II SAB/Wa 135/11

II SAB/Wa 135/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 lutego 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -
Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2011 r. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego, w której zarzucił wymienionemu organowi nieudzielanie informacji publicznej z zakresu sposobu przyjmowania, załatwiania i stanu spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d-e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o którą skarżący wystąpił w piśmie z dnia 9 lutego 2011 r.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż wprawdzie pismem z dnia 25 lutego 2011 r. pracownik Prokuratury Generalnej poinformował skarżącego o ogólnych zasadach obiegu przychodzącej korespondencji, to jednak nie została udzielona odpowiedź na zadane pytania, w szczególności nie został on poinformowany – jako strona postępowania – czy Prokurator Generalny widział (naocznie) kierowane do niego pisma skarżącego oraz czy pisma te zostały zadekretowane przez Prokuratora Generalnego podległym mu prokuratorskim służbom administracyjnym. Z tego też względu, zdaniem skarżącego, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż żądana informacja publiczna nie została do dnia jej wniesienia udzielona.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma procesowego organ podniósł, iż w dniu 9 lutego 2011 r. skarżący, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, złożył pisemny wniosek o udzielenie informacji w następujących kwestiach, cyt:
"1. czy prośby pokrzywdzonego kierowane do Prokuratora Generalnego w sprawach z dnia 29 marca 2010 r., 6 lipca 2010 r., 29 lipca 2010 r., 8 listopada 2010 r., 21 grudnia 2010 r. zostały okazane (naocznie) Prokuratorowi Generalnemu – Panu A. S. do wglądu przez podlegle Mu prokuratorskie służby administracyjne, które następnie udzieliły pokrzywdzonemu odpowiedzi?,
2. czy na ww. prośbach pokrzywdzonego Prokurator Generalny – Pan A. S. dokonał osobiście stosownych adnotacji (zadekretował) będących wytycznymi dla podległych Mu prokuratorskich służb administracyjnych?".
W uzasadnieniu żądania skarżący wskazał, iż informacja ta jest mu niezbędna w celu upewnienia się, że Prokurator Generalny został o ww. sprawach poinformowany, ponieważ nie może on pogodzić się z tolerowaniem w praworządnym państwie (art. 2 Konstytucji RP) niepodejmowania czynności przez funkcjonariuszy z podległych jednostek prokuratur w celu ścigania jednoznacznie ustalonych sprawców czynów zabronionych.
Po zapoznaniu się z treścią wniosku G. K., uznano, iż jego treść dotyczy zagadnień związanych z zasadami funkcjonowania Prokuratury Generalnej w zakresie obiegu korespondencji obowiązujących w tym urzędzie, także w sprawach indywidualnych skarg i wniosków kierowanych imiennie do Prokuratora Generalnego. Wobec powyższego, powołując się na treść art. 10 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, w dniu 25 lutego 2011 r., udzielono G. K. informacji, w treści której przywołano obowiązujące w tej materii Zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 24 maja 2010 r. nr 19/10, wydane na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o Prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r. (tekst jednolity z 2008 r. Dz. U. Nr 7, poz. 39 ze zm.) w zw. z § 69 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 296 ze zm.) w sprawie zasad obiegu korespondencji w Prokuraturze Generalnej. Udzielono mu także informacji o zasadach obiegu pism kierowanych do Prokuratora Generalnego, wynikających z treści wskazanego zarządzenia. Dodatkowo wskazano, iż jako autor wymienionych we wniosku kierowanych do Prokuratora Generalnego pism, którym nadano stosowny bieg procesowy, będąc jednocześnie osobą pokrzywdzoną, skarżący posiada prawo wglądu do akt prowadzonych na ich podstawie przez właściwe jednostki prokuratury postępowań przygotowawczych, a tym samym możliwość zapoznania się ze sposobem ich dekretacji.
