II SAB/Sz 89/08

II SAB/Sz 89/08 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2008-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Iwona Tomaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 1 par. 2 art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 30 ust. 2 pkt 1 art. 110 ust. 3
Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 6 ust. 6 ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie ponownego złożenia do Rady Miejskiej projektu uchwały dotyczącej określenia na rok 2009 limitu licencji taksówkowych oraz przedstawienia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Uzasadnienie
H.K. pismem z dnia 18 listopada 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Burmistrza Gminy N.W. (cyt.) "w przedmiocie naruszenia zakresu uznania administracyjnego, w sprawie wydania licencji taksówkowych w 2009 r.", w zakresie wyznaczonym przepisami art. 7, art. 20, art. 22, art. 32 i art. 61 Konstytucji, w związku z art. 30 ustawy o samorządzie gminnym i art. 6 ust. 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że bezczynność Burmistrza Gminy N.W. narusza jego uprawnienia, wyrażone w art. 7 w związku z art. 22, art. 32, art. 20 i art. 61 Konstytucji. Wskazał także, że (cyt.) "Procedura stanowienia prawa miejscowego określona w ustawie o samorządzie gminnym stanowi w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, że Burmistrz Gminy N.W. przygotowuje projekty uchwał podejmowanych przez Radę Gminy. Działając w trybie tego obowiązku Burmistrz jest zobowiązany do przedstawienia Radzie Gminy wszechstronnych uwarunkowań prawnych i merytorycznych związanych z przedstawianym projektem uchwały." W związku z powyższym, H.K. wniósł o zobowiązanie skarżonego organu do:
1. Wydawania w 2009 r. licencji taksówkowych, w ilości wynikającej z obowiązku działania organów władzy w granicach konstytucyjnych uznania administracyjnego przyznanego w art. 6 ust. 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym - w granicach będących uprawnieniem obywatela wyrażonym w art. 7 w związku z art. 22 i art. 32 Konstytucji.
2. Przedstawienia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego jako realizacji uprawnienia obywatela do działania organów władzy w granicach zasady dialogu i zasady transparentności - uprawnienia wyrażonego w art. 7 w związku z art. 20 i art. 61 Konstytucji.
W piśmie z dnia 21 listopada 2008 r. skarżący rozszerzył swoje żądanie o ustanowienie zakazu wydawania licencji taksówkowych w 2009 r., w przypadku jeśli organ nie byłby w stanie przedstawić rachunku ekonomicznego miejscowego rynku. Ponadto w piśmie z dnia 28 listopada 2008 r. wskazał on, że jeżeli w ocenie Sądu istnieją obiektywne przesłanki nieprzedstawienia przez Burmistrza dowodu zachowania zakresu uznania administracyjnego w sprawie wydawania licencji taksówkowych w 2009 r., to wnosi o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego RP oraz Trybunału Europejskiego o zgodność art. 6 ust. 6 i 7 w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz z prawem wspólnotowym.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy N.W. wniósł o odrzucenie tej skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W świetle powyższego, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/07, LEX nr 337771) i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Warunkiem dopuszczalności skargi jest zatem istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu.
Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, H.K. pismem z dnia 24 września 2008 r. zwrócił się do Burmistrza Gminy N.W. o podjęcie czynności w przedmiocie naruszenia zakresu uznania administracyjnego, w sprawie wydawania licencji taksówkowych w 2009 r. Wezwany do sprecyzowania zakresu swojego żądania, skarżący wskazał, że prosi o podjęcie czynności w sprawie ustalenia liczby licencji taksówkowych możliwych do wydania w 2009 r. Następnie, poinformowany o tym, że Rada Miejska w N.W. uchwałą Nr (...( określiła limit przeznaczonych do wydania licencji na zarobkowy przewóz osób taksówkami w Gminie N.W. na rok 2009 w wysokości 25 sztuk, H.K. w dniu 6 października 2008 r. złożył do Burmistrza Gminy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, z uwagi na naruszenie zakresu uznania administracyjnego przyznanego w art. 6 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący uznał bowiem, że uprzednio złożony przez Burmistrza projekt uchwały nie był należycie uzasadniony, przez co radni nie znali zakresu uznania administracyjnego przyznanego w art. 6 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, ani też skutków stanowienia wadliwego prawa. Odpowiadając na powyższe, Burmistrz pismem z dnia 28 października 2008 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek będzie rozpatrywany przez Radę Miejską w N.W., która jest organem kompetentnym do jego rozpatrzenia i podjęcia stosownej uchwały. H.K., w piśmie z dnia 5 listopada 2008 r. stanowiącym odpowiedź na pismo z 28 października 2008 r., ponownie wniósł o przedłożenie Radzie Miejskiej właściwie uzasadnionego projektu stosownej uchwały. Natomiast w piśmie z dnia 30 listopada 2008 r. zgłosił wniosek o niewydawanie przez Burmistrza licencji taksówkowych w 2009 r. na podstawie uchwały Nr (...(.
