II SAB/WA 223/24

II SAB/Wa 223/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Sławomir Fularski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 200 w zw. z art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych dopuściła się bezczynności w rozpoznawaniu wniosku A. K. z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 4. zasądza od Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych na rzecz A. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z 27 marca 2024 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych; zwanej dalej Komisją lub organem, polegającą na nieudzieleniu pełnej odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2024 r., który dotyczył udostępnienia informacji publicznej w zakresie: przesłania protokołu z posiedzenia Komisji w dniach [...]-[...] lutego 2024 r., kopii wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy Komisji, a także kalendarza (terminów) planowanych posiedzeń Komisji na 2024 r. oraz udostępnieniu mu innych, zbędnych informacji wykraczających poza żądany zakres, tj. protokołu Komisji z innego posiedzenia ([...]-[...] grudnia 2023 r.).
W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podał, że [...] marca 2024 r. otrzymał od organu niepełną informację, a wniosek został zrealizowany w części poprzez udostępnienie mu protokołu z posiedzenia Komisji, które odbyło się [...]-[...] lutego 2024 r., cyfrowego odwzorowania wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy Komisji.
Zaznaczył, że zgodnie z informacją dostępną na stronie internetowej: [...], iż kolejne posiedzenie Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych odbędzie się w dniach [...]-[...] lutego 2024 r., które zostanie poświęcone analizie bieżących wniosków jednostek samorządu terytorialnego dotyczących ustalenia, zmian i znoszenia urzędowych nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych, standaryzacji nazw regionów naturalnych oraz omówieniu korespondencji skierowanej do KNMiOF zamierzał uzyskać dokładne informacje na temat tego, co i jak analizuje Komisja skoro dochodzi do nieprawidłowości w przedmiocie ustalania, zmieniania lub znoszenia nazw urzędowych. Ponadto chciał uzyskać informację jak Komisja podejmuje czynności, tzn. z inicjatywy Ministra, własnej czy samorządowej (rad gmin), które z nich stanowią większość i jak każda z nich ma wpływ na decyzję Komisji. W związku z tym, że Komisja podejmuje także inicjatywę własną, to zamierzał także uzyskać informację na temat tego jak ona w praktyce wygląda, gdyż posiada informacje mające wpływ na poprawę funkcjonowania pracy Komisji, bo dostrzegając wyjątkowo negatywny wpływ decyzji podejmowanych przez Komisję, a mającą znaczenie w szeroko rozumianym interesie publicznym, nie sposób przejść wokół tego obojętnie. W związku z tym znaczenie ma to, czy Komisja jak Instytucja ogranicza się tylko do roli organu opiniodawczo-doradczego, czy może także podejmuje inicjatywę dowodową mającą na celu zagwarantowanie realizacji zasady prawdy materialnej, ale i też jako materialne uprawnienie np. do zawiadamiania właściwych organów administracji publicznej i innych instytucji, w tym organów wymiaru sprawiedliwości, z uwagi na uprawnienia procesowe przyznane Przewodniczącej Komisji. Dlatego wobec prawa do swobody wypowiedzi informacje od tejże instytucji i osobach są skarżącemu niezbędne, gdyż chciałby wyrazik krytykę wobec nieprawidłowości jakie słyszy się o pracach Komisji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 2 lutego 2018 r., sygn. akt I ACa 727/17 krytyka podjęta w interesie społecznym jest działaniem pożądanym, jeżeli ma cechy rzetelności i rzeczowości, opiera się na informacjach, które zostały starannie zebrane, zweryfikowane jednakże zdając sobie sprawę że musi ona mieścić w granicach publicznej krytyki — nie przekracza granic koniecznych do osiągnięcia jej celu. Stąd też potrzebne są skarżącemu pełne dane na temat tego co się dzieje podczas "prac" Komisji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, że nie pozostaje w bezczynności. Wyjaśnił, że pismem z [...] lutego 2024 r. znak: [...] poinformował skarżącego, iż mając na uwadze treść art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dale u.d.i.p. oraz konieczność opracowania i uzgodnienia z członkami Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych uchwały i protokołu z posiedzenia Komisji, które odbyło się [...]-[...] lutego 2024 r. oraz czasochłonność związaną z przygotowaniem materiałów, będących przedmiotem wniosku, informacja publiczna w zakresie złożonego wniosku zostanie udostępniona w terminie do [...] marca 2024 r. Następnie, pismem z [...] marca 2024 r. znak: [...] przekazano skarżącemu skan protokołu, które odbyło się dniach [...]-[...] grudnia 2023 r., natomiast w zakresie wniosku o udostępnienie wniosków i korespondencji, będących przedmiotem analizy Komisji na posiedzeniu [...]-[...] lutego 2024 r., z uwagi na objętość wnioskowanych materiałów (są to dokumenty opracowywane przez różne podmioty, m.in. uchwały rad gmin, opinie starosty/zarządu województwa, protokoły z przeprowadzonych konsultacji z mieszkańcami, mapy kartograficzne, mapy ewidencyjne, publikacje, foldery) zaproponowano A. K. udostępnienie dokumentacji do wglądu w budynku MSWiA przy ul. Szucha 2/4, po wcześniejszym ustaleniu przedmiotowego spotkania z pracownikiem DAP. Z kolei, w zakresie kalendarza (terminów) planowanych posiedzeń w 2024 r. podano, że terminy posiedzeń ustala Przewodnicząca Komisji na bieżąco, najbliższe posiedzenie odbędzie się w dniach [...]-[...] kwietnia 2024 r.