W ocenie organu, złożona przez G. K. skarga na bezczynność Prokuratora Generalnego nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, organ zobowiązany do udzielenia informacji, podjął czynności nałożone przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. i tej udzielił z zachowaniem terminu zakreślonego w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Niezadowolenie zaś wnioskodawcy z treści udzielonej mu informacji nie może prowadzić do przypisania organowi zarzutu milczenia, a wręcz przeciwnie odpowiedź organu z dnia 25 lutego 2011 r. należy potraktować jako udzielenie informacji na złożony przez skarżącego pisemny wniosek. Przywołane wyżej okoliczności świadczą, że Prokurator Generalny podjął czynności zmierzające do realizacji wniosku G. K. i wniosek ten rozpoznał, udzielając skarżącemu żądanej informacji. Prokurator Generalny nie pozostaje więc w tej sprawie bezczynnym, co winno powodować nieuwzględnienie skargi przez Sąd i jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ustawy, na wniosek. Wniosek wszczyna przede wszystkim postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji publicznej oraz czy podejmuje stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.
Oczywistym jest, że Prokurator Generalny pozostaje w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organem władzy publicznej. W kontekście żądania strony, spoczywa na nim obowiązek udzielania informacji publicznej m.in. o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych i sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, e).
Przedmiot żądania określony we wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2011 r., mieści się w powyżej wskazanym zakresie informacji publicznej.
W świetle postanowień art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ustęp 2 tego artykułu stanowi natomiast, iż jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z treści powołanych przepisów należy wywieść, że udzielenie informacji jest czynnością materialno-techniczną. Udzielenie informacji publicznej nie przyjmuje zatem formy decyzji administracyjnej, czy postanowienia. Jeżeli strona nie wystąpiła ze szczególnym wnioskiem o udostępnienie informacji, wówczas udzielenie tej informacji, nawet w formie ustnej, jest dopuszczalne.
Organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji w zakresie żądanym przez stronę. Bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, jest natomiast fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego.
W rozpatrywanej sprawie Prokurator Generalny udzielił odpowiedzi na żądanie strony zawarte we wniosku z dnia 9 lutego 2011 r. W piśmie skierowanym do strony z dnia 25 lutego 2011 r. organ poinformował wnioskodawcę o sposobie postępowania z korespondencją kierowaną do Prokuratora Generalnego, stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych. Wynika z nich, iż korespondencja adresowana do Prokuratora Generalnego otwierana jest w biurze podawczym i po jej zarejestrowaniu kierowana do właściwych komórek organizacyjnych, tj. Departamentów, Biur i Wydziałów tej Prokuratury. W przedmiotowym piśmie wskazano skarżącemu, iż cyt.: "Tak więc nadesłane przez Pana, a wymienione we wniosku pisma, aczkolwiek adorowane imiennie do Prokuratora Generalnego były kierowane, zgodnie z ich merytoryczną treścią do rozpoznania i nadania im procesowego biegu do komórek organizacyjnych prokuratury w zakresie których należał nadzór merytoryczny nad określoną kategorią poruszanych przez Pana w licznej korespondencji sprawach. Na wszystkie te pisma, właściwe jednostki organizacyjne Prokuratury udzieliły Panu odpowiedzi lub też nadały im bieg procesowy zgodnie z przepisami kodeksu postępowania karnego. Nadto, występując w toczących się z Pana inicjatywy sprawach karnych, jako osoba pokrzywdzona, wnioskodawca posiada prawo wglądu, we właściwej miejscowo prokuraturze, do akt postępowania przygotowawczego, a tym samym możliwość zapoznania się ze wszystkimi zgromadzonymi w nich dowodami, w tym także, ze sposobem dekretacji składanych przez siebie zawiadomień, wniosków i skarg które wpłynęły do Prokuratury Generalnej i przekazane zgodnie z kompetencjami do rozpoznania, właściwej jednostce w okręgu działania apelacji [...]". Z udzielonej skarżącemu odpowiedzi wynika, iż pisma skarżącego kierowane do Prokuratora Generalnego nie były przez piastuna organu osobiście przeglądane i przez niego dekretowane, lecz nadano im bieg w sposób powyżej określony.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący otrzymał odpowiedź w zakresie, w jakim żądał udzielenia informacji publicznej. Prokurator Generalny nie pozostaje zatem w bezczynności co do wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2011 r. w zakresie udzielenia informacji publicznej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.