Powyżej przedstawiony przebieg sprawy, jak również zarzuty i argumentacja zawarte w skardze, pozwalają na przyjęcie, że zasadniczym celem działania H.K. jest doprowadzenie do podjęcia kolejnej, "poprawionej" uchwały dotyczącej określenia na rok 2009 limitu licencji taksówkowych wydawanych na obszarze Gminy N.W. w liczbie, która nie naruszałaby jego "uprawnień" do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług taksówkarskich. Niemożności doprowadzenia do takiego stanu rzeczy, skarżący dopatruje się zaś w bezczynności Burmistrza Gminy N.W., który - zdaniem strony - wbrew ustawowemu obowiązkowi zaniechał złożenia Radzie Miejskiej w N.W. kolejnego, prawidłowo uzasadnionego projektu uchwały w sprawie wydania licencji taksówkowych w 2009 r. oraz przedłożenia rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego.
W skardze zarzucono zatem Burmistrzowi Gminy N.W. zaniechanie wydania lub dokonania, innego niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 P.p.s.a., aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wobec tego badaniu poddać trzeba okoliczność, czy działania, których podjęcia żąda skarżący, stanowią akty lub czynności w sprawach indywidualnych, których wykonanie jest nakazane organowi administracji przez prawo.
Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), właściwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania nowych licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta. Natomiast stosownie do art. 6 ust. 7 tej ustawy, niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej liczby licencji. Przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi zaś, że do zadań burmistrza należy w szczególności przygotowywanie projektów uchwał rady gminy (rady miejskiej).
W tym miejscu stwierdzić jednoznacznie należy, że ani przytoczone powyżej przepisy ani żaden inny przepis ustawy, nie obligują burmistrza do przedłożenia w określonym terminie organowi stanowiącemu gminy projektu uchwały określającej liczbę licencji taksówkowych oraz rachunku ekonomicznego. Tym bardziej, z żadnego przepisu nie wynika zobowiązanie burmistrza do przedstawiania kolejnych projektów uchwał w tym przedmiocie, a odnoszących się do okresu, za który została już podjęta stosowna uchwała. Toteż skarżący nie może skutecznie domagać się podjęcia wskazanych działań przez Burmistrza Gminy N.W., zaś zgłoszenie przez skarżącego żądania w tym zakresie nie wszczyna postępowania, które mogłoby zakończyć się podjęciem czynności, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego.
Podkreślić przy tym należy, że inicjatywa uchwałodawcza burmistrza jest w istocie czynnością wstępną, będącą elementem sformalizowanej procedury, prowadzącej do ewentualnego podjęcia przez radę gminy stosownej uchwały. Aktem, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej, mogłaby być jedynie uchwała rady miejskiej, stanowiąca następstwo podjętej przez burmistrza inicjatywy uchwałodawczej. Z uwagi na treść ustawy o samorządzie gminnym brak jest bowiem podstaw do uznania za zasadną tezy, że kontroli sądowej podlegają czynności procesowe poprzedzające wydanie uchwały, do jakich należy czynność przekazania projektu uchwały.
Wobec tego w sytuacji, gdy strona składając skargę na bezczynność, nie ma podstaw prawnych żądania od organu podjęcia określonych czynności, uznać należy, że skarga taka jest niedopuszczalna.
Ponadto wyjaśnić należy, że powołane w skardze przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do prawotwórczych działań organów jednostek samorządu terytorialnego.
Wskazania wymaga także, że na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd nie stwierdził konieczności występowania do Trybunału Konstytucyjnego RP ani do Trybunału Europejskiego z pytaniami prejudycjalnymi o zgodność art. 6 ust. 6 i 7 w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją oraz z prawem wspólnotowym.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.