II SAB/WA 160/18

II SAB/Wa 160/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Konrad Łukaszewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1202/21 - Wyrok NSA z 2022-10-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1330
art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151, art 132
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Fundacja O. (dalej jako: "O."), powołując się na art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.; dalej jako "u.d.i.p.") oraz art. 4a i art. 4b pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 z późn. zm.) w dniu [...] sierpnia 2017 r. złożyła do Fundacji [...] (dalej jako: "Fundacja") wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym Programu dla Organizacji Pozarządowych w Polsce, który został zrealizowany w perspektywie finansowej Europejskiego Obszaru Gospodarczego przewidzianej na lata 2009 – 2014, poprzez udzielenie odpowiedzi na 14 pytań zawartych we wniosku.
Fundacja w piśmie z dnia 21 września 2017 r. poinformowała O., że podmioty prawa prywatnego, niebędące częścią systemu władz publicznych (takie jak fundacje), podlegają obowiązkowi udzielenia informacji o swojej działalności, o której mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jedynie wyjątkowo i to wyłącznie wtedy, jeśli taki obowiązek wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.
W ocenie Fundacji przedstawiona przez O. argumentacja odwołuje się do jednostronnie przyjętego założenia, że środki z Programu stanowią środki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 z późn. zm.), a ponadto, iż ewentualne dysponowanie środkami publicznymi przesądza o dysponowaniu przez podmiot "majątkiem publicznym" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej rozszerza, na zasadzie wyjątku, obowiązki związane z zastosowaniem tej ustawy wyłącznie na te podmioty niepubliczne, które : 1) wykonują zadania publiczne; 2) dysponują majątkiem publicznym. Fundacja, w odniesieniu do realizacji Programu, nie mieści się w żadnym z tych zakresów, co przesądza że nie posiada publicznoprawnych kompetencji do udzielenia informacji wskazanych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wskazując art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p jako podstawę prawną udzielenia wnioskowanych informacji, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Tymczasem Fundacja w odniesieniu do realizacji Programu nie jest podmiotem, który dysponuje majątkiem publicznym, ani też nie wykonuje zadania publicznego w przedmiotowym zakresie. "Majątek publiczny", o którym mowa w tym przepisie nie jest tożsamy pojęciowo ze "środkami publicznymi", o których mowa w art. 5 ust. 1 i 3 u.d.i.p. Wbrew argumentacji powołanej w piśmie, środki finansowe przyznawane w ramach Programu przez Fundację, jako operatora Programu, nie stanowią także środków publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.
O. w dniu [...] października 2017 r. skierowała wniosek "o ponowne rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej" powołując się na art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 7 lutego 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2017 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku z [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, co stanowi zdaniem O. naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.
Pełnomocnik O. podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie Fundacji do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku wydanego w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie od Fundacji kosztów postępowania.
W tym miejscu należy podać, że pełnomocnik O. w piśmie Sądu z dnia 29 marca 2018 r. został wezwany do jednoznacznego wskazania, co jest przedmiotem skargi:
1. czy bezczynność Fundacji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej czy też
2. bezczynność Fundacji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2017 r.
Pełnomocnik O. w piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2018 r. podał, że przedmiotem skargi jej wniosek z dnia [...] października 2017 r.
Fundacja, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), z uwagi na fakt, iż sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Żądana bowiem przez O. informacja nie ma charakteru informacji publicznej i nie pozostaje w związku z działalnością czy realizacją zadań o charakterze publicznym lub dysponowaniem majątkiem publicznym, a ponadto bezczynność, której dopatruje się O., nie dotyczy żadnego z rodzajów rozstrzygnięć i działań wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Fundacji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku O. z dnia [...] października 2017 r. określonego jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej".
Na wstępie wyjaśnić należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością podmiotu obowiązanego.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 u.d.i.p.).
Jak wynika z akt sprawy O. w dniu [...] sierpnia 2017 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wystąpiła do Fundacji o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym Programu dla Organizacji Pozarządowych w Polsce, który został zrealizowany w perspektywie finansowej Europejskiego obszaru Gospodarczego przewidzianej na lata 2009 – 2014, poprzez udzielenie odpowiedzi na 14 pytań zawartych we wniosku.
Żądana informacja nie została udostępniona przez Fundację z przyczyn podanych w piśmie z dnia 21 września 2017 r. podpisanym przez E.K. Dyrektora Fundacji. Do skutecznej reprezentacji Fundacji, w tym do wydawania decyzji potrzebne są podpisy dwóch członków Zarządu, co wynika ze statutu Fundacji. Już tylko ta kwestia przesądza o tym, że pismo to nie może być traktowane jako decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto nie zawiera ono pozostałych niezbędnych elementów decyzji administracyjnej wymienionych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 dalej jako "K.p.a.").
O. w rozpoznawanej sprawie zaskarżyła bezczynność Fundacji w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] października 2017 r. powołując się na art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 127 – 129 K.p.a., tj. przepisy, które mają zastosowanie w przypadku wniesienia środka zaskarżenia od wydanej decyzji administracyjnej.
W sytuacji, gdy Fundacja nie wydała decyzji, to nie można jej przypisać bezczynności w zakresie nie rozpatrzenia wniosku O. z dnia [...] października 2017 r.
Z powyższych przyczyn Sąd uznał skargę za niezasadną i odstąpił od badania zasadności argumentów stron podniesionych w skardze i odpowiedzi na nią, które w ocenie składu orzekającego w tym postępowaniu sądowym nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 i art. 132 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.