Organ wskazał, że stosownie treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443), Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych jest organem opiniodawczo-doradczym działającym przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej w sprawach ustalania, dokonywania zmian i znoszenia urzędowych nazw miejscowości i ich części oraz obiektów fizjograficznych. Natomiast, obsługę administracyjną prac Komisji zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw administracji publicznej (art. 5 ust. 3 powołanej ustawy). Przedmiotowa sprawa była prowadzona w Departamencie Administracji Publicznej MSWiA - komórce organizacyjnej MSWiA odpowiedzialnej za obsługę administracyjną prac Komisji. Jednym z kluczowych zadań Komisji jest opiniowanie wniosków o ustalenie, zmianę lub zniesienie urzędowych nazw (art. 4 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy).
Organ za zasadne uznał udostępnienie skarżącemu dokumentacji do wglądu w budynku MSWiA przy ul. Szucha 2/4, niż wykazywanie, że przedmiotowy wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, co wiązałoby się z koniecznością żądania wykazania zaistnienia przesłanki szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego (skarżący wskazał jedynie w treści wniosku: "dobro publiczne").
Departament Administracji Publicznej MSWiA w odpowiedzi na wniosek, pisemnie poinformował skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, jednocześnie wskazując, w jaki sposób informacja może mu zostać udostępniona.
Odnosząc się do zarzutu: "udostępnienia innych zbędnych informacji wykraczających poza wnioskowany zakres, tj. protokołu komisji z innego posiedzenia" wskazał, że Departament Administracji Publicznej MSWiA pismem z [...] kwietnia 2024 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, przekazał skarżącemu protokół posiedzenia Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, które odbyło się w dniach [...]-[...] lutego 2024 r.
Tak więc zarzut skarżącego odnośnie bezczynności organu ze względu na udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek z [...] lutego 2024 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Decyzją z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Komisja odmówiła udostępniania protokołu z posiedzenia Komisji, kopii wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy Komisji.
Pismem z 7 maja 2024 r. skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie
i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W pkt 4 tego art. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że informacja w zakresie przesłania protokołu z posiedzenia Komisji w dniach [...]-[...] lutego 2024 r., kopii wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy Komisji, a także kalendarza (terminów) planowanych posiedzeń Komisji na rok 2024, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania u.d.i.p. w zakresie wniosku skarżącego.
Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy, że Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych jest podmiotem zobowiązanym, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443) Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych jest organem opiniodawczo-doradczym działającym przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej w sprawach ustalania, dokonywania zmian i znoszenia urzędowych nazw miejscowości i ich części oraz obiektów fizjograficznych. Jest zatem organem władzy publicznej, jeśli nie wprost w znaczeniu ustrojowym (nie załatwia bowiem spraw w zakresie swego działania w formie władczej), to niewątpliwie w znaczeniu funkcjonalnym. Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez WSA w Rzeszowie w wyroku z 11 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 127/23 (publik. LEX nr 3580554), iż: "Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych".
