II SAB/Wa 210/24

II SAB/Wa 210/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
J. W. (dalej, jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżąca korespondencją z dnia [...] stycznia 2024 r. zwróciła się do Ministra Zdrowia z wnioskiem o informację na temat wszystkich nagród i premii wypłaconych W. A. i A. G. od marca 2020 r. do zakończenia ich pracy w MZ. Nadto o odpowiedź na pytanie, czy A. G. pobierała wynagrodzenie w związku z pełnieniem funkcji pełnomocnika ministra zdrowia ds. cyfryzacji. Jeśli tak, to jak długo pełniła tę funkcję i w jakiej wysokości pobierała wynagrodzenie.
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. (po uprzednim przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi – art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej, jako: u.d.i.p.) organ udzielił odpowiedzi, że w 2020 r. osobom zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Generalnego wypłacono nagrody finansowane ze środków MZ w kwocie 53.540,77zł i finansowane ze środków europejskich w kwocie 7.975,05 zł. Osobom zatrudnionym na stanowisku Podsekretarz Stanu w latach 2020 - 2021 nie wypłacono nagród. Osobom zatrudnionym na stanowisku Dyrektora Biura Komunikacji wypłacono nagrody w kwotach: 2020 r. - 41313,21 zł, 2021r. -11274,69 zł, 2022 r. - 28514,25 zł, 2023 r. –
46 736,91 zł. W latach 2020-2023 osobom zatrudnionym na stanowiskach Podsekretarz Stanu, Dyrektor Generalny oraz Dyrektor Biura Komunikacji nie wypłacono premii. W zakresie odpowiedzi na pytanie dotyczące Pełnomocnika Ministra Zdrowia ds. cyfryzacji Biuro Administracyjne organ poinformował, że wskazana przez skarżącą osoba nie pełniła powyżej wskazanej funkcji. Ponadto w zakresie pozostałych danych mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wobec powyższego w celu ich pozyskania, w świetle ww. przepisu, konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego.
W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] lutego 2024 r. skarżąca skierowała do organu dalszą korespondencję za pośrednictwem poczty elektronicznej modyfikując wniosek i wskazując na szczególny istotny interes publiczny w uzyskaniu żądanej informacji.
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. skarżąca uzupełniła zmodyfikowany wniosek formułując dodatkowe pytania dotyczące wynagrodzeń.
Mając na uwadze modyfikacje wniosku, pismem z dnia [...] lutego 2024 r. skierowano do skarżącej odpowiedź.
Następnie skarżąca w dniu [...] lutego 2024 r. przesłała do organu kolejnego e-maila, w którym ponownie złożyła wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o informację o łącznej wysokości zarobków przyznanych przez Ministra Zdrowia i wypłaconych A. G. oraz W. A. Zaznaczyła, że chodzi o wypłacaną im łączną kwotę bez rozbicia na poszczególne składowe, takie jak kwota bazowa, dodatek funkcyjny, dodatek za staż, nagrody, dodatki specjalne itp. Wnosiła o dane w rozbiciu na kolejne miesiące począwszy od 1 stycznia 2020 roku do końca ich pracy w Ministerstwie Zdrowia.
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. skarżąca za pośrednictwem e-PUAP złożyła kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Pismem z dnia [...] marca 2024 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2024 r. Organ wskazał, że ujawnienie prywatnych danych określonej osoby, może skutkować naruszeniem jej dóbr osobistych. Pytanie dotyczące wynagrodzenia konkretnej osoby, które jest wypadkową również takich elementów jak np. różnego rodzaju dodatki, m.in. stażowe lub funkcyjne, za pracę w godzinach nadliczbowych (kształtujące wynagrodzenie brutto rozumiane jako wynagrodzenie obejmujące wszystkie jego składniki) oraz np. zindywidualizowane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz potrącenia dokonywane bez zgody i za zgodą pracownika (kształtujące wynagrodzenie netto), nie jest pytaniem o wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Wykładnia normatywnego pojęcia informacji publicznej nie daje bowiem podstaw do utożsamiania prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika z niespersonifikowaną informacją o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych wart. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W konsekwencji można zatem żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji publicznej przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sposób sformułowania wniosku, przez żądanie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu pracowników (np. podmiotów publicznoprawnych) z podaniem ich imienia i nazwiska (ich personalizację) nie powoduje, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych. Z tym zastrzeżeniem, że informacją publiczną jest kwota wydawana na utrzymanie np. danego etatu, nie zaś to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba. Jeżeli we wniosku o udostępnienie informacji publicznej żądanie dotyczy wprost udostępnienia informacji o otrzymanych nagrodach przez konkretne osoby, wymienione z imienia i nazwiska, to w takim przypadku zachodzi kolizja między dwoma konstytucyjnymi prawami jednostki - prawem do prywatności i prawem do informacji publicznej.
W reakcji na powyższe skarżąca sformułowała skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] lutego 2024 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Minister podtrzymał swoje stanowisko, iż nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam. informacją publiczną nie jest to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Wykładnia normatywnego pojęcia informacji publicznej nie daje bowiem podstaw do utożsamiania prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika z niespersonifikowaną informacją o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Wnioski ad personam nie dotyczą jawności wydatkowania środków publicznych. Takie wnioski wyłączone są z zakresu stosowania przepisów u.d.i.p. W takim przypadku nie zachodzi konieczność wydawania decyzji odmownej, a wnioskodawcę należy wyłącznie poinformować zwykłym pismem, że przedmiot jego żądania jest niedopuszczalny w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Mając powyższe na względzie Minister uznał, iż skarga na bezczynność jest w tej sprawie pozbawiona racji.
