istotę projektu i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p." (LEX nr 1097245, Dz. U. 2001.112.1198: art. 1).
W dniu 18 grudnia 2014 r. M.K. złożyła skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki, w której wniosła o:
1. zobowiązanie Ministra Sportu i Turystyki do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udostępnienie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie, tj. udostępnienie wniosku wraz z załącznikami złożonego przez [...] Okręgowy Związek Pływacki w otwartym konkursie na dofinansowanie w 2014 r. projektu powszechnej nauki pływania "Umiem pływać" ogłoszonego przez Ministra Sportu i Turystyki w dniu 25 października 2013 r. oraz umowy wraz z załącznikami, zawartej pomiędzy Ministerstwem Sportu i Turystyki a [...] Okręgowym Związkiem Pływackim na realizację projektu powszechnej nauki pływania pod nazwą "Umiem pływać" w województwie [...] w 2014 r.,
2. zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu skargi M.K. podała, że w zakresie udostępnienia treści umowy, organ w piśmie odniósł się do informacji ogólnodostępnych, umieszczonych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki, pozostając w bezczynności w zakresie treści i celowości złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu [...] listopada 2014 r. ponownie zwrócono się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, którego przedmiot stanowiło udostępnienie umowy o numerze [...] wraz z załącznikami z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawartej z [...] Okręgowym Związkiem Pływackim.
W dniu [...] listopada 2014 r. przekazano drogą elektroniczną odpowiedź o numerze [...], w której organ stwierdził, że wnioskowane informacje zostały przekazane drogą mailową w dniu [...] listopada 2014 r., pismem znak: [...], co potwierdzono załączeniem ww. pisma.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym, stanowisko przyjęte przez Ministra Sportu i Turystyki uznać należy za całkowicie bezpodstawne. Organ pomimo przekazania szczątkowych informacji nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wnioskowaną informację i w tym zakresie pozostał bezczynny. Udzielona informacja nie wyczerpała zakresu żądania wnioskowanego w obu skierowanych do Ministerstwa wnioskach o udzielenie informacji publicznej. Organ powołał się, w ocenie skarżącego – niesłusznie, na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r. o sygn. akt II SAB/Wa 9/11 (LEX nr 1097245), że wnioskowana informacja publiczna w zakresie udostępnienia oferty wraz z załącznikami oraz umowy wraz z załącznikami nie stanowi informacji publicznej i nie może podlegać udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego, stan faktyczny, na podstawie którego wydano ww. wyrok znacznie różnił się od stanu faktycznego, którego dotyczy niniejsza skarga.
M.K. podkreśliła, że istotny pozostaje fakt, że konkurs na dofinansowanie projektu powszechnej nauki pływania "Umiem pływać" jest finansowany ze środków pochodzących z Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów, który został utworzony na podstawie art. 133 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 – t.j.), z kolei w treści rozporządzenia wykonawczego Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 września 2011 r. w sprawie dofinansowania zajęć ze środków Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1290) w § 5 określono, że udzielenie dofinansowania na realizację zajęć następuje w drodze otwartego konkursu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1118 – t.j.). W związku z powyższym uznać należy, że oferta (lub wniosek) złożona w otwartym konkursie zawiera szczegółowe informacje dotyczące realizacji zadania publicznego i jest warunkiem powierzenia lub wsparcia realizacji zadania publicznego i podlega udostępnieniu zgodnie z przedstawioną linią orzeczniczą. Jednocześnie należy wskazać, że oferta złożona w otwartym konkursie, w przypadku zawarcia umowy na realizację zadania publicznego, staje się załącznikiem do umowy stanowiąc jej integralną część. Organ pozostał w bezczynności poprzez nieudostępnienie skarżącemu treści umowy oraz jej załączników.
W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na złożony wniosek w pismach z dnia [...] listopada 2014 r. oraz z dnia [...] listopada 2014 r.
Pomimo że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., przekazane zostały skarżącej informacje nt. przedmiotu, zakresu i wysokości środków wydatkowanych w ramach zadania realizowanego przez [...] Okręgowy Związek Pływacki, jak też wskazany został termin rozliczenia końcowego przedmiotowego zadania.
