II SAB/WA 138/04

II SAB/Wa 138/04 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Werpachowska
Przemysław Szustakiewicz
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Maria Werpachowska Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Bartosz Piwoński po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego wyznaczenia obowiązków służbowych oraz wypłacenia zaległego wynagrodzenia p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie
Uzasadnienie
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA 3136/02, odrzucono skargę A. O. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego.
W dniu 27 czerwca 2003 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wskazanie mu zakresu obowiązków oraz wypłacenie zaległego wynagrodzenia i następnie wnioskami z dnia 12 sierpnia 2003 r. oraz z dnia 25 lutego 2004 r., po raz kolejny zwrócił się o ustosunkowanie się do złożonego przez siebie wniosku. W uzasadnieniu zaś podał, że zgodnie z cytowanym już wyżej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie doszło do wypowiedzenia mu stosunku służbowego.
Wnioski skarżącego pozostały bez żadnej odpowiedzi ze strony Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, A. O. zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w zakresie jego wniosku z dnia 27 czerwca 2003 r., bowiem nie ustosunkowano się do tego wniosku w jakikolwiek sposób.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie przyznając, że w sprawie przedmiotowych wniosków nie przeprowadzono czynności postępowania administracyjnego, ponieważ - jak podał - organ stał na stanowisku, iż stosunek służbowy skarżącego uległ rozwiązaniu na mocy art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), po upływie przewidzianego w nim okresu wypowiedzenia i organ nie był zobowiązany do wydawania jakichkolwiek decyzji w zakresie przedmiotowego wniosku. Natomiast wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K.45/02, powyższe stanowisko organu administracji musiało ulec zmianie i w tej sytuacji Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest zobowiązany do rozpoznania wniosków skarżącego w toku postępowania administracyjnego i do wydania stosownej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym podjęto czynności postępowania administracyjnego, a ich rozpatrzenie nastąpi zgodnie z terminami określonymi w art. 35 k.p.a., liczonymi od daty publikacji wskazanego już wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 141 ust. 1 – 2 cytowanej już wyżej ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, odmówił skarżącemu wypłaty uposażenia za okres od dnia 1 września 2002 r. do dnia podjęcia służby wywodząc jednocześnie w uzasadnieniu, że zakres obowiązków zostanie mu również określony z tym samym dniem.
W nawiązaniu do powyższej decyzji, pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2004 r., wniósł o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie stwierdzając, że stało się ono bezprzedmiotowe.
Niezależnie od powyższego A. O. pismem procesowym z dnia 27 lipca 2004 r., wniósł również o umorzenie postępowania uzasadniając swoje stanowisko tą samą przesłanką, co jego pełnomocnik, zaś pełnomocnik organu z takim samym wnioskiem wystąpił na rozprawie przed Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu z zakresu administracji publicznej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania.
Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie A. O. złożył skargę na bezczynność organu po upływie terminu do wydania aktu i istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność, było zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Jednakże, skoro żądanie to zostało już przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego spełnione decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], a zatem po wniesieniu skargi do Sądu, przeto postępowanie sądowo – administracyjne w sprawie o bezczynność stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 160 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.