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2024 r. organ ponowił i uzupełnił swoją argumentację, uznając zarzuty i wnioski skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W rozpoznawanej sprawie kwestia podmiotowa nie budziła wątpliwości, bowiem Minister jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).
Z kolei pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
W ocenie Sądu informacje żądane we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie stanowią żądania udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zażądała bowiem informacji o łącznej wysokości zarobków przyznanych przez Ministra Zdrowia i wypłaconych A. G. oraz W. A. Zaznaczyła, że chodzi o wypłacaną im łączną kwotę bez rozbicia na poszczególne składowe, takie jak kwota bazowa, dodatek funkcyjny, dodatek za staż, nagrody, dodatki specjalne itp. Wnosiła o dane w rozbiciu na kolejne miesiące począwszy od 1 stycznia 2020 roku do końca ich pracy w Ministerstwie Zdrowia.
Żądanie takie, nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej, a żądanie udostępnienia danych osobowych, które podlegają ochronie na gruncie Konstytucji RP i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2) – dalej, jako RODO.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Wymienione w art. 61 Konstytucji RP uprawnienie służy zatem realizacji prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.
W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest zatem każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2d u.d.i.p.), o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym o treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit. a), o stanowiskach zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego (lit. b), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).
Zatem, gdy mowa o podmiotowym prawie do uzyskiwania informacji (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) należy przez nie rozumieć prawo do informacji m.in. o statusie prawnym podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., organach i osobach sprawujących funkcje, ich kompetencjach, majątku publicznym, stanowiskach zajętych w sprawach publicznych, treści decyzji administracyjnych, czy innych rozstrzygnięć. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).
W sprawie niniejszej tymczasem, w której skarżąca domagała się podania informacji o wynagrodzeniach przyznanych konkretnym osobom wskazanym z imienia i nazwiska, nie chodzi o uzyskanie informacji o sprawie publicznej. Sprawą publiczną jest informacja o wydatkowaniu środków publicznych. Pytanie o informację dotyczącą świadczeń (wynagrodzeń) wypłacanych konkretnej osobie jest zaś pytaniem ad personam i nie ma waloru informacji publicznej. Nie chodzi przy tym o to jedynie, że tak sformułowane żądanie dotyczy "sprawy prywatnej" (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 930/21), ale o to, że takie żądanie nie zmierza "do uzyskania informacji o działalności organów publicznych", a jedynie do pozyskania określonych danych osobowych dotyczących ściśle wskazanych osób.
Zdaniem Sądu żądanie wskazania wynagrodzeń wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Ministerstwa Zdrowia, nie dotyczy w istocie udostępnienia informacji o majątku publicznym, nie jest wnioskiem o informację o gospodarowaniu majątkiem publicznym. Przy tak sformułowanym żądaniu, nie można przyjąć, że chodzi o społeczną kontrolę wydatkowania środków publicznych.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że każdorazowo należy badać, czy treść złożonego wniosku w istocie dotyczy gospodarowania mieniem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 378/22). W ocenie Sądu żądania odnoszone do konkretnych pracowników, nie mogą być utożsamiane z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Jest to w istocie żądanie podania szczegółowych informacji o wysokości wynagrodzeń wypłaconych konkretnym wymienionym z imienia i nazwiska osobom i w określonym, podanym przez wnioskodawcę czasie. Można wprost stwierdzić, że tak sformułowane żądanie, choć oparte zostało na art. 61 Konstytucji RP, jest w istocie wnioskiem o udostępnienie danych osobowych pracowników danego podmiotu. Nie ma przy tym wątpliwości, że wszystkie żądane informacje – przy takim sformułowaniu żądań wniosku – stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO. Zgodnie z tym przepisem, dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej.
Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowanych zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłaconych osobom określonym z imienia i nazwiska (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19).
Wniosek dotykający w sposób bezpośredni sfery ad personam, nie daje podstaw do kwalifikowania go jako wniosku o informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17). Żądanie ujawnienia danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczonych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (wyrok NSA z dnia 19 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 378/22).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że istotą prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP nie jest dostęp do informacji o konkretnych, wymienionych z imienia i nazwiska pracownikach oraz wypłaconych im wynagrodzeniach. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi o dostępie do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to nie może być rozumiane jako dostęp do informacji o wysokości wynagrodzeń, nagród czy innych szczegółowych danych dotyczących zatrudnienia każdego wymienionego z imienia i nazwiska pracownika danego podmiotu.
Warto przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93 stwierdził m.in., że ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego.
Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że informacja o wynagrodzeniu konkretnego, wymienionego z imienia i nazwiska pracownika, stanowi daną osobową na gruncie RODO. Przyjęcie, że żądanie wniosku, stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej, prowadzi w konsekwencji do tego, że ustawa o dostępie do informacji publicznej staje się podstawą do pozyskiwania danych osobowych, lub też całych zbiorów danych osobowych, co nie jest dopuszczalne ani na gruncie art. 61 Konstytucji ani w świetle art. 51 ust. 5 Konstytucji ani na gruncie RODO (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 145/22).
Dodać trzeba również, iż organ w piśmie z dnia [...] lutego 2024 r. udzielił skarżącej informacji o wynagrodzeniach osób zatrudnionych na stanowisku Dyrektora Generalnego, Podsekretarza Stanu i Dyrektora Biura Komunikacji. Skarżąca jednak w dalszym ciągu żądała podania wynagrodzenia konkretnych wskazanych z imienia i nazwiska osób. Zdaniem Sądu, informacje żądane we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie stanowią informacji o wysokości środków wydatkowanych z majątku publicznego, a zindywidualizowane dane osobowe dotyczące świadczeń wypłaconych przez pracodawcę konkretnym pracownikom.
Z tego względu, Sąd stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku w tym zakresie na gruncie u.d.i.p. Skarga zatem podlega oddaleniu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.