II SAB/Wa 128/14

II SAB/Wa 128/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2014-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Iwona Dąbrowska
Jacek Fronczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 2706/14 - Wyrok NSA z 2016-04-28
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 13 ust. 2, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c art. 5, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art.16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 52 par. 3, art. 149 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 1-4a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi O. S. A. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie dostępu do informacji publicznej – oddala skargę –
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Spółka P. z siedzibą w W. (obecnie O. z siedzibą w W.) zwróciła się do Ministra Administracji i Cyfryzacji o udostępnienie – w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – następujących informacji:
- kopii ugody zawartej pomiędzy Ministrem Administracji i Cyfryzacji a właścicielami S. – spółkami prawa c. [...] i [...],
- wszelkich analiz, ekspertyz i opinii związanych z przedmiotem ugody (w tym opracowania [...], wyceny dokonanej przez [...]).
Minister Administracji i Cyfryzacji w piśmie z dnia 3 października 2013 r. poinformował Spółkę, że dostęp do ww. ugody – po konsultacji ze S. i jej akcjonariuszami – podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa i ochronę prywatności osób fizycznych, toteż w załączeniu do przedmiotowego pisma Minister przekazał zanonimizowaną kopię rzeczonej ugody oraz analizę ekonomiczno – finansową modelu dla wyceny częstotliwości w paśmie 800 MHz (790-862 MHz) – raport końcowy firmy [...], pismo Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 1 sierpnia 2013 r., informujące Prezesa [...] o nieskorzystaniu z prawa odstąpienia od ugody na podstawie pkt 4.4 ugody, pismo Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 sierpnia 2013 r., informujące Prezesa [...] o nieskorzystaniu przez Ministra Administracji i Cyfryzacji z prawa odstąpienia od ugody na podstawie pkt 4.5 ugody. Jednocześnie w piśmie z dnia 3 października 2013 r. Minister wyjaśnił także, że Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji dysponuje opinią ekspercką dotyczącą sporu prawnego pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a akcjonariuszami S. – [...], która została przygotowana na zlecenie [...]. Jednakże, zgodnie z Regulaminem Arbitrażowym Międzynarodowej Izby Handlowej, sprawy dotyczące arbitrażu objęte są poufnością, co oznacza, że wszelkie dowody (w tym dokumenty, analizy), dane lub informacje dotyczące postępowania arbitrażowego są poufne. W związku z tym, zgodnie z zaleceniami Prokuratorii Generalnej, reprezentującej w tej sprawie Skarb Państwa, ekspertyza ta w zakresie, w jakim nie obejmuje informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, może zostać ujawniona dopiero po zakończeniu postępowania. Minister wskazał również, że dysponuje raportem [...]. Jest to dokument strony postępowania, a nie [...] i był on załączony do wniosku o arbitraż z dnia [...] maja 2013 r., skierowanego do Trybunału Arbitrażowego Międzynarodowej Izby Handlowej.
Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Spółka wezwała Ministra Administracji i Cyfryzacji do usunięcia naruszenia prawa, poprzez udostępnienie jej wszystkich dokumentów wymienionych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r., oraz zwróciła się o usunięcie uchybień związanych z formą udzielenia informacji będących przedmiotem jej zainteresowania.
Minister Administracji i Cyfryzacji pozostawił ww. wezwanie bez odpowiedzi.
W dniu [...] stycznia 2014 r. O. z siedzibą w W. sformułowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, której przedmiotem uczyniła bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji, polegającą na nierozpatrzeniu jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, podnosząc, że organ rażąco naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 14, art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 13 i art. 16 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przekroczenie ustawowych terminów przewidzianych na rozpatrzenie wniosku oraz poprzez niezachowanie wymogów formy odmowy udzielenia żądanych informacji. Spółka wniosła o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu z jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie skarżącej, organ nie uczynił zadość żądaniu, ponieważ w odpowiedzi na wniosek udostępnił jedynie część żądanej informacji publicznej, natomiast tekst ugody przesłał w formie zanonimizowanej kopii. Zdaniem Spółki, Minister w ten sposób odstąpił od wymogu wydania decyzji odmownej, bowiem udostępniony materiał uniemożliwia zapoznanie się z podstawą prawną zawartej ugody oraz wprowadzoną zmianą rezerwacji częstotliwości w ww. paśmie.
Odpowiadając na skargę, Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.
Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy).
W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny obowiązany jest zbadać, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek załatwienia sprawy indywidualnej, określony przepisami prawa administracyjnego, a co za tym idzie – winien ustalić, czy wystąpiły przesłanki (podmiotowe i przedmiotowe) zaistnienia takiego prawnego obowiązku.
Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej,
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Minister Administracji i Cyfryzacji jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3).
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Informacja publiczna, która nie funkcjonuje w obiegu publicznym, udostępniana jest na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek podlega bowiem realizacji, jeżeli informacja publiczna nie została udostępniona i zainteresowany nie ma innej możliwości zapoznania się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora.
Ze sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosku, tj. dzień [...] sierpnia 2013 r., w posiadaniu Ministra Administracji i Cyfryzacji, oprócz dokumentu ugody, pozostawały jeszcze trzy dokumenty, które odpowiadały zakresowi tiret drugie tego wniosku – analizy: [...], [...] i [...]. Wobec braku dowodów przeciwnych, które wskazywałyby, że na dzień złożenia wniosku organ dysponował jeszcze innymi dokumentami spełniającymi treść żądania Spółki w zakresie tiret drugie jej wniosku, Sąd nie ma podstaw, by kwestionować wiarygodność oświadczeń Ministra w tym względzie. Oświadczenia organu zawarte w pismach kierowanych do strony czy Sądu mają walor dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zatem dla oceny zasadności skargi na bezczynność w niniejszej sprawie ma znaczenie, czy powyższe dokumenty mieszczą się w zakresie pojęciowym "informacji publicznej", a jeśli tak, to czy organ prawidłowo wywiązał się z nałożonego nań przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązku informacyjnego względem Spółki.
Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (art. 13 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej). Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Wymienione prawne formy działania podmiotu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej są podejmowane wówczas, gdy spełniony jest zakres przedmiotowy stosowania ustawy, a więc, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji, realizując tiret drugie wniosku Spółki, za pismem z dnia [...] października 2013 r. przekazał jej zanonimizowany dokument ugody i pierwszy z trzech wymienionych powyżej dokumentów, a mianowicie analizę [...], prawidłowo uznając, że dokumenty te spełniają kryterium przedmiotowe ww. ustawy, wszak dotyczą one bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, tworzą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret drugie i lit. "c" tej ustawy, będąc rodzajem informacji z zakresu funkcjonowania centralnego organu administracji rządowej, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP (analogicznie jest z pismami, które organ przesłał Spółce – art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "b" ww. ustawy). Należy więc przyjąć, że organ podjął jedną z prawnych form działania na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i dokonał stosownej czynności materialno – technicznej, uwalniając się tym samym od zarzutu zwłoki. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że jeden z przekazanych skarżącej dokumentów został zanonimizowany, bowiem w myśl art. 5 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Jednakże w sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny nie może przeprowadzać kontroli legalności aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdyż skarga na bezczynność służy jedynie zwalczaniu zwłoki organu w rozpatrywaniu wniosku. Spółka, czyniąc przedmiotem skargi bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji, de facto kwestionuje nie zwłokę organu w rozpatrzeniu jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r., lecz domaga się kontroli legalności czynności materialno – technicznej, polegającej na udzieleniu jej informacji publicznej w postaci dokumentu zanonimizowanego. Skarżąca używa więc środka prawnego, który służy zupełnie odmiennym celom. Innymi słowy, w sprawie ze skargi na bezczynność organu, a tego dotyczy niniejsza sprawa, Sąd nie może oceniać prawidłowości dokonanej czynności materialno – technicznej, tak, jak nie mógłby oceniać prawidłowości decyzji, gdyby do wydania takiej doszło, gdyż w ten sposób wykroczyłby poza granice zaskarżenia, a więc sprawy zakreślonej jedynie zarzutem pozostawania organu w zwłoce (czynność dyspozytywna strony).
Skoro więc żądana kopia ugody została skarżącej udostępniona w formie zanonimizowanej wraz z analizą [...], to w takiej sytuacji oczywistą jest rzeczą, że o bezczynności Ministra w zakresie realizacji tej części jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie może być mowy i Sąd nie może wydać wyroku zobowiązującego organ do ponownego rozpatrzenia tego samego żądania. Sąd mógłby poddać kontroli prawidłowość dokonanej czynności materialno – technicznej, polegającej na udostępnieniu przy piśmie z dnia 3 października 2013 r. zanonimizowanej ugody, gdyby skarżąca przedmiotem skargi – po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o czym stanowi art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – uczyniła tę czynność, nie zaś bezczynność organu. Wówczas Sąd oceniłby legalność dokonanej czynności materialno – technicznej, sprawdzając, czy zastosowany sposób ograniczenia dostępu do części treści dokumentu jest w tym przypadku uzasadniony.
Natomiast pozostałe dwa dokumenty, będące w posiadaniu organu na dzień złożenia wniosku, a więc analizy: [...] i [...], nie spełniają kryterium przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analiza [...] to wycena hipotetycznej wartości inwestycyjnej S., będąca raportem dla Zarządu S., dokonana w oparciu o dane finansowe i zamierzenia biznesowe tego podmiotu. Dokument ten sporządzony został dla S., jest więc dokumentem prywatnym, a tego rodzaju dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Podobnie rzecz się ma, jeśli chodzi o opinię ekspercką [...], dotyczącą sporu prawnego pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a akcjonariuszami S. Opinia ta służy Ministrowi Administracji i Cyfryzacji, reprezentującemu Skarb Państwa, w sporze ze S. i jej inwestorami w uzyskaniu wiedzy eksperckiej odnośnie prawidłowości oszacowania przez S. jej roszczeń oraz dostarczeniu informacji istotnych dla oceny przyjętej strategii procesowej. Zastrzec w tym miejscu należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy jedynie udzielaniu informacji publicznej, a nie pozyskiwaniu w jej trybie wszelkich informacji. Opinie czy ekspertyzy, które nie zostały jeszcze użyte w konkretnej, prowadzonej przez organ władzy publicznej sprawie, a tak jest w tym przypadku, nie korzystają z przymiotu informacji publicznej. Stanowią bowiem materiał poznawczy, mogący mieć wpływ na sferę decyzyjną organu i w tym sensie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2130/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej zatem sytuacji Minister Administracji i Cyfryzacji nie był zobowiązany do udostępnienia dwóch powyższych dokumentów ([...] i [...]) i prawidłowo poinformował Spółkę, że nie podlegają one udostępnieniu, jako niemające waloru informacji publicznej.
Reasumując, Minister Administracji i Cyfryzacji nie pozostaje w bezczynności wobec wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] sierpnia 2013 r. i nie naruszył ustawowych terminów przewidzianych na załatwienie sprawy, bowiem w trakcie rozpatrywania wniosku informował Spółkę o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi, co pozostaje w zgodzie z treścią art. 13 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.