Pomimo faktu, że wnioskowana przez skarżącą w pismach z dnia [...] i [...] listopada 2014 r. treść umowy wraz z załącznikami zawartej z tym podmiotem, nie została stronie skarżącej udostępniona, to w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. organ poinformował o okolicznościach poprzedzających zawarcie tej umowy, numerze i terminie jej zawarcia, a także dacie końcowego rozliczenia zadania. Wbrew twierdzeniom skarżącej, informacje te zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., w tym również konkretna data złożenia wniosku o dofinansowanie przez ww. podmiot, wskazanie czego on dotyczył, jak również wskazane w tym piśmie kwestie związane z jego rozliczeniem nie były udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki.
W związku z powyższym w ocenie Ministra Sportu i Turystyki w niniejszym przypadku nie doszło do bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej.
Wnioskowana przez skarżącą treść wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami, nie stanowi bowiem informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., ponieważ treść wniosku złożonego w ramach otwartego konkursu ofert stanowi dokument prywatny wytworzony przez podmiot indywidualny, zawierający istotę jego koncepcji działania i pomysł na realizację danego zadania. Dokumenty te nie mogą być zatem uznane za stanowiące informację publiczną, gdyż nie są one dokumentami urzędowymi w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która – w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) – odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 – dalej jako u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Podkreślenia wymaga, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności.
W ocenie Sądu, skarga na bezczynność w realiach niniejszej sprawy zasługuje na uwzględnienie.
Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy wskazać należy, iż w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie (m.in. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, publ.: LEX nr 491969), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.
Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, czy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, czy obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnił.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Co do zasady, obywatelskie prawo do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może zostać ograniczone, jeżeli konkretne przepisy rangi ustawowej takie ograniczenie wprowadzają.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Oznacza to, iż zakres stosowania u.d.i.p. wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Zatem ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przy wykładni powołanego przepisu należy kierować się treścią powołanego wyżej art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W orzecznictwie przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych (w tym treść dokumentów), odnoszącą się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związaną z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczącą. Informacją publiczną są zarówno wiadomości bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których wymienione podmioty używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zasadniczo chodzi więc o wiadomości (fakty, dane, treści dokumentów) służące realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnoszące się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, informacja, aby posiadała walor informacji publicznej, musi wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu, ze stanem określonych zjawisk na dzień jej udzielenia (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica, z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przy takim szerokim ujmowaniu informacji publicznych nie można ich sprowadzać tylko do dokumentów urzędowych. Nie ma również znaczenia z tego punktu widzenia charakter dokumentu znajdującego się w aktach postępowania, podlega on – co do zasady – udostępnieniu niezależnie od tego, czy będzie urzędowy, czy prywatny.
Różnica pomiędzy dokumentem urzędowym a prywatnym w kontekście dostępu do informacji publicznej sprowadzać się będzie do tego, że w przypadku dokumentu urzędowego mamy do czynienia z dostępem – z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. – do treści i postaci dokumentu, podczas, gdy w przypadku dokumentu prywatnego dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do treści. Adresat wniosku nie jest więc bezwzględnie zobowiązany do umożliwienia zapoznania się przez wnioskującego z formą informacji. Udostępnienie dokumentu prywatnego wymaga bowiem większej dbałości o zapewnienie właściwej ochrony danych osobowych (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że przedstawiony, szeroki sposób rozumienia informacji publicznej nie narusza prywatności osób trzecich, gdyż zakwalifikowanie informacji jako publicznej nie oznacza automatycznie jej udostępnienia. Nakłada natomiast na organ określone obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej m.in. zachowania odpowiedniej formy działania, tj. w przypadku odmowy udostępnienia – wydania decyzji administracyjnej, zawierającej m.in. wskazanie podstawy prawnej, uzasadnienie prawne i faktyczne.
Na złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Podstawowym sposobem reakcji jest udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, na co wskazuje wprost art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Ustawa dopuszcza jednak również inne rozwiązania.