Udostępnienie żądanej informacji publicznej (jeśli jest w posiadaniu organu lub podmiotu obowiązanego) powinno nastąpić w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (bez zbędnej zwłoki, ewentualnie nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku), chyba że terminy te nie mogą zostać dochowane, wówczas należy powiadomić stronę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępnienie nastąpi, nie dłuższym niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Natomiast brak żądanej informacji obliguje do pisemnego poinformowania wnioskodawcy, że organ nie posiada informacji publicznej lub że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej (por.: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1401/13, CBOSA).
W przedmiotowej sprawie A. K. wnioskiem z [...] lutego 2024 r. zwrócił się do Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych o przesłanie: 1. protokołu z posiedzenia Komisji, 2. kopii wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy Komisji, 3. kalendarza (terminów) planowanych posiedzeń Komisji na rok 2024 r. Umożliwienie wnioskodawcy wglądu do zasobów aktowych organu, zamiast udostępnienie informacji w formie wnioskowanej, jak to proponowała Komisja, naraża organ na słuszny zarzut niezrealizowania ciążącego na nim obowiązku informacyjnego. Właściwa realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania.
Jak wynika z akt sprawy Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych pismem z [...] kwietnia 2024 r., za pośrednictwem platformy e-PUAP, przesłała skarżącemu skan protokołu posiedzenia, które odbyło się w dniach [...]-[...] lutego 2024 r. W zakresie kopii wniosków i korespondencji będących przedmiotem analizy, Komisja wydała [...] kwietnia 2024 r. decyzję administracyjną nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do pkt 1 i 2 już po wniesieniu skargi, tj. 27 marca 2024 r., a zatem uchybił ustawowemu terminowi do jego załatwienia, przez co dopuścił się bezczynności w jego rozpoznaniu. Odnośnie zaś pkt 3 wniosku, czyli udostępnienia kalendarza (terminów) planowanych posiedzeń w 2024 r. organ pismem z [...] marca 2024 r. poinformował skarżącego, że terminy posiedzeń ustala Przewodnicząca Komisji na bieżąco, a najbliższe posiedzenie odbędzie się w dniach [...]-[...] kwietnia 2024 r. W ocenie Sądu, niezasadne było przedłużenie, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., terminu udostępnienia informacji w tym zakresie do [...] marca 2024 r. Podkreślić należy, że przedłużenie terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji to rozwiązanie wyjątkowe, które należy starannie uzasadnić, używając konkretnych argumentów, odnoszących się do uwarunkowań danej sprawy. W piśmie z [...] lutego 2024 r. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych uzasadniła przedłużenie terminu czasochłonnością związaną z przygotowywaniem materiałów będących przedmiotem wniosku. Podniesiony przez organ argument miał charakter ogólnikowy, a udzielona odpowiedź świadczy, że brak było podstaw do takiego działania, co przesądza o zasadności zarzutu bezczynności. Przy zachowaniu należytej staranności organ mógł udzielić odpowiedzi na wniosek w terminie podstawowym – 14 dni. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przedłużenie terminu, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., może nastąpić nie tylko wówczas, gdy organ zamierza żądaną informację udostępnić, lecz również, gdy planuje odmówić jej udostępnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 698/22). Instytucja przedłużenia terminu nie została przewidziana dla odmowy udostępnienia informacji. Świadczą o tym zwroty użyte przez ustawodawcę w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", "powiadamia (...) o terminie, w jakim udostępni informację".
Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego, choć z uchybieniem ustawowych terminów, ale został załatwiony. Nadto organ wykazał wolę udostępnienia wnioskowanej informacji w wymaganym terminie, lecz w innej formie, niż życzył sobie tego wnioskodawca. Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Wykładnia językowa art. 149 § 1 pkt 1a P.p.s.a. wskazuje, że chodzi tu nie o zwyczajne naruszenie norm prawnych, ale takie, które w sposób oczywisty wykracza poza granice prawa i nie ma uzasadnionej przyczyny. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane jedynie dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 644/21, LEX nr 3218891). Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim.
W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (tak NSA w wyroku z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17, publik. CBOSA).
W ocenie Sądu niekwalifikowany charakter stwierdzonej w kontrolowanej sprawie bezczynności nie przemawiał za zasadnością wymierzenia organowi grzywny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. Na tej podstawie Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, do których zaliczył koszty sądowe w postaci uiszczonego wpisu (pkt 4 sentencji wyroku).