Może bowiem zaistnieć konieczność odmowy udostępnienia żądanej informacji, ze względu na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic prawnie chronionych, prywatności osoby fizycznej, bądź tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa – jak wspomniano – nastąpić powinna w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Może również okazać się, że udostępnienie informacji zgodnie z żądaniem wymaga przetworzenia szeregu pozostających w dyspozycji organu informacji prostych. Wówczas organ zobowiązany jest wykazać na czym konkretnie polegać ma przetworzenie i wezwać wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie przez niego tak przygotowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, następnie zaś zbadać, czy została spełniona powyższa przesłanka warunkująca udostępnienie informacji przetworzonej w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie do tych ustaleń załatwienie wniosku polegać będzie na udostępnieniu żądanej informacji albo wydaniu decyzji odmownej. Kolejny, przewidziany w ustawie tryb załatwienia wniosku, znajdzie zastosowanie w przypadku stwierdzenia, że celem uzyskania żądanej informacji publicznej jest jej ponowne wykorzystanie (art. 23a – 23i u.d.i.p.). Wreszcie sprawa może zostać zakończona poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, np. wtedy, gdy informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, a powiadomiony o tym wnioskodawca nie zgłosi żądania udostępnienia informacji w proponowany przez organ sposób lub formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
W rozpoznawanej sprawie organ nie zastosował żadnego ze sposobów działania przewidzianych w ustawie, co skutkowało stwierdzeniem, że pozostawał w bezczynności.
Sąd zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku we wskazanym zakresie przesądza, że żądana informacja jest informacją publiczną. Sąd ten nie określa natomiast, który ze sposobów działania znajdzie zastosowanie w odniesieniu do żądanej informacji publicznej i czy nastąpić powinno jej udostępnienie. Rozstrzygnięcie tych kwestii w sprawie, w której przedmiot zaskarżenia stanowi bezczynność organu, a nie konkretna decyzja, akt lub czynność w sferze dostępu do informacji publicznej, byłoby bowiem przedwczesne.
Sądowi w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę znany jest pogląd zaprezentowany w wyrokach z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 189/11 i z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 431/11, zgodnie z którym wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie stanowią dokument prywatny, który nie podlega udostępnieniu. Zauważyć należy jednak, że we wskazanych orzeczeniach pogląd ten przedstawiony został na gruncie innego stanu prawnego - odnoszącego się do działalności Państwowej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości i ukształtowanego poprzez regulację szczególną zawartą w art. 6f ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości ograniczającym krąg podmiotów, którym dane zawarte we wnioskach o udzielenie pomocy finansowej mogą być przez tę Agencję udostępnione. Zgodzić należy się ze skarżącą, że wyjątków od zasady jawności działalności władzy publicznej wyrażonej w konwencjach, umowach międzynarodowych i w Konstytucji RP, realizowanej na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie można interpretować w sposób rozszerzający. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział analogicznej do art. 6f regulacji w odniesieniu do Ministra Sportu i Turystyki nie jest uprawnione przenoszenie poglądów prawnych na tym tle ukształtowanych, bezpośrednio na grunt rozpatrywanej sprawy. W przypadku powołanego wyroku z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05 przypisana mu teza, iż dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej nie znajduje pokrycia w uzasadnieniu.
Podkreślić należy, iż czym innym jest dysponowanie przez organ władzy publicznej informacją posiadającą walor informacji publicznej, a czym innym jest możliwość jej udostępnienia, z uwagi na ograniczenia zawarte w art. 61 ust. 3 i art. 5 u.d.i.p. Przepis art. 61 ust. 3 Konstytucji stanowi, iż ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Wynika z tego, że przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz przepisy dotyczące innych ustawowo chronionych tajemnic mają charakter lex specialis i wyłączają dostęp do informacji publicznej, są więc stosowane na zasadzie pierwszeństwa.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).
Jak już wyżej zaznaczono, udzielenie informacji publicznej może podlegać ograniczeniu na zasadzie art. 5 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 5 u.d.i.p., organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta – stosownie do art. 16 u.d.i.p. – winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji pozwala wdrożyć kontrolę administracyjną i sądową. Natomiast odmowa udostępnienia żądanych dokumentów w drodze pisma nie stanowi prawidłowej realizacji wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie znosi stanu bezczynności i czyni skargę na bezczynność uzasadnioną.
Reasumując, Sąd stwierdza, że skarżąca nie otrzymała wnioskowanej informacji. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, a nadto organ nie poinformował skarżącej, że nie posiada wnioskowanych informacji. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Minister Sportu i Turystyki pozostaje w stanie bezczynności.
Stwierdzona bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę, iż organ w odpowiedzi na ww. wniosek poinformował skarżącą o swym stanowisku w sprawie (choć nieprawidłowym), nie można uznać, że dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie rozpatrzenia wniosku skarżącej nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości organu, lecz z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie, iż z ww. wnioskiem o udzielenie informacji publicznej zwrócił się podmiot uprawniony w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ww. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. – jak w pkt 3 